10 χρόνια Marvel Cinematic Universe

Αποτίμηση του υπερθεάματος που κατέκτησε τον κινηματογράφο.

Φέτος το Μάιο, το πιο φιλόδοξο και επιτυχημένο project της Marvel κλείνει 10 χρόνια: Η μεταφορά των ηρώων της στη μεγάλη οθόνη σε ένα κοινό σύμπαν και συνέχεια 19(!) ταινιών, αλλά και στη μικρή με πασίγνωστες τηλεοπτικές σειρές που αυξάνονται διαρκώς. Τα γενέθλια της αυτά θα τα γιορτάσει με ένα μεγάλο πάρτι από το οποίο δεν θα λείπει κανείς: Το πολυαναμενόμενο Avengers Infinity War. Καθώς κοιτούν οι εκατομμύρια πλέον ακόλουθοι αυτής της κινηματογραφικής πανδαισίας στα τελευταία χρόνια δε μπορούν παρά να θαυμάσουν όλο το δρόμο που έχουν διανύσει, όλες τις πραγματικά αξιομνημόνευτες στιγμές που οδηγούν τα βήματα τους στις ουρές προπώλησης εδώ και χρόνια. Γιατί στα 10 χρόνια αυτά ανέτειλε η εποχή της υπερηρωϊκής περιπέτειας.

Γράφει ο Άλκης Νικομάνης

Τι επικρατούσε πριν το 2008 είναι γνωστό: Κάθε ταινία ένα χάος, κάθε απόπειρα στο είδος απέβαινε είτε εξαιρετικά επιτυχής (Όπως τα πρώτα 2 Spiderman, οι X-Men και οι μισές ταινίες των Superman/ Batman) είτε θαμμένη από κοινό και κριτικούς και κλειδωμένη τόσο μακριά από την έννοια της ποιότητας που ξεθαβόταν μόνο για λόγους trolling (Hulk,Nick Fury, Daredevil, Elektra,Catwoman,οι άλλες μισές ταινίες Superman/Batman)

Επίσης αυτά:

ΑΙΣΧΟΣ

Μα το 2008 είχαμε εξελίξεις, όχι αστεία. Είχαμε το The Dark Knight του Nolan να συγκλονίζει και να διαφημίζει το είδος του με αέρα Scorsese-ικού αριστουργήματος. Αλλά πιο κοντά στο θέμα μας είχαμε τον Robert Downey Jr να ΕΙΝΑΙ ο Iron Man και να βάζει το θεμέλιο για την οικοδόμηση ενός franchise βγαλμένου από τα όνειρα κάθε συλλέκτη comics, το οποίο άνοιξε τις πόρτες του και υποδέχτηκε το ευρύ κοινό. Ένα κοινό που προετοιμάζεται να σπάσει τα ταμεία για ακόμα μια φορά για να δει ούτε λίγο ούτε πολύ 50 από τους αγαπημένους του πρωταγωνιστές να μοιράζονται κινηματογραφικά καρέ. 

Οι φάσεις

Μέχρι τώρα οι ταινίες της Marvel είχαν πανέξυπνα χωριστεί σε 3 φάσεις με διαφορετικούς στόχους

Στην πρώτη φάση, έως το 2012 σκιαγραφήθηκε η προέλευση και τα βασικά στοιχεία των κεντρικών ηρώων του σύμπαντος αυτού που δεν είναι άλλοι από τους Avengers. Μετά από solo ταινίες για τους Iron Man, Hulk, Captain America και Thor, όλοι οι παραπάνω συνάντησαν τους Black Widow και Hawkey και ενοποιήθηκαν για να αντιμετωπίσουν μια κολοσσιαία εξωγήινη εισβολή, όπου οι ήρωες δεν έπρεπε να αναμετρηθούν μόνο με τους πολυάριθμους τεχνολογικά προηγμένους στρατιώτες του εχθρού και τον ηγέτη τους, Loki, αδερφό του Thor, αλλά και να επιλύσουν τις διαμάχες χαρακτήρα που έξυπνα τοποθέτησε ο σκηνοθέτης Joss Whedon γνωρίζοντας τις διαφορές μεταξύ τους.

