Τα καλύτερα άλμπουμ του 2019

It's a wrap.

Μία χρονιά που μουσικά ήρθε για να μας αφήσει αρκετές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, σπουδαίες ερμηνείες και νέα πρόσωπα στον κόσμο της μουσικής. Από τη Billie Eilish μέχρι τον Bruce Springsteen κι από τη Lana Del Rey μέχρι τους National, το 2019 ήταν γεμάτο από διαφορετικές ακουστικές εμπειρίες. Οι δύο αρχισυντάκτες του Breakroom, Νίκος Παπανικολάου και Δημήτρης Φαληρέας διάλεξαν τα δέκα καλύτερα άλμπουμ τους για τη χρονιά που φεύγει.

Δημήτρης Φαληρέας

10. Murder Capital - When I Have Fears

Σαν σε μια ωδή στην ιστορία της indie, το When I Have Fears παίρνει ό,τι χρειάζεται από το Unknown Pleasures και το Surfer Rosa, τα φορτώνει με τον τσαμπουκά των Idles και καταλήγει ένα υπέροχο ντεμπούτο και άλλη μια απόδειξη ενός ρεύματος που έρχεται για να κυριαρχήσει μέσα στην επόμενη δεκαετία. Οι Murder Capital μαζί με τους Fontaines D.C. και τους Protomartyr είναι η post punk των 2020’s. Και είναι πολύ καλή.

9. Foals - Everything Not Saved Will Be Lost Part 1 & 2

Καλύτεροι σε κάθε δίσκο, οι Foals επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο τη θέση τους σαν έναν από τους μεγάλους παίκτες της alternative. Τα δύο μέρη του Everything Not Saved Will Be Lost κουβάλησαν τεράστιο hype καθ’ όλο το πρώτο εξάμηνο της χρονιάς και το δικαιολόγησαν απόλυτα με δύο κυκλοφορίες που μπορούν να συγκριθούν μόνο μεταξύ τους.

8. Norman Fucking Rockwell! - Lana Del Rey

Ειλικρινής, ποιοτική, δροσερή. Το Norman Fucking Rockwell! κατάφερε όντως να γίνει το “Next Best American Record” και παρά την μεγάλη διάρκειά του, να κρατήσει τους ακροατές στον ιδιαίτερο κόσμο της Lana, από το πρώτο κομμάτι μέχρι το τελευταίο. Με την αναφορικότητά της να λειτουργεί δημιουργικά -και όχι απλά σαν όχημα για να γεμίσουν οι στίχοι- και σημαντικές αλλαγές στην παραγωγή, ο 6ος (κοίταπώςπερνάνεταχρόνια) δίσκος της Lana Del Rey είναι μάλλον η καλύτερη δουλειά της μετά το Born to Die. Και αυτά είναι ψηλά στάνταρ.

7. South of Reality - Claypool Lennon Delirium

Ο συνδυασμός του Les Claypool (Primus) και του Sean Lennon ακούγεται ελαφρώς παράδοξος και παρότι δικαιολογεί πλήρως το ακόλουθο delirium, δουλεύει εξαιρετικά. Σαν να έχουν γράψει δύο δίσκους ξεχωριστά, έναν με τα όργανα και τα φωνητικά κι έναν μόνο με το μπάσο του Claypool, εν τέλει συνυπάρχουν αρμονικά σε ένα περίεργο μα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Το South of Reality δεν συζητήθηκε πολύ, ούτε προκάλεσε ιδιαίτερο ντόρο, όμως αξίζει πολλές ακροάσεις, είναι μίλια μπροστά από το Monolith of Phobos και σίγουρα ένα μεγάλο βήμα για τη δισκογραφία και των δύο εμπλεκομένων.

6. Souleance - French Cassette

Η 3η συνεργασία του DJ Soulist και του Fulgeance πρόκειται για μια ακόμη απόδειξη πως όταν μιλάμε για ηλεκτρονική μουσική, οι Γάλλοι το κάνουν καλύτερα. Μιξάροντας samples από τραγούδια και μουσικές του Γαλλικού κινηματογράφου, οι Souleance έφτιαξαν μια εξαιρετική κασέτα που μοιάζει σαν το παιδί των Gasoline και των Air. Λίγο από hip hop, λίγο από downtempo και λίγο από chanson.

5. L’ Epee - Diabolique

Το ντεμπούτο του supergroup του Anton Newcombe των Brian Jonestown Massacre, της Emanuelle Seigner και των Liminanas είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελε κανείς από την σύμπραξή τους. Χωρίς να καταπιέζει τον ήχο και τη δημιουργικότητα του και αποδεικνύοντας τη σημασία καθενός εκ των μελών στο σύνολο, το Diabolique έγινε από την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του ένα από τα καλύτερα psych revival άλμπουμ της περασμένης δεκαετίας. Και αν οι L’ Epee συνεχίσουν να ηχογραφούν με αυτή τη σύνθεση, ένα σημείο αναφοράς στο κατώφλι της νέας δεκαετίας.

