18 + 2 ταινίες για τη χρονιά που φεύγει

Αλέσσιο Γκούτζιος και Άλκης Νικομάνης αποχαιρετούν το 2018 με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Με το 2018 ήδη στην πόρτα της εξόδου, ήταν μία χρονιά που μας χάρισε πολλές και καλές ταινίες. Δύο κινηματογραφικοί συντάκτες του Breakroom, ο Αλέσσιο Γκούτζιος και ο Άλκης Νικομάνης, αποχαιρετούν το 2018 με τις καλύτερες τους ταινίες για τη χρονιά που φεύγει.

Γράφει ο Αλέσσιο Γκούτζιος

Με εξαιρετικές ταινίες σε κάθε είδος, το 2018 υπήρξε αδιαμφισβήτητα μια από τις σπουδαιότερες κινηματογραφικές χρονιές τις νέας χιλιετίας. Ο αξιοθαύμαστος αριθμός έξοχων ταινιών φέτος, κατέστησε ιδιαίτερα δύσκολο το καθήκον δημιουργίας μιας λίστας των κορυφαίων. Κάνοντας μια ανασκόπηση, έπεσα πάνω σε δεκάδες τίτλους, έχοντας στο μυαλό μου την ίδια σκέψη: « Μα δεν μπορώ να το αφήσω έξω αυτό!». Ωστόσο, έκανα την καρδιά μου πέτρα, και προσπάθησα με αντικειμενικότητα, αλλά και απαραίτητη δόση προσωπικής προτίμησης, να συντάξω μια ισορροπημένη λίστα, συλλέγοντας τίτλους από μεγάλο εύρος κινηματογραφικών ειδών. Σας παρουσιάζω λοιπόν, τις δικές μου κορυφαίες ταινίες τις χρονιάς.

10. Incredibles 2

Δεν θα κρύψω πως ήμουν ιδιαίτερα διστακτικός  για την συγκεκριμένη ταινία. Πίστευα πραγματικά πως η Disney θα την κάνει, αποκλειστικά και μόνο λόγο του κλεισίματος της πρώτης ταινίας, κλείσιμο το οποίο πολλοί (συμπεριλαμβανομένου του δεκάχρονου εαυτού μου) έλαβαν ως υπόσχεση sequel. Ωστόσο 14 χρόνια μετά, η πιο απίθανη οικογένεια επιστρέφει, και μάλιστα με εξαιρετικό τρόπο. Όμορφη ιστορία, ωραίος κακός, αρκετή δράση και πολύ μελετημένη πρόοδο στους χαρακτήρες, με κορυφή τον μικρό Jack-Jack, του οποίου τις δυνάμεις επιτέλους βλέπουμε. Για τα γραφικά δε δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά, καθώς η Pixar αποδεικνύει για ακόμη μια φορά γιατί θεωρείται το κορυφαίο στούντιο κινούμενων σχεδίων της στιγμής. 

9. American Animals

Βασισμένη σε μια πραγματική ιστορία, το American Animals εξιστορεί ένα από τα πιο αλλόκοτα περιστατικά που συνέβησαν ποτέ.  Τέσσερις φίλοι, ένα ιστορικό βιβλίο και μια σχεδόν κινηματογραφική απόπειρα ληστείας, θα σας κρατήσουν καθηλωμένους μπροστά στην οθόνη και αναρωτώμενους πως είναι δυνατόν να συνέβη πράγματι αυτή η ιστορία. Η ταινία σκηνοθετικά συνδυάζει απλότητα και πρωτοτυπία, με ένα πολύ ευχάριστο αποτέλεσμα. Από άποψη υποκριτικής το American Animals είναι εξίσου καταπληκτικό, με νέους ανερχόμενους ηθοποιούς όπως τους Barry Keoghan και Evan Peters να δίνουνε εξαιρετικές ερμηνείες, μεταφέροντας πλήρως τους ιδιόρρυθμους χαρακτήρες των πρωταγωνιστών της αληθινής ιστορίας στην μεγάλη οθόνη.  

