Οι Dream Syndicate έπαιζαν με το revival πριν γίνει cool

Υπάρχει πρωτοτυπία στην αναβίωση;

Η δεκαετία που κλείνει σε λίγους μήνες σημαδεύτηκε μουσικά από την έννοια του revival. Από τους Allah-Las μέχρι τους She Past Away κι από την ψυχεδέλεια στην darkwave, το ενδιαφέρον τόσο των μουσικών, όσο και του κοινού, στράφηκε στο παρελθόν, το επανεξέτασε κι έφερε στο τραπέζι μια ενδιαφέρουσα κουβέντα αναφορικά με το originality των σύγχρονων κυκλοφοριών. Είναι όμως κάτι καινούριο; Με αφορμή την επιστροφή των Dream Syndicate στην Αθήνα για μια συναυλία το Σάββατο 26/10 στο Fuzz Club, ψάχνουμε τις ρίζες της επιστροφής στις ρίζες, θυμόμαστε το Paisley Underground και αναρωτιόμαστε αν όντως μιλάμε για “σημάδια των καιρών”.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Η κριτική γκρίνια γύρω από τα μουσικά κινήματα αναβίωσης βασίζεται σε ένα πολύ απλό σχήμα που συμπυκνώνεται στο ότι “κάποτε οι μουσικοί κοιτούσαν μπροστά και δημιουργούσαν νέα είδη και ήχους, ενώ τώρα είναι ανέμπνευστοί και καλύπτουν την έλλειψη δημιουργικής σκέψης με μανιέρες του παρελθόντος”. Με λίγα λόγια ασκείται κριτική στην “παρελθοντολαγνεία” μέσω της… παρελθοντολαγνείας. Όσο διασκεδαστική κι αν είναι αυτή η αντίφαση, σημασία έχει να εξετάσουμε κατά πόσον έχει ισχύ. Γυρίζουμε λοιπόν στο Λος Άντζελες του 1982 και ψάχνουμε μια απάντηση στους Dream Syndicate, ένα συγκρότημα που από τότε κρυφοκοιτούσε πίσω.

Το intro του “Tell Me When It’s Over”, πρώτου track του πρώτου δίσκου των Αμερικανών (The Days of Wine & Roses - 1982) και μιας από τις μεγαλύτερές τους επιτυχίες, μπορεί να είναι η πρώτη επαφή με την μουσική τους και νομίζω ότι θέτει τις βάσεις αρκετά σωστά. Μέσα σε ένα ριφάκι συμπυκνώνει τον ήχο της μπάντας που θα ακούσεις και οι αναφορές που φέρνει στο μυαλό δεν είναι και τόσο ξεκάθαρες. Κάτι από Husker Du και αμερικανικό alternative του ‘80, κάτι από Radio Birdman και garage, σε μια μελωδία που εύκολα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τους Byrds του Dylan. Στο ένα χέρι ο δίσκος των Modern Lovers, στο άλλο του Neil Young. Τα μοτίβα προκύπτουν. Αλλά γιατί μιλάμε για επιρροές και όχι για αναβίωση; Γιατί έχουν τόσο διαφορετική χροιά αυτές οι δύο έννοιες στο μυαλό μας;

Γιατί η μία κοινωνεί δημιουργικότητα και η άλλη αντιγραφή;

Ένα καλό παράδειγμα είναι η αρ νουβώ, η οποία έμεινε στο ράφι για δεκαετίες μέχρι να την ανακαλύψουν οι ψυχεδελάδες του ‘60 και να επαναφέρουν αυτή και τα μοτίβα τους σε εξώφυλλα δίσκων την δεκαετία του ‘60. Μετά ξανα-ξεχάστηκε και ξανα-ανακαλύφθηκε στον 21ο αιώνα από την stoner. Κάπως αντίστοιχα λειτούργησε στην μουσική η psychedelia, γεννώντας μεταξύ άλλων τους Dream Syndicate και τον ήχο του Paisley Underground.

Ο όρος (σ.τ.σ paisley σημαίνει λαχούρι) προέκυψε μέσα από μια φράση του Michael Quercio των Three O’ Clock για να περιγράψει τα συγκροτήματα του garage revival στην Δυτική Ακτή. Bangles, Dream Syndicate, Three O’ Clock, Green or Red, Rain Parade, Long Ryders. Και ναι, ο όρος είναι revival. Αυτό που έκαναν οι μπάντες του “Do the Pop” στην Αυστραλία ή του Dunedin sound στην Νέα Ζηλανδία. Ε, στην Καλιφόρνια το έκανε το Paisley Underground. Επέστρεψαν στους Love, στους Byrds και στους Velvet Underground, τους επανεξέτασαν και το αποτέλεσμα ήταν ένα πάντρεμα κλασικού ροκ και πανκ που καταλήγει στο alternative. Όπως και οι συνοδοιπόροι τους στην άλλη μεριά του Ειρηνικού, έτσι και εκείνοι, λειτούργησαν με όρους “σκηνής”. Συνεργάζονταν, έπαιζαν μαζί, κοινωνικοποιούνταν και… ποτέ δεν πέτυχαν mainstream επιτυχία (με εξαίρεση 2 singles των Bangles), αλλά κέρδισαν αρκετούς φανατικούς υποστηρικτές.

Δυστυχώς, πριν μπει το ‘90 είχαν είτε διαλυθεί, είτε μετεξελιχθεί μέσω των side projects τους σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Πχ οι Opal, ένα συγκρότημα με πρώην μέλη των Dream Syndicate και των Rain Parade, άλλαξαν τραγουδίστρια κι έγιναν οι Mazzy Star. Οι Dream Syndicate θα άνηκαν στην πρώτη κατηγορία όμως και το 1989 θα έπαιρναν ξεχωριστούς δρόμους, με εκείνον του Steve Wynn να ξεχωρίζει. Όλα αυτά μέχρι το 2012, όταν αποφάσισαν να επανενωθούν, να ξαναμπούν στο στούντιο και να ξαναβγουν στον δρόμο.

Για να επανέλθω λοιπόν στο αρχικό ερώτημα, νομίζω ότι τα γυαλιά της νοσταλγίας παίζουν πάλι έναν ύπουλο ρόλο. Η κιθαριστική alternative του ‘80 βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην αναβίωση της garage και με την σειρά της έγινε η βάση για συγκροτήματα από τους Mercury Rev, μέχρι τους Allah-Las. Η τρίτη γενιά, η τρίτη εξέλιξη αυτού του ρεύματος, τώρα μεσουρανεί -κι έχει πολύ καλό λόγο γι’ αυτό. Αν λοιπόν αφήσουμε τις πιουριστικές υπερβολές και την εμμονή με την καταγωγή των ειδών (της μουσικής), ίσως και να την ευχαριστηθούμε λίγο περισσότερο.

Εξάλλου και η μουσική των Dream Syndicate δεν ενδείκνυται για ιδιαίτερα “σφιγμένους” τύπους…Μπορούμε πολύ απλά το Σάββατο να βάλουμε τα λαχούρια μας, να κατηφορήσουμε στο Fuzz Live Music Club και επειδή είμαστε λίγο προβοκάτορες, να κοπανηθούμε με την μπάντα που έκλεβε τους δίσκους των γονιών της πριν γίνει cool.

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
November 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30