4. Black Pumas - Black Pumas

Μπλέκοντας τη soul και τη funk με έντονες latin επιρροές, οι Black Pumas μπήκαν στα εναλλακτικά ραδιόφωνα και ακούστηκαν σαν να είναι αγαπημένοι μας από καιρό. Με τραγούδια όπως το “Fire”, το “Colors”, το “Touch the Sky” και το “Black Moon Rising”, το Black Pumas έγινε ένα instant classic ενός ήχου που κερδίζει όλο και περισσότερους θαυμαστές και ανεβάζει πολύ ψηλά τις προσδοκίες μας από το ντουέτο.

3. Fontaines D.C. - Dogrel

Το Dogrel προκάλεσε πανδαιμόνιο μόλις κυκλοφόρησε και δεν το αποκάλεσαν λίγοι “την ελπίδα της ροκ μουσικής”. Αν και μάλλον είναι υπερβολική μια τέτοια δήλωση, πρόκειται σίγουρα για το πιο πολύτιμο μουσικό προϊόν της Ιρλανδίας μετά τους U2 (χωρίς καμία διάθεση για σύγκριση). Ο πρώτος δίσκος των ποιητών από το Dublin City είναι ωραίο και προσιτό post punk, ενώ το ιδιαίτερο στιλ τραγουδιού του Grian Chatten δίνει μια φρέσκια νότα (pun intended). Οι Fontaines ακολουθούν τα βήματα των wonders των τελευταίων ετών, Idles και Shame και σιγά σιγά σχηματοποιούν τη νέα γενιά indie ηρώων.

2. Billie Eilish - When We All Fall Asleep, Where Do We Go?

Και κάτω από μια πέτρα να κρυβόσουν για όλη τη χρονιά, κάπου θα άκουσες “του ρου του του ρου ρου ρου I’m the baaaad guy” και την 17χρονη ποπ σταρ που αν συνεχίσει με τον ίδιο ρυθμό, θα έχει φτάσει τους Beatles μέχρι τα 30 της. Πέρα από το χιτ της χρονιάς όμως, το When We All Fall Asleep, Where Do We Go? μας δίνει 42’ ενός ταξιδιού σε βαθείς εφιάλτες, φόβους και προβληματισμούς και πάντα με έναν ήχο που δεν έχουμε ξανακούσει. Προσωπικά πιστεύω στην Billie και τη Dua Lipa για να σώσουν την ποπ από τα δεσμά της τραπ. Αλλά ελάχιστη σημασία έχει το τι πιστεύω εγώ για τη σωτηρία της ποπ. Σημασία έχει να μη γίνει η Eilish η επόμενη Amy Winehouse.

1. The Comet is Coming - Trust in the Lifeforce of the Deep Mystery

Ο sophomore δίσκος του nu jazz τρίο από το Λονδίνο ήταν ο τρόπος του νέου (απαράδεκτου) αλγόριθμου του YouTube να μου πει συγγνώμη και γι’ αυτό μου πρότεινε το “Summon the Fire”. Σαν το soundtrack ενός new age μυστικισμού, το Trust in the Lifeforce of the Deep Mystery είναι ένας δίσκος που μάλλον χρειάζεται αρκετές ακροάσεις. Οι The Comet is Coming χρησιμοποιούν την jazz ως δρόμο, όχι αυτοσκοπό και καταλήγουν οι συνεχιστές του Sun Ra στον 21ο αιώνα. Μακριά από ωδεία, μακριά από Μέγαρα και “υπόγεια αυτοσχεδιασμών”.


Νίκος Παπανικολάου

10. Rival Sons – Feral Roots

Αναμφίβολα το καλύτερο τους άλμπουμ μέχρι στιγμής. Έχουν φτιάξει το δικό τους στυλ, έχουν διαμορφώσει το δικό τους ήχο και δεν ακολουθούν κανέναν εκεί έξω, στοίχημα που μάλλον δείχνει να τους βγαίνει. Σε ολόκληρο το άλμπουμ, η μπάντα καταφέρνει να μη χάνει τον ακροατή ούτε για δευτερόλεπτο και ο χρόνος σε αυτά τα 11 κομμάτια, κυλάει νεράκι. 

9. Foals – Everything Not Saved Will Be Lost Part 1 & 2

Οι Foals έχουν μεγαλώσει πολύ ως μπάντα και το ξέρουν. Ένα άλμπουμ κομμένο σε δύο μέρη, με τη μπάντα να εξερευνά – επιτυχώς – πολλά διαφορετικά στυλ μέσα σε αυτό. Το δεύτερο μέρος του άλμπουμ έρχεται να ενισχύσει τη δυναμική του πρώτου χωρίς αυτό να σημαίνει πως μιλάμε για δύο παρόμοια άλμπουμ. Αντιθέτως. 

8. Cage The Elephant – Social Cues

Μία μελαγχολική περιπέτεια, ένας δίσκος γεμάτος υπέροχη μουσική. Θεωρώ πως μέχρι στιγμής αποτελεί την πιο μεστή δισκογραφική προσπάθεια της μπάντας, ξέρουν που πατάνε και δεν προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Αυτό αποτυπώνεται στην τεχνική της μπάντας αλλά και τη δημιουργική τους ωριμότητα. 

7. Brittany Howard – Jaime

Για τη φωνή της δεν έχουμε να πούμε κάτι. Αυτό το ξέραμε από την εποχή των Alabama Shakes. Η πρώτη σόλο δισκογραφική προσπάθεια της Brittany Howard στέφεται με απόλυτη επιτυχία. Ξέρει πως έχει φωνή που μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα και το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Βάζει κομμάτι της ψυχής της στο άλμπουμ αυτό, κάτι που είναι ξεκάθαρο σε κάθε στίχο, σε κάθε νότα. 

6. Elbow – Giants Of All Sizes

Δεν ήταν εύκολο άλμπουμ και αυτός ήταν και ο σκοπός των Elbow νομίζω. Να φτιάξουν ένα άλμπουμ βγαλμένο από την πραγματικότητα όσο σκληρή κι αν είναι αυτή. Θυμός, πολιτική και σκοτάδι είναι παντού κρυμμένα και ενδεχομένως να είναι το άλμπουμ που έφτασε πιο κοντά από τους προκατόχους του, στο στυλ και το ύφος του The Seldom Seen Kid. 

5. DIIV – Deceiver

H εμπειρία του frontman της μπάντας σε κλινικές απεξάρτησης είναι το κύριο θέμα του άλμπουμ αυτού. Ένα άλμπουμ βαθιά ανθρώπινο και αληθινό, σε συνδυασμό με τον πιο σκοτεινό ήχο που έχουν φτιάξει ποτέ οι DIIV, χαρίζουν ένα αποτέλεσμα που θα σου σφίξει την καρδιά. Ένα αποτέλεσμα που θα σε κάνει να νιώσεις, να εκτιμήσεις, να αγαπήσεις. Ξανά.

4. Bruce Springsteen – Western Stars

Δεν έκανε το ντόρο που θα μπορούσε να κάνει. Ο Bruce Springsteen κυκλοφόρησε ένα από τα αριστουργήματα της χρονιάς που φεύγει, εντελώς αθόρυβα. Ένα μουσικό αφήγημα για τη ζωή των διαλυμένων ανθρώπων και την προσπάθεια τους να βρουν το νόημα σε αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή. Ή απλά λίγη παραπάνω αγάπη. 

3. The National – I Am Easy To Find

Οι National ποτέ δε φοβήθηκαν να πειραματιστούν και να δοκιμάσουν κάτι νέο. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κατατάξω το άλμπουμ στη δισκογραφία τους, γιατί αυτό μου κάνει περισσότερο ως κάτι διαφορετικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κακό. Αντιθέτως. Ένας υπέροχος δίσκος που ντύνει μία ιστορία, ένα soundtrack για τη ζωή ενός καθημερινού ανθρώπου όπως εγώ ή εσύ.

2. Michael Kiwanuka – Kiwanuka

Το καλύτερο άλμπουμ του Michael Kiwanuka μέχρι σήμερα. Σπαρακτικό, ανθρώπινο, γεμάτο ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της. Η φωνή του δένει εξαιρετικά με τους στίχους, οι στίχοι δένουν εξαιρετικά με τη μουσική και δημιουργούν ένα αποτέλεσμα εξαιρετικό. Ένα άλμπουμ που θα μπορούσε με ευκολία να μπει και στα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας. 

1. The Lumineers – III

Ίσως αντίστοιχα με το I Am Easy To Find των National, το III είναι και πρέπει να χαρακτηριστεί ως ένα άλμπουμ κινηματογραφικό. Σε συνδυασμό με τα βίντεο των κομματιών, μικρές ιστορίες που συνοδεύουν τη μουσική, οι Lumineers επιλέγουν να μιλήσουν για εξαρτήσεις και για περιθωριοποίηση. Για αυτά που πολλοί επιλέγουν να κλείσουν τα μάτια όταν τα βλέπουν. 

back to top

Comments

 

AGENDA

No event in the calendar
January 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31