Γιατί ο Captain είναι ένας αθεράπευτα ρομαντικός χρονοταξιδιώτης, το «καλό παιδί» που από το 1940 βρέθηκε στο 2011, ο Iron Man εγωπαθής εκατομμυριούχος, ο Hulk βασανισμένος επιστήμονας που η άλλη του ταυτότητα επιδιώκει να πάρει τον έλεγχο και ο Thor ένας θεός μεταξύ θνητών, οι δε νέοι τους φίλοι δύο απλοί πράκτορες με ιδιαίτερες ικανότητες μάχης. Δεν υπήρχε ποτέ πιθανότητα αυτή η ομάδα να λειτουργήσει εύρυθμα από την αρχή και αυτό ακριβώς απεικόνισε με επιτυχία η ταινία των Avengers.

Η παραπάνω προσέγγιση επιχειρείται για πρώτη φορά καθώς πιο πριν κανένα επίδοξο franchise δεν προχώρησε την κεντρική και μεγαλύτερη ιστορία του μέσα από τις προσωπικές ιστορίες κάθε ήρωα της ξεχωριστά. Εκτός από το Πόλεμος και Ειρήνη, το διάσημο βιβλίο του Leo Tolstoy.

Η 2η φάση επεκτείνει τις προσωπικές ζωές των ηρώων αυτών με sequels στις solo ταινίες, τα οποία παρουσιάζουν μεγαλύτερους κινδύνους από ποτέ διότι οι ήρωες μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτούς. Ανατρεπτικότερη όλων η ταινία Captain America: The Winter Soldier. Στο προσκήνιο έρχονται τέλος και νέοι ήρωες, όπως ο Ant Man αλλά και η διαγαλαξιακή ομάδα περιπέτειας και χαβαλέ Guardians Of The Galaxy. Το νέο σκηνικό δε θα μπορούσε παρά να λήξει με μια ακόμα ταινία ενοποίησης, η οποία λόγω των υψηλών στάνταρ που η προηγούμενη είχε δημιουργήσει κρίθηκε υποδεέστερη και μάλιστα έθεσε τον τόνο που οι επόμενες θα ακολουθούσαν, με εμφανή το ρόλο του χιούμορ σε θέματα και καταστάσεις πιο προσιτά σε όλες τις ηλικίες- η προσέγγιση της Disney στην οποία ανήκει η εταιρία, προς το νεανικό κοινό. 

Τέλος, τα τελευταία χρόνια η 3η φάση κατάφερε, παρά το αμφιλεγόμενο ύφος της αρκετά: Έχει συνεχίσει τις ιστορίες του Thor και των Guardians, έχει φέρει σε ανοιχτό πόλεμο τους ήρωες με τη μεταφορά του γνωστού κόμικ Civil War, έχει αφήσει τη Γη διαλυμένη και χωρίς οργανωμένη υπεράσπιση μα με νέους ήρωες να αναδύονται και να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους. Ο έφηβος Spiderman, ο Αφρικανός βασιλιάς Black Panther και ο κοσμικός προστάτης Doctor Strange αποτελούν τις νέες προσθήκες που θα σηκώσουν το βάρος της επόμενης σελίδας στους ώμους τους όταν και αυτή η μάχη θα τελειώσει και δεν θα έχει αφήσει τον κόσμο ίδιο. Διότι ο μεγάλος αντίπαλος που κατευθύνεται απειλητικά προς τον κόσμο τους είναι ο παράφρων Τιτάνας Thanos, υπεύθυνος και για την πρώτη εισβολή με νέους θανατηφόρους άσσους στο μανίκι του.

Την ίδια στιγμή, τηλεοπτικά…

Η επέκταση της Marvel στην τηλεόραση ήταν σταδιακή και δεν είχε πάντα την ανάλογη επιτυχία με τον κινηματογράφο. Γεγονός είναι επίσης ότι παραμελήθηκε η σχέση που έπρεπε να καλλιεργηθεί μεταξύ τους αφήνοντας τις τηλεοπτικές σειρές να βαδίζουν σε ένα πιο προσγειωμένο και απομακρυσμένο κομμάτι του κοινού σύμπαντος που επηρεάζει όμως με τον τρόπο του τα μεγάλα γεγονότα και επηρεάζεται από αυτά. Οι Agents of S.H.I.E.L.D. για παράδειγμα, ακολουθούσαν μια φαινομενική συνταγή αυτοκαταστροφής από τα πρώτα τους επεισόδια, με ελάχιστο ενδιαφέρον στις μικρές υποθέσεις που καλούνταν να επιλύσουν σαν μια νέα ομάδα X-Files. Στην πραγματικότητα όμως έμελλε να ανέβει κατακόρυφα και να κατοχυρώσει μια θέση στις κορυφαίες σειρές με φανατικό κοινό ,όταν έγινε η σύνδεση με τα ανατρεπτικά γεγονότα του The Winter Soldier. Η σειρά συνεχίζεται έως σήμερα με τη μία σεζόν να ξεπερνά την άλλη, καλογραμμένους χαρακτήρες και ανατροπές που όποιος τη θυμάται από το ξεκίνημά της δεν θα περίμενε ποτέ. Επιτυχημένες απέβησαν και οι 2 σεζόν της Agent Carter, της αγαπημένης του Captain America που μετά τη θυσία του και τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καλείται να ξαναχτίσει τη ζωή της στις σκιές του διαφαινόμενου Ψυχρού Πολέμου.

Ένα ακόμα κορυφαίο έργο στον χώρο έχει δημιουργήσει και το Netflix που αναπτύσσει τους The Defenders, μια ετερόκλητη ομάδα ηρώων “street level”. Ο ηγέτης της, ο τυφλός δικηγόρος Daredevil έχει μια εξαιρετική solo σειρά η οποία μοιάζει να βγήκε από σελίδες του Frank Miller και κόβει με κάθε τρόπο την ανάσα. Στις γειτονιές της πόλης του τη δικαιοσύνη αποδίδουν επίσης η ταλαιπωρημένη αλκοολική Jessica Jones, ο άφθαρτος Luke Cage, ο (μέχρι τώρα αποτυχημένος) γνώστης πολεμικών τεχνών Iron Fist και φυσικά ο αδίστακτος Punisher. Καθένας στη solo σειρά του αλλά και όλοι μαζί βαδίζουν τους παράλληλους δρόμους τους και γεμίζουν τους θαυμαστές ελπίδα ότι θα τους δουν κάποια στιγμή και στο πλευρό των Avengers, να μάχονται στο δρόμο εξωγήινους εισβολείς όπως ακριβώς ήδη κάνουν με τους γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης. 

Επειδή πάντως δεν είναι όλα ρόδινα, την κατακραυγή κοινού και κριτικών έχουν εισπράξει εκτός από το  Iron Fist και οι νέες απόπειρες των Inhumans και The Runaways.

Καλλιτεχνική διαφοροποίηση και ύφος

Μία εξαιρετικά πρωτότυπη και μέχρι στιγμής απολύτως επιτυχημένη ιδέα του Franchise βασίζεται στην απλή λογική ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν 19 ταινίες από το ίδιο είδος, πόσο μάλλον όταν ξεκίνησαν να βαίνουν στους κινηματογράφους 2 και 3 τη χρονιά. Η όρεξη του κοινού για το είδος αυτό έπρεπε να συντηρηθεί, για δημιουργικούς αλλά και κερδοσκοπικούς λόγους. Έτσι από τη δεύτερη φάση και μετά άρχισε να επενδύει σε ταινίες δομημένες από διαφορετικά είδη, με κεντρική φιγούρα όμως πάντοτε τον αντίστοιχο ήρωα. Είδαμε λοιπόν πολιτικά θρίλερ (Captain America The Winter Soldier, Civil War, Black Panther), space opera (Guardians Of The Galaxy, Thor 2), heist film(Ant Man), λυκειακές και slapstick κωμωδίες (Spiderman Homecoming, Thor Ragnarok). Οι διαφορετικές καλλιτεχνικές προσεγγίσεις δεν θα μπορούσαν παρά να δοκιμαστούν από διαφορετικούς σκηνοθέτες, όπως τον Jon Favreau, τον Kenneth Branagh,τον Joe Johnston, τον Joss Whedon, τους αδερφούς Russo, τον James Gunn,  τον Peyton Reid και τον Taika Waititi.

Η κριτική που γίνεται όμως στο Marvel Cinematic Universe πηγάζει από μια ομοιότητα στο ύφος όλων των ταινιών της που υποδεικνύει ότι παρά τις καλλιτεχνικές ελευθερίες στους συντελεστές κάθε ταινίας, υπάρχει ένας κεντρικός άξονας από τον οποίο δεν ρισκάρουν να ξεφύγουν. Οι ταινίες-origin stories βασίζονται σε μια πολύ απλή δομή, παρουσιάζοντας συχνά σε γενικές γραμμές την ίδια ιστορία για τη διαμάχη ενός καλού με έναν κακό, ένα μονοδιάστατο εχθρό που υπό τη μάσκα του Ναζί η του εξωγήινου δεν θεωρεί κανείς ότι αξίζει να διερευνηθεί περισσότερο ως προς τα κίνητρά του. Αυτό είναι όμως ένα πρόβλημα το οποίο σίγουρα θα επιχειρήσει να υπερνικήσει στο μέλλον η εταιρία, παρουσιάζοντας μας ήδη τον Killmonger στο Black Panther, έναν ιδιαίτερα καλά γραμμένο χαρακτήρα από τον οποίο θα πρέπει οι επόμενοι να παραδειγματιστούν. 

Κύριες φιλοσοφικές κατευθύνσεις

Κρατώντας στο μυαλό μου ότι αυτό το σύμπαν γεννήθηκε για να προσεγγίσει ευρύτατο κοινό, μαζί και την ιδιαίτερα προσοδοφόρα παιδική ηλικία επιχειρώ μια ανασκαφή για να εντοπίσω τι υπάρχει κάτω από την επιφάνεια, οι ιδέες στα θεμέλια του MCU. Πέρα και εκτός των διασκεδαστικών χαρακτήρων και των πολύχρωμων τοπίων, της έξυπνης και χιουμοριστικής ατάκας και με λίγα λόγια του διασκεδαστικού blockbuster/σειράς δράσης και επιστημονικής φαντασίας , ο εκάστοτε σκηνοθέτης έχει θίξει κάποια θέματα που πηγάζουν από τα δημοφιλή «μεγάλα» ερωτήματα της επιστημονικής φαντασίας, της ηθικής και, εν τέλει προφανώς του υπερ-ήρωα. Διότι είναι πολύ καλά και προσοδοφόρα όλα τα στοιχεία ενός καλού blockbuster μα ας μη γελιόμαστε, σοβαρή πλοκή δε θα στεκόταν χωρίς τα παρακάτω στοιχεία:

Η πρόβλεψη εγκλημάτων του “The Winter Soldier”

Όσοι τα έχετε δει αναπόφευκτα θα φέρετε στο μυαλό σας το Minority Report, όχι άδικα. Πέρα από τη φιλία του αγαπημένου Captain να δοκιμάζεται απέναντι στον υπνωτισμένο πρώην κολλητό του από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και *εχμ super spoiler alert* την επανεμφάνιση της ναζί οργάνωσης HYDRA θυμάστε τι άλλο ήταν κομβικό στην ταινία αυτή; Θα σας θυμίσω εγώ.

Η κατά τα άλλα φιλική αμερικανική οργάνωση S.H.I.E.L.D. της οποίας τα καλά παιδιά δικαίωμα δεν έδωσαν ποτέ, εφάρμοζε το σχέδιο Insight, δηλαδή παρακολούθηση μέσω δορυφόρων όλων όσων θα αποτελούσαν ποτέ πιθανή απειλή για την Αμερική (ίσως), το καλό του κόσμου (ίσως) τα συμφέροντα της οργάνωσης (ξεκάθαρα). Α και εξόντωσης τους με ατομικά σχεδιασμένους πυραύλους πριν αυτοί αποτελέσουν σπουδαίο κίνδυνο.

Είναι να απορεί κανείς που η διεθνής κατακραυγή έπεσε πάνω στην οργάνωση; Με πανέξυπνο τρόπο οι αδερφοί Rousso μετατρέπουν την ταινία σε πολιτικό θρίλερ με κεντρικό άξονα τα όρια στα οποία επιτρέπεται να παρεμβαίνει η εκάστοτε κυβέρνηση στη ζωή των πολιτών της, τι αξία έχει η ίδια η ελεύθερη βούληση, όταν στόχος είναι να διασφαλιστεί η ασφάλεια του κράτους. Ταυτόχρονα το μεγάλο αμερικανικό σύμβολο, ο ίδιος ο ζωντανός θρύλος Captain αποκηρύσσεται και περνά τη μισή ταινία καταζητούμενος να ψάχνει το δίκιο του, απηυδισμένος από το επίπεδο στο οποίο έχει ξεπέσει η χώρα του. Ένα ομολογουμένως μεστό storyline που δανείζεται κάτι από άλλες ταινίες, όπως το προαναφερθέν αριστούργημα του Spielberg και το Person of Interest αλλά κατά βάση πηγάζει από τον πατέρα της δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας, Philip K. Dick.

