Όταν οι Iron Maiden ρίσκαραν δημιούργησαν το The Number Of The Beast

Και τα υπόλοιπα έγιναν ιστορία.

Κάθε δίσκος έχει πιθανότητες να γίνει «μεγάλος» και να εξελιχθεί σε «κλασικός» και «θρυλικός». Όσα συγκροτήματα έχουν κυκλοφορήσει έναν (τουλάχιστον) τέτοιο δίσκο στη δισκογραφία τους, είχαν τρία όπλα στη διάθεσή τους. Συνθέσεις, εκτελεστές/ερμηνευτές, παραγωγή. Οι Iron Maiden πέτυχαν το «απόλυτο» και έφτιαξαν το (πρώτο) μεγάλο τους έργο, το (πρώτο) magnum opus με το The Number Of The Beast.

Γράφει ο Μάρκος Σκυριανός

Είχαν την τύχη το ντεμπούτο τους να είναι πολύ καλό ποιοτικά, και να πάει πολύ καλά εμπορικά (Iron Maiden – Απρίλιος 1980). Τα τραγούδια του δεύτερου δίσκου ήταν ουσιαστικά έτοιμα, κι έτσι κυκλοφόρησε πολύ γρήγορα και ο δεύτερος (Killers – Φεβρουάριος 1981). Εκεί έγινε η πρώτη μεγάλη μεταγραφή για τους Iron Maiden. Ο Martin Birch ανέλαβε την παραγωγή του δίσκου. Οι διαφορές στον ήχο ήταν εμφανείς και στο πιο απαίδευτο αυτί. Ο Paul Di’Anno είχε φτάσει όμως στο ταβάνι των δυνατοτήτων του. Αυτό από μόνο του δεν μπορεί να θεωρηθεί μειονέκτημα. Αν όμως το συνδυάσουμε με το ταβάνι του Steve Harris που μόλις είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται εκεί ψηλά, μετατρέπεται σε σοβαρό πρόβλημα. Enter Bruce Dickinson

Οι ερμηνευτές/εκτελεστές ήταν εκεί. Bruce Dickinson, Steve Harris, Dave Murray, Adrian Smith, Clive Burr. Ο σωστός παραγωγός ήταν εκεί. Martin Birch. Τι έλειπε; Οι σωστές συνθέσεις. Και αυτές τις έγραψε ο Harris, με κάποιες σημαντικές προσθήκες από τους υπόλοιπους.

Φανταστείτε να ζείτε στην Αγγλία στη δεκαετία του ’80. Οι Iron Maiden έχουν ήδη κυκλοφορήσει τους πρώτους δύο δίσκους, και βγάζουν το πρώτο single από τον επόμενο δίσκο. Αν ασχολείστε με το New Wave Of British Heavy Metal, ξέρετε ότι τραγουδιστής τους πλέον είναι ο πρώην τραγουδιστής των Samson. Αν δε, έχετε ακούσει Samson, θυμάστε έναν τύπο να τσιρίζει όλη την ώρα (σχεδόν). Βγαίνει το πρώτο single. ‘Run To The Hills’. Λογικά οι περισσότεροι πρέπει να παραξενεύτηκαν με την εισαγωγή. Δεν ήξεραν τότε ότι ο Harris έχει ιδέες και εμπνεύσεις από progressive rock συγκροτήματα, και πως οι πρώτες μέρες του συγκροτήματος ήταν ένα punk παρα-προϊόν. Μέχρι να μπει κανονικά το κουπλέ, και να έρθει η ώρα του πρώτου ρεφρέν. Οι Iron Maiden του ‘Run To The Hills’ δεν έχουν πολλά κοινά με τους Iron Maiden των πρώτων δύο δίσκων.

Τα τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν ενώ το συγκρότημα ήταν στο στούντιο για να τον ηχογραφήσει. Δεν τους επηρέασε γιατί είχαν έμπνευση. Κάποια από αυτά είναι διασκευές και μετατροπές παλιότερων τραγουδιών που είχαν γραφτεί (ακόμα και από τα μέλη των Iron Maiden σε άλλες μπάντες), αλλά η καλύτερή τους μορφή φάνηκε σε αυτό το δίσκο. Γιατί είχαν έμπνευση. 

Τρία τραγούδια από αυτό το δίσκο είναι αυτά που έχουν μείνει στη συνείδηση όλου του μέταλ ακροατηρίου. ‘The Number Of The Beast’, ’Run To The Hills’, ‘Hallowed Be Thy Name’. Τα πρώτα δύο κυκλοφόρησαν και ως single, οπότε είναι κατανοητή η απήχηση. Το τρίτο όμως μπορεί να δημιούργησε κάποια ερωτήματα τότε. Είναι όμως το πρώτο anthem που έγραψαν οι Iron Maiden. Και θα ακολουθούσαν κι άλλα. 

Με τα πρώτα δύο, ο Harris έδειχνε ότι είχε εσωτερική ισορροπία. Από τη μία, ήθελε να γράψει και να παίξει γρήγορη και επιθετική μουσική. Αλλά, μπορούσε να υπακούσει στους «νόμους» του κοινού, και να τους παρουσιάσει δύο τραγούδια με κουπλέ-ρεφρέν-κουπλέ-ρεφρέν-σόλο. Ουσιαστικά, έπαιξε με τους ποπ κανόνες της εποχής, και κέρδισε. 