8. Suspiria

Ο Luca Guadagnino σκηνοθέτης του «Call me by your name» επιστρέφει και φέτος στην μεγάλη οθόνη, με εντελώς διαφορετικό ύφος. Προτείνοντας ένα remake της κλασικής καλτ ταινίας του Dario Argento, γνωστός και ως «Ιταλός Χίτσκοκ», ο Guadagnino μας δείχνει το εύρος τον σκηνοθετικών του ικανοτήτων. Αδίκως πιστεύω το νέο Suspiria θεωρείται remake του παλιού, καθώς οι δύο ταινίες έχουν μοναδικό κοινό σημείο την ιστορία τους. Σε αντίθεση με το ψυχεδελικό τεκνικόλορ δημιούργημα του Argento, ο Guadagnino επιλέγει να χρωματίσει το Suspiria χρησιμοποιώντας μια πιο σκοτεινή παλέτα χρωμάτων, με το κόκκινο και το μαύρο να κυριαρχούν σε κάθε πλάνο. Ο ζοφερός εφιάλτης του Ιταλού, πλαισιώνεται άψογα από τις μουσικές του Thom York, που προκαλούν στον θεατή μια μοναδική αίσθηση τρόμου. Εν ολίγοις το Suspiria είναι ένα πραγματικό διαμάντι για νέους και παλιούς λάτρες του horror. 

7. The Sisters Brothers

Με ένα αστρικό καστ, που συμπεριλαμβάνει ονόματα όπως Jake Gyllenhaal και Joaquin Phoenix, το The Sisters Brothers είναι ένα υπέροχο western, που λαμβάνει χώρα στο Oregon το 1850, και αφηγείται την ιστορία δύο αδερφών μισθωμένων δολοφόνων. Αυτό που πραγματικά εντυπωσιάζει στην εν λόγο ταινία ωστόσο, δεν είναι ούτε τα πανέμορφα πλάνα, ούτε η όμορφη ιστορία, αλλά η υποκριτική ικανότητα ενός εκ των πρωταγωνιστών της ταινίας, ονόματι John C. Reilly. Ο ταλαντούχος κύριος Reilly αποδεικνύει για ακόμη μια φορά το εύρος της ηθοποιίας τους. Είτε πρόκειται για μουσικές κωμωδίες, είτε για Λανθιμικές δυστοπίες, καταφέρνει πάντα να προσαρμόσει τέλεια την ερμηνεία του στις ανάγκες τις εκάστοτε ταινίας, απογειώνοντας τον ρόλο του. Να αναφέρουμε επίσης πως είναι πολύ καλός φίλος με τον Jack White, που τον έχει προσκαλέσει σε πολλά λάιβ του καθώς έχει και εκπληκτική φωνή. Τι παραπάνω να ζητήσει κανείς;

6. Sorry Τo Bother You

Ευφυές, πνευματώδες και εύστοχο, το Sorry to Bother you αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα κοινωνικής σάτιρας. Με μια σουρεαλιστική και έξυπνη σκηνοθετική προσέγγιση, η ταινία καταφέρνει να είναι ιδιαίτερα ανάλαφρη και ευχάριστη, ενώ παράλληλα προβάλει και σχολιάζει ευαίσθητα ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Προκατάληψη, εργατική καταπίεση και σύγχρονη τέχνη, πακεταρισμένα και σερβιρισμένα σε μια ιδιαίτερη κωμωδία φαντασίας, που θα σας κάνει να γελάσετε με την ελαφρότητα της, αλλά και να προβληματιστείτε με τις σκοτεινές ανατροπές της. 

5. Avengers: Infinity Wars

Δεν θα το κρύψω, είμαι μεγάλος fanboy της Μάρβελ. Ωστόσο αυτός δεν είναι σε καμία περίπτωση ο λόγος που το Infinity Wars βρίσκεται σε αυτήν την λίστα, ίσα ίσα, πιστεύω πως βρίσκεται χαμηλότερα από όσο θα έπρεπε. