#save_this_town: Για καφέ με την Θεατρική Ομάδα “Ανδρομέδα”

Η γυναίκα στο θέατρο, η επικαιρότητα μέσα από το σανίδι και μία παράσταση διαφορετική από τις άλλες.

Η Θεατρική Ομάδα “Ανδρομέδα” είναι η Φανή Γρύλλη, η Ντίνα Κούκου, η Σοφία Ρούβα και η Αναστασία Τσούτση κι εμφανίστηκε στην θεατρική σκηνή της Αθήνας τον Οκτώβριο, με ένα αρκετά τολμηρό θέμα. Η πρώτη τους παράσταση, “Γυναίκες από Χώμα”, σε σύνθεση κειμένων και σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, και στην οποία συμμετέχει και η Έφη Σισμανίδου, είναι ένα έργο που βασίζεται σε μαρτυρίες οροθετικών γυναικών που κατηγορήθηκαν και διαπομπεύτηκαν το 2012 στην Ελλάδα, έχει ήδη αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και συνεχίζει κάθε Τετάρτη μέχρι τις 30/1 στις 19:00 στον Πολυχώρο Vault. Συναντήσαμε λοιπόν στο Μεταξουργείο για έναν καφέ, την Ντίνα, την Σοφία και την Αναστασία και μπορεί να μην είπαμε για «της Γης το πυρωμένο κέντρο», αλλά μιλήσαμε για την θέση της γυναίκας μέσα στο θέατρο, την αποκρυστάλλωση των κοινωνικών θεμάτων μέσα από αυτό, αλλά και για αυτή την παράσταση, που βάζει την συνείδηση σου ανάμεσα στο σφυρί και το αμόνι.

του Δημήτρη Φαληρέα

Φωτογραφίες: Γεωργία Νικολέτου 

-Ξεκινάμε από τα βασικά…Το αποκλειστικά γυναικείο στοιχείο της ομάδας προέκυψε ή ήταν μια ιδέα που προϋπήρχε;

(Α.) Είμαστε τέσσερις νέες γυναίκες, συμμαθήτριες και φίλες από τη δραματική σχολή. Αφότου αποφοιτήσαμε, συζητήσαμε κι αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε αυτήν την ομάδα, έχοντας ως βάση τον κοινό τρόπο σκέψης, τις κοινές ανησυχίες και την παρόμοια αισθητική. 

(Ντ.) Δεν θέλουμε, όμως, το έργο μας να θίγει αμιγώς γυναικεία ζητήματα και μόνο.

-Η γυναίκα στο θέατρο. Είναι και αυτός ένας χώρος που παρουσιάζει τις γνωστές παθογένειες σε ζητήματα ισότητας στον εργασιακό χώρο ή σώζεται από το καλλιτεχνικό στοιχείο;

(Ντ.) Η γυναίκα βιώνει την ανισότητα παγκοσμίως σε όλους τους χώρους. Η δομή της κοινωνίας μας είναι πατριαρχική. 

-Η παραγωγή της παράστασης είναι δική σας. Κι από την στιγμή που όλες έχετε και δουλειές εκτός θεάτρου, πώς είναι να διοργανώνεις κάτι τέτοιο από το μηδέν, όταν μάλιστα δεν μπορεί να είναι η μοναδική ασχολία της ημέρας;

(Σ.) Δύσκολο. Είχαμε, όμως, την τύχη να έχουμε την σωστή καθοδήγηση του Κοραή Δαμάτη. Ο Κοραής υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη συρραφή των κειμένων της παράστασης. Πέραν όμως τούτου, ο Κοραής, είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει τη διαδικασία της παραγωγής και μας βοήθησε πολύ και σε αυτό το κομμάτι.

(Ντ.) Είναι δύσκολο και αγχωτικό. Ο Κοραής Δαμάτης όμως, μας βοήθησε πολύ. Είναι ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης, με σπουδαία πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο. Με την εμπειρία του μας καθοδήγησε τόσο στο υποκριτικό κομμάτι όσο και στο κομμάτι της παραγωγής.

-Βιοπορισμός μέσω υποκριτικής στα χρόνια της κρίσης. Γίνεται;

(Ντ.) Αμφιβάλλω. Μιλάω, κυρίως, για τους νέους ηθοποιούς, μιας και ανήκω σε αυτούς. Αυτό, όμως, ισχύει για πολλά επαγγέλματα. Ο βιοπορισμός στα χρόνια της κρίσης είναι, για την πλειοψηφία των ανθρώπων, δύσκολος. 

-Αυτό διαφέρει από το τι γινόταν προ κρίσης;

(Α.) Προ κρίσης η ανεργία δεν ήταν στα ύψη, όπως τώρα. Υπήρχαν θέσεις εργασίας, ο κόσμος εργαζόταν και πληρωνόταν καλά. Το ίδιο πιστεύω ίσχυε και στον καλλιτεχνικό εργασιακό χώρο, γίνονταν δηλαδή πολλές παραγωγές και στην τηλεόραση και στο θέατρο και οι αμοιβές ήταν πολύ καλύτερες.

(Σ.) Επίσης, το κοινό είχε την οικονομική δυνατότητα να πάει πιο εύκολα να ψυχαγωγηθεί στο θέατρο. Αυτήν την εντύπωση έχω, ως θεατής προ κρίσης, μιας και ως ηθοποιός μπορώ να εκφέρω άποψη μόνο για την εποχή της κρίσης.

-Ωραία, αυτό έρχεται να δέσει με μία διαχρονική απορία που είχα. Ο ηθοποιός είναι επάγγελμα ή καλλιτέχνης; Και σε αυτό τον διαχωρισμό, τι ρόλο παίζει το οικονομικό σκέλος;

(Α.) Πρόκειται για επάγγελμα. Έχει ωράρια, δικαιώματα, υποχρεώσεις. Όσον αφορά το οικονομικό σκέλος, πρέπει να τονιστεί, ότι είναι ένα επάγγελμα που πρέπει -όπως σε όλα- να πληρώνεται ο κάθε εργαζόμενος. 

(Ντ.) Είναι καλλιτέχνης ο ηθοποιός όπως είναι και ένας τεχνίτης, ένας ξυλουργός, κι άλλοι που εργάζονται σ’ ένα σωρό άλλα δημιουργικά επαγγέλματα. Όλα όμως είναι επαγγέλματα.

-Πάνω στο ιδεολογικό…πάντα είχα την εντύπωση ότι το θέατρο είναι η κατεξοχήν τέχνη που ακολουθεί τον παλμό της εποχής. Θέτει κοινωνικά ζητήματα στο τραπέζι και μέσα από την αμεσότητά του τα φέρνει στις ευρείες μάζες. Αυτό είναι κάτι που δεν το βλέπω έντονα «στο εδώ και στο τώρα». Τουλάχιστον στα πολυδιαφημισμένα σχήματα, βλέπουμε κλασικούς, Ρώσους, Σαίξπηρ, Αρχαίους… τέτοια πράγματα. Κι ακόμα κι όταν πάει στο πολιτικό θέατρο, γυρίζουμε σχεδόν έναν αιώνα πίσω, στον Μπρεχτ. Υπάρχει όντως τέτοια απόσταση; Και γιατί;

(Σ.) Ξέρεις κάτι, δεν είναι τόσο μεγάλη η απόσταση. Τα κλασικά έργα είναι διαχρονικά. Μπορούν να ανέβουν με μια σύγχρονη ματιά, που να αφορά τους πάντες. 

(Α.) Αν έχεις όραμα, μπορείς να τα φέρεις στο σήμερα, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Σκηνοθετικά, δραματουργικά. Τα κλασικά έργα για μένα έχουν λόγο ύπαρξης, αρκεί να μπορούμε να τα «διαβάσουμε», να τα κατανοήσουμε και βρίσκουμε κάθε φορά το τι κρύβεται κάτω απ’ τις λέξεις.

-Δεν υπάρχει αναντιστοιχία όμως; Ότι δεν υπάρχουν και τα κείμενα που θα μιλούν για το τώρα; Χωρίς διασκευή, χωρίς μεταφορά.

(Ντ.) Από την στιγμή που η ιστορία επαναλαμβάνεται, όλα μιλούν λίγο πολύ και για το σήμερα. Ο φασισμός, για παράδειγμα, που θίγεται σε πολλά έργα, υπήρχε, κι ας μη λεγόταν φασισμός, και υπάρχει. 

(Σ.) Παίζονται πάντως και πολλά σύγχρονα έργα. Φέτος ας πούμε, έχω δει αρκετά έργα που θίγουν σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα. Αν κάποιος ψάξει, θα τα βρει. 

-Οι «Γυναίκες από Χώμα» άλλαξαν την κατανόηση σας στη σχέση που είχατε με την επικαιρότητα και σε άλλα πιο διαχρονικά ζητήματα, ή είναι το προϊόν μίας ήδη διαμορφωμένης αντίληψης;

(Σ.) Υπήρχε ήδη μια διαμορφωμένη αντίληψη. Γνωρίζαμε όλη αυτή την απίστευτη αδικία που είχε συμβεί, απλά νομίζω ότι όσο πιο πολύ το ψάχνεις, ανακαλύπτεις και συνειδητοποιείς περισσότερα πράγματα, που ίσως να μην σου περνούσαν καν απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσαν να γίνουν. Κι όμως, έγιναν. Υπήρχε από πίσω ένα πολύ καλά στημένο παιχνίδι που αν δεν το ψάχναμε, δεν θα το βλέπαμε.

(Ντ.) Στο έργο μιλάμε για την διαπόμπευση των γυναικών, για την πατριαρχία, για την έμφυλη βία, για την τοξικοεξάρτηση των γυναικών και για όλες τις φασιστικές πρακτικές ενός κρατικού συστήματος με πρόσχημα την κοινωνική ευημερία. Και, βέβαια, γνωρίζαμε πως υπάρχουν και ήμασταν εξ αρχής ενάντιες. Με την εκτενέστερη, όμως, έρευνα που κάναμε μαθαίναμε συνεχώς όλο και περισσότερα πράγματα.

-Οι ομοιότητες του περιστατικού με άλλα που έχουν ακολουθήσει από τον Απρίλη του ’12 είναι αρκετά εμφανείς -με την υπόθεση του Ζακ να είναι σχεδόν αδύνατο να μην γίνει ένας κάποιος παραλληλισμός, από την κάλυψη των ΜΜΕ, μέχρι τα αντανακλαστικά του βαθέος κράτους. Πιστεύετε ότι εάν συνέβαινε σήμερα ένα όμοιο περιστατικό, θα είχε αντίστοιχη κατάληξη, ή πιστεύετε ότι έχουν διαμορφωθεί τα αντανακλαστικά που θα απέτρεπαν κάτι τέτοιο;

(Ντ.) Υπάρχουν ομοιότητες με την περίπτωση του Ζακ. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι στην περίπτωση των οροθετικών γυναικών η αδικία προήλθε από το κράτος, ενώ στην περίπτωση του Ζακ, από ιδιώτες.

(Σ.) Το ίδιο το κράτος κατασκεύασε μια ολόκληρη ιστορία, που ήταν ψευδής. Ήταν μεθοδευμένο.

(Ντ.) Αυτό όμως, που είναι απόλυτα κοινό και στις δύο υποθέσεις είναι η διαπόμπευση από τα ΜΜΕ.

-Ό,τι έχω δει σαν feedback για την παράσταση, είτε από κριτικές, είτε από προσωπικές συζητήσεις, είναι όλα ιδιαίτερα θετικά. Εσείς έχετε συναντήσει κάτι αντίθετο;

(Α.) Έχει υπάρξει θεατής ο οποίος αντιπαθώντας -όπως είπε ο ίδιος- τους τοξικοεξαρτημένους, μας είπε ότι αυτό τον απομάκρυνε από τον στόχο της παράστασης μας. Συζητήσαμε μαζί του, ώστε να εστιάσει σε αυτό για το οποίο πραγματικά μιλάει το έργο, την κρατική αδικία και τη φασιστική πρακτική. Ο καθένας μας μπορεί ανά πάσα στιγμή να στοχοποιηθεί.

(Ντ.) Η παράσταση θίγει τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων, είτε ανήκουν σε κάποια κοινωνικά ευπαθή ομάδα είτε όχι, και την εύκολη καταπάτησή τους από το κράτος και τα ΜΜΕ.

-Οι παραστάσεις για τις «Γυναίκες από Χώμα» συνεχίζονται κάθε Τετάρτη στις 19:00 μέχρι 30 Ιανουαρίου και ο πήχης έχει ανέβει αρκετά ψηλά. Ποιο είναι το επόμενο βήμα της ομάδας;

(Α.) Σκέψη, έρευνα και δουλειά. 

(Σ.) Κάποιο έργο που θα έχει κοινωνικές προεκτάσεις.

(Ντ.) «Η τέχνη ως μέσο διαμαρτυρίας και αφορμή για κοινωνική δράση». Αυτό πιστεύουμε κι αυτό θέλουμε να ακολουθήσουμε.

-Ωραία, και μια πιο μουσική ερώτηση για το φινάλε. Ένας στίχος ή ένα τραγούδι που μπορεί να χαρακτηρίσει την παράσταση.

(Ντ.) Από το “Red Right Hand” του Nick Cave. “He’s a God, he’s a man, he’s a ghost, he’s a guru. But hidden in his coat, is a red right hand”.

(Σ.) Εγώ θα πω το “Take me Back” από Baby Bird.

(Α.) Λοιπόν, το δικό μου λέγεται “Fall Into Me” και είναι από Alev Lenz.

 [Το “Save This Town” είναι ένα τραγούδι των Blue Foundation. Είναι επίσης μια μηνιαία σειρά συζητήσεων του Breakroom.gr με ανθρώπους της πόλης που προέρχονται από διάφορα πόστα και φορείς, με κοινό τόπο τη δημιουργία και την έμπνευση. Σε μία κατά τα άλλα αμήχανη περίοδο, ο στόχος δεν πρέπει να είναι η προώθηση ή/και το εφήμερο κέρδος, αλλά η διαμόρφωση και η κοινοποίηση μιας διαφορετικής νοοτροπίας, ικανής να κινητοποιήσει προς μια νέα κατεύθυνση προσέγγισης της Τέχνης, της πραγματικότητας και του ατόμου.] 

  • IMG_3953-2
  • IMG_4015-2
  • IMG_4048

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
January 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31