Με το τρίτο όμως, ρίσκαρε. Ένα επτάλεπτο τραγούδι χωρισμένο σε τρία μέρη. Με πολλά ορχηστρικά μέρη, αλλαγές και κλιμακώσεις. Το είχε ξανακάνει με το ‘Phantom Of The Opera’, αλλά τότε δεν είχε Dickinson. Τώρα, τον είχε. Το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό. Ο ίδιος ο Dickinson έχει δηλώσει ότι του αρέσει πολύ να το τραγουδάει ζωντανά, γιατί νιώθει σαν να διηγείται μία ολόκληρη ταινία στο κοινό. Και φυσικά, δεν αναφέρεται μόνο στους στίχους, αλλά στη συνολική σύνθεση, μουσική και φωνή. 

Αν εξαιρέσουμε τα τρία προαναφερθέντα, ο δίσκος έχει το εντυπωσιακό στοιχείο του να προσφέρει άλλες τρεις επιτυχίες. Το γεγονός ότι χαρακτηρίζονται ως «άλλες» οφείλεται στα τρία προαναφερθέντα, και όχι στην ποιότητα των τριών ακόλουθων. 

Το ’Children Of The Damned’ είναι μία μπαλάντα. Λογικά, δεν πρέπει να προκάλεσε αυτό καμία έκπληξη στους τότε ακροατές του συγκροτήματος, μιας και είχαν ήδη προηγηθεί τα ‘Remember Tomorrow’ και ‘Strange World’. Κανένα όμως από αυτά δεν είχε τον Bruce Dickinson στο μικρόφωνο. Η ερμηνεία του σε αυτό το τραγούδι είναι το λιγότερο εντυπωσιακή. Και είναι το «δυνατό χαρτί» του δίσκου.

Με το ‘22 Acacia Avenue’ μπαίνουμε και σε μία ακόμα παράλληλη κατηγορία, η οποία έχει πολλά τραγούδια από τον τεράστιο κατάλογο τραγουδιών των Iron Maiden. Είναι καταπληκτικά τραγούδια που δεν πήραν τη λάμψη που θα μπορούσαν να πάρουν, γιατί κυκλοφόρησαν σε δίσκους που υπήρχαν καλύτερα. Το ίδιο ακριβώς που συμβαίνει και με το τρίτο τραγούδι αυτού του κεφαλαίου, το ‘The Prisoner’. 

Ο δίσκος βέβαια ανοίγει με το ‘Invaders’, που είναι μία παλιότερη σύνθεση του Harris με τίτλο ‘Invasion’. Ο Harris έχει πει ότι θα μπορούσαν να είχαν γράψει κάτι καλύτερο για άνοιγμα δίσκου, αλλά δεν είχαν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους, οπότε χρησιμοποίησαν ότι υλικό είχαν στα χέρια τους. Θα αναγκαστώ να καταφύγω σε ένα κλισέ, αλλά μπορούμε όλοι μας να σκεφτούμε κάποια συγκροτήματα που θα ήθελαν η καλύτερή τους στιγμή να ήταν ένα τραγούδι σαν το ‘Invaders’.

Το πιο «αιρετικό» τραγούδι όμως του δίσκου είναι το ‘Gangland’. Το μόνο τραγούδι στη δισκογραφία τους, που ο Clive Burr έχει συνεισφέρει συνθετικά. Και που δεν αρέσει στο Harris

Το σκεπτικό της μπάντας τότε ήταν ότι ένα εκ των ‘Gangland’ και ‘Total Eclipse’ θα έβγαινε ως b-side του ‘Run To The Hills’, και το άλλο θα έμπαινε στο δίσκο. Η επιλογή που έκαναν ήταν το ‘Total Eclipse’ ως b-side, και το ‘Gangland’ στο δίσκο. Και o Harris έχει δηλώσει πολλές φορές ότι έχει μετανιώσει με αυτή την επιλογή. Και πολύς κόσμος συμφωνεί μαζί του, επειδή το είπε αυτός. Προσωπικά διαφωνώ. Μάλιστα, πιστεύω ότι η live εκτέλεση των Dream Theater στο τραγούδι είναι αυτή που αναδεικνύει τις αρετές του. Αλλά ας μην γίνομαι πολύ αιρετικός. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα άλλωστε. Το πρόβλημα δεν είναι καν ότι μπήκε στο δίσκο. Το πρόβλημα είναι ότι έχει παιχτεί σε λάθος ταχύτητα. Πολύ γρήγορα. 

Το κοινό της metal ήταν μικρό σχετικά. Ήταν σχεδόν δεδομένο ότι ο δίσκος θα πετύχαινε. Αυτό που δεν υπολόγιζαν οι Iron Maiden ήταν ο απρόσμενος «σύμμαχος» που θα αποκτούσαν. Τους θρήσκους. Που φυσικά κατάλαβαν ότι «οι Iron Maiden είναι σατανιστές, που θέλουν να κάνουν κακό στη νεολαία», πως «εξυπηρετούν δόλιους σκοπούς» και άλλα τέτοια τραγελαφικά. Όλα αυτά για έναν δίσκο που στην πλειοψηφία των στίχων του αναφέρεται σε ανθρώπους που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα και σκέφτονται ότι πιθανότατα ο Θεός να είναι η τελευταία τους ευκαιρία. Έτσι συνεισέφεραν στη διαχρονικότητα ενός δίσκου. Μία διαχρονικότητα την οποία μπορούμε εκ του αποτελέσματος να πούμε ότι θα την πετύχαινε λόγω ποιότητας. Αλλά σίγουρα οι συντελεστές του τότε δεν το περίμεναν. 

Μάρκος Σκυριανός

Συντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
July 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial