Οι Alice In Chains ακόμη προσπαθούν να ξορκίσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος

Μια ιστορία για τη ζωή, το θάνατο και τη δύναμη που έχει η μουσική.

Για μία μπάντα του μεγέθους των Alice In Chains, η ιστορία είναι καταδικασμένη να την κυνηγά. Ιδίως όταν ο πλέον χαρισματικός της frontman, ο Layne Staley, αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του, μία Άνοιξη πριν από 17 χρόνια. Πως μπορείς να επιβιώσεις ως άνθρωπος μετά από κάτι τέτοιο; Πως μπορείς να συνεχίσεις ως καλλιτέχνης χωρίς τον άνθρωπο που είχε την αψεγάδιαστη ικανότητα να δίνει ζωή σε κάθε στίχο με την βραχνή φωνή του; Μα κυρίως, πως μπορείς να κάνεις ένα βήμα μπροστά χωρίς τη σύγκριση, χωρίς τα φαντάσματα του παρελθόντος. Πως μπορείς να υπάρξεις ξανά;

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Η ψυχή των Alice In Chains ήταν ο Layne. Αυτό ποτέ δε το έκρυψαν τα εναπομείναντα μέλη. Ποτέ δεν μπήκαν στη διαδικασία να πείσουν τον οποιοδήποτε πως η μπάντα είναι μεγαλύτερη από τον frontman. Όχι. Αυτό άλλωστε θα ήταν χαζό και κυρίως υποκριτικό. Χωρίς ουδείς να αμφισβητεί ή να αμφιβάλλει για την ποιότητα των υπολοίπων μελών. Άλλωστε η μπάντα, ως έννοια, είναι κάτι συλλογικό. Ωστόσο, όταν μιλάμε για έναν τόσο εμβληματικό frontman, το να προσποιηθεί κανείς πως ο θάνατος του δε θα άλλαζε κάτι, θα ήταν ψέμα. Ο θάνατος του Staley άλλαξε τη μπάντα μουσικά και άλλαξε τα υπόλοιπα μέλη ως ανθρώπους. Και έχοντας μία νέα -έστω και θλιβερή- αφετηρία, αποφάσισαν να αρχίσουν ξανά. 

"Όταν έγραφα τους στίχους για το Never Fade είχα αποφασίσει πως δε θα αφήσω το δωμάτιο μέχρι να το τελειώσω. Τραγούδησα για την ιστορία, τα κομμάτια που έχουν γραφτεί, όλες τις διαφωνίες που είχαμε μεταξύ μας και για τις συζητήσεις για το μέλλον. Σκεφτόμουν την γιαγιά μου, η οποία πέθανε πριν λίγους μήνες, σκεφτόμουν τον Layne Staley, σκεφτόμουν τον Chris Cornell. Στο τέλος περπατούσα και ήταν σούρουπο και ένιωσα πως υπήρχε μία ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία," θα πει κάποτε σε συνέντευξη του ο Sean Kinney. 

Πλέον, οι Alice In Chains έχουν ηχογραφήσει με τον William DuVall όσα άλμπουμ είχαν ηχογραφήσει και με τον Layne Staley. Και αυτό, για εκείνους, είναι η τέλεια ισορροπία. Η δεύτερη ζωή της μπάντας.  Οι Alice In Chains τα έχουν βρει με το παρελθόν τους. Με τους δαίμονες τους. 

"Μέχρι να σταματήσουμε, ο δρόμος είναι ανοιχτός και μπορούμε να πάμε σε όποια κατεύθυνση θέλουμε. Δε το σκεφτόμαστε πολύ. Απλά απολαμβάνουμε την κάθε ευκαιρία που μας δίνεται στο να δημιουργούμε κάτι μαζί," θα πει ο Jerry Cantrell για να συμπληρώσει πως "είμαστε ακόμη εδώ, και ακόμη κάνουμε πολύ καλά αυτό που κάνουμε. Ο τελευταίος μας δίσκος είναι εξαιρετικός". 

Οι Alice In Chains έχουν μεγαλώσει, έχουν ωριμάσει, έχουν γίνει σοφότεροι. Έμαθαν ξανά να αγαπούν τη μουσική, να αγαπούν τη μπάντα, να μείνουν όρθιοι για το κοινό τους, για να ξορκίσουν τους δαίμονες τους. Για τους fans θα υπάρχει πάντα η προ και η μετά εποχή της μπάντας. Η ζωή και η ζωή μετά θάνατον. Όμως όπως τα μέλη της μπάντας έτσι και οι fans θα πρέπει να ζήσουν αυτή τη δεύτερη ζωή των Alice In Chains, ακριβώς όπως έζησαν και την πρώτη. 

Με σεβασμό στο παρελθόν, με αγάπη για τη μνήμη του Layne και σεβασμό για τη δύναμη και την προσπάθεια που χρειάζεται για να ξεφύγει κανείς από τους δαίμονες του. Αυτούς που πήραν τον Wayne, αυτούς που ξόρκισαν τα υπόλοιπα μέλη και είναι ακόμη στη σκηνή, να τραγουδούν με την ψυχή τους. Αυτούς τους Alice In Chains που είναι ακόμη εδώ, μπροστά μας, ζωντανοί. 

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

prophets of rage athens 2019 breakroom

off the hook festival athens 2019 breakroom

AGENDA

August 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
31