Ο παγκόσμιος ειρηνοποιός

Λίγο παρακάτω στην δεύτερη φάση, ένας villain που πάρα τις προοπτικές πήγε άπατος επειδή αντί να φανεί σοβαρός σαν απειλή εκτόξευε λογοπαίγνια, κάνει μια βαθυστόχαστη παρατήρηση. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τα έτερα καλά παιδιά που επίσης δεν έδωσαν δικαίωμα ποτέ, δηλαδή ο Iron Man και ο Hulk(εδώ με την ανθρώπινη μορφή του, Bruce Banner) παίρνουν την αξιέπαινη πρωτοβουλία να δημιουργήσουν έναν παγκόσμιο ειρηνοποιό για να σταματήσουν τον πόλεμο. Ο Ultron, όπως ονομάστηκε το νοήμον ρομπότ που δημιουργήθηκε, κυριολεκτικά μισή ώρα μετά την γέννησή του κάνει τη δική του επανάσταση και αυτοανακηρύσσεται σωτήρας των ανθρώπων με το να βάλει στόχο να τελειώσει… τους ανθρώπους. 

Το θεματικό κέντρο της τεχνητής νοημοσύνης που επιτίθεται στο δημιουργό της μόνο πρωτότυπο δεν είναι. Το θεματικό κέντρο μιας ομάδας ηρώων που τα βάζει με έναν απρόσωπο στρατό από ομοειδή ρομπότ τα οποία ως εχθρός δεν έχουν καμία απολύτως συγκίνηση να προκαλέσουν, επίσης. Επιστημονική φαντασία στα καλύτερά της. Μα ο ηγέτης τους Ultron εκφράζει την απαισιόδοξη θεώρηση του ίδιου του ανθρώπινου είδους, διαγιγνώσκοντας το ως τον μεγαλύτερο εχθρό του εαυτού του. Ο σκοπός της δημιουργίας του είναι να σταματήσει τον πόλεμο και το επιχείρημά του καταλήγει στο ότι πάντοτε οι άνθρωποι είναι που τον προκαλούν, μια διαπίστωση υπερβολικά σοβαρή για να θαφτεί κάτω από λογοπαίγνια και παιδικά αστεία. Περαιτέρω τεχνικά θεματάκια όπως το «Ποιος θα μείνει να απολαύσει την ειρήνη αν ο Ultron εξαλείψει μέχρι και τον τελευταίο αθώο άνθρωπο» δεν φαίνεται να τον απασχολούν διότι εν τέλει είναι προγραμματισμένος για ένα σκοπό. Ποιος λοιπόν θα σταθεί απέναντι στην οπτική αυτή; Μα φυσικά ένα ρομπότ προγραμματισμένο με την αισιόδοξη οπτική επί του ανθρώπινου είδους, ο Vision. 

Δεν είναι τυχαίο ότι στην κλιμάκωση της ταινίας τα 2 ρομπότ δίνουν την ουσία της αντιπαράθεσης σε έναν και μόνο τελευταίο διάλογο.

Εμφύλιος πόλεμος επιχειρημάτων

Όλοι έχουμε μια άποψη για το Captain America: Civil War και η ίδια η ταινία δεν ντράπηκε να μας ενθαρρύνει να έχουμε όταν οργάνωσε ολόκληρη την διαφημιστική καμπάνια της πάνω στο debate της. Ας ξεκινήσουμε από τα απλά: Σε αντίθεση με την εντυπωσιακή πηγή της που στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας μονοπώλησε το ενδιαφέρον της εταιρίας παρουσιάζοντας έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας με συμμετοχή όλου του υπερηρωικού κόσμου αλλά και παραδοσιακών εχθρών, εδώ είδαμε μια μάχη 5 εναντίον 5, όπου προεξέχει ο ηγέτης κάθε ομάδας και όλοι οι υπόλοιποι είναι πιστοί ακόλουθοι. Ο βασικός πυρήνας είναι στην αρχή το επιχείρημα του Iron Man και του Captain για το αν οι ήρωες πρέπει στην ουσία να λογοδοτούν για τις ενέργειές τους, να δρουν μόνο κατόπιν εντολών και μόνο στις περιστάσεις που τους ζητείται, η ευθύνη και οι παράπλευρες απώλειες της ανεξέλεγκτης δράσης τους. Στη συνέχεια βέβαια μπαίνει στη μέση το συναίσθημα και απομακρύνει την εστία από αυτό το debate, καθώς λαμβάνουμε την ευκαιρία να εξετάσουμε πως νιώθει όχι ένας, όχι δύο αλλά τέσσερις χαρακτήρες για τις απώλειες στη ζωή τους: Ο Iron Man, ο Zemo, ο Black Panther και ο Captain έχουν κάτι προσωπικό να υπερασπιστούν που στα μάτια τους δικαιολογεί όλες τις ενέργειες ηθικές και μη που αναλαμβάνουν στη διάρκεια της ταινίας. Με τον Tony να επιθυμεί τη νομιμοποίηση υπό το βάρος και των ενοχών του για τη δημιουργία του Ultron και τον Captain να απεχθάνεται τη γραφειοκρατία αλλά και να υπερασπίζεται τον πρώην υπνωτισμένο φίλο του, τον πολιτικό κρατούμενο Bucky (Winter Soldier), η ταινία έχει απλά υπερβολικά πράγματα να πει και κουράζει δίχως να προσφέρει ικανοποιητικό κλείσιμο σε οποιοδήποτε.

Ας μας απαντήσει κάποιος ικανοποιητικά επιτέλους και όχι κατά  τον τρόπο που είδαμε στις οθόνες μας: Ποιος θα αποφασίσει που και πότε πρέπει να επέμβουν οι εθελοντές υπερασπιστές του «καλού», σε τίνος τον ώμο μετακυλίεται η ευθύνη για τις πράξεις τους; Ή μήπως η αναρχία και η αυτονομιμοποίηση μπορούν να λειτουργήσουν σε έναν κόσμο όπου οι ίδιες ευθύνονται για τις πιο πρόσφατες  μαζικές καταστροφές.  Όλα τα παραπάνω τίθενται και παραμένουν στις βάσεις της ταινίας, λίγο πίσω από τη σύσταση νέων ηρώων και τη θραύση της ενότητας που οι παλιοί υπερασπιστές της Γης είχαν και χρειάζονταν. Αν αναπτύσσονταν περισσότερο, θα είχαμε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ουσιώδη διαμάντια του είδους, όχι απλά μια εντυπωσιακή εμφύλια μάχη μεταξύ των αγαπημένων ηρώων.

Η ύπαρξη καλογραμμένων εχθρών

Ορμώμαι από τα παραπάνω για να εκφράσω τη θέση μου υπέρ των καλογραμμένων «κακών» που κανένας σε ταινίες αυτού του είδους δεν φαίνεται να παίρνει στα σοβαρά: Ο εχθρός είναι ένας ακόμα χαρακτήρας της ταινίας. Δεν είναι ανάγκη κυριολεκτικά να στρέψεις τον ένα ήρωα απέναντι στον άλλο για να διαπιστώσεις ότι  δεν χρειάζεται και δεν μπορεί να έχει πια επιτυχία ένας μονοδιάστατος χαρακτήρας, ακόμα και αν αυτός προορίζεται τελικά για να ηττηθεί αναπόφευκτα. Το σημαντικό επίτευγμα του Civil War για μένα είναι ότι τόνισε με τον καλύτερο τρόπο ότι καθένας είναι ο ήρωας στη δική του προσωπική ιστορία, δρα με βάση κίνητρα και μοχλούς που μόνο εκείνος γνωρίζει και δικαιολογεί μέχρι και τις ακραίες πράξεις του με βάση την προτεραιότητα του δικού του ηθικού κώδικα. Είναι εύκολο αλλά και κοινότυπο πλέον ο εχθρός να είναι απλώς ένας κατακτητής που θέλει να καταστρέψει τον κόσμο με τον CGI στρατό του. Αυτή η ιστορία έχει χιλιοειπωθεί και είναι καιρός να αξιοποιηθούν οι πλήρεις δυνατότητες μιας καλής συγγραφικής ομάδας.

Παραμελώντας τους ανθρώπους

Θυμόμαστε όλοι ότι η ομάδα περιλαμβάνει μέσα τον Hawkeye και την Σκαρλετ Γιοχανσον Black Widow, δύο άτομα τα οποία κατά βάση είναι ΆΝΘΡΩΠΟΙ. Δεν έχουν μέγιστη μυϊκή δύναμη, δεν μεταμορφώνονται σε γιγάντια τέρατα, δεν φορούν πανοπλίες-οπλοστάσια και δεν έχουν ψυχικές δυνάμεις. Αυτό τους καθιστά, συγκριτικά με άλλους, ευάλωτους. Υποτίθεται.

Η θέση τους σε ένα περιβάλλον όπου οι πάντες γύρω τους έχουν μια σπουδαία ικανότητα, έπρεπε ήδη αναμφίβολα για μένα να έχει διερευνηθεί, ο φόβος. Η αμφιβολία, η αποτυχία δεν μπορεί παρά να βρίσκονται στην καρδιά ενός ανθρώπου που ξεκινά για αποστολές όπως αυτοί, δίπλα σε αυτούς τους παρτενέρ. Μεγάλο λάθος λοιπόν των συγγραφέων να μην αφιερώσουν μια ταινία στον ένα ή και στους δυο τους, μια ταινία διερευνητική της ανθρώπινης φύσης που αντιδρά στις σχεδόν κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται, με ρεαλιστικό τρόπο.

The show must go on

Μιλώντας τέλος για ένα πολύ σημαντικό θέμα κατά την άποψή μου, εύχομαι η επερχόμενη κολοσσιαία ταινία να περιλαμβάνει θάνατο. Και εξηγούμαι.

Μία σημαντική κοινοτοπία του MCU είναι η αβάσταχτη ελαφρότητα στο θέμα της απώλειας, του θανάτου και γενικά των σοβαρών θεμάτων που διέπουν την καθημερινή ζωή.

Μέχρι να δούμε να πεθαίνει ο πρώτος ήρωας(Quicksilver μας άφησες νωρίς), είδαμε ούτε λίγο ούτε πολύ 3 ψεύτικους θανάτους όπου το υποτιθέμενο θύμα επέστρεφε στη ζωή. Κι ενώ το παραπάνω σχήμα θυμίζει σε μεγάλο βαθμό comics κάθε δεκαετίας, το διαφορετικό μέσο του κινηματογράφου μη έχοντας τις εξωπραγματικές δυνατότητες που αξιοποιεί η πηγή του (παράλληλα σύμπαντα, εκδοχές ηρώων από το παρελθόν, reboot) οφείλει να σεβαστεί και να προβάλλει το θέμα του θανάτου. Δεν προέχει πάντα η πώληση παιχνιδιών και η ικανοποίηση του μικρού θεατή, αντίθετα ο συμβιβασμός με το θέμα της απώλειας είναι μια πλήρης κινηματογραφική εμπειρία που μπορεί να προσφέρει εξαιρετικά ποιοτικές συναισθηματικές στιγμές. Αρκεί να γίνεται σωστά και να μην υποσκάπτεται από άκαιρο «ελαφρυντικό» χιούμορ. Με την ελαφρότητα να πρωταγωνιστεί ακόμα και σε στιγμές διάλυσης ενός πλανήτη ή εισβολής και θανάτου αμάχων, δε μπορεί κανείς παρά να ελπίζει ότι ο διαφαινόμενος Thanos θα έχει κάτι αξιομνημόνευτο να προσδώσει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι χρόνιοι πρωταγωνιστές θα μας κουνήσουν το μαντήλι. 

Η μπορεί εγώ να γράφω με βάση το Σύνδρομο Game of Thrones 101. Τέτοιος είμαι.

Ραντεβού στις αίθουσες!

Άλκης Νικομάνης

Κινηματογραφικός συντάκτης

back to top

Comments

 

AGENDA

April 2018
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30

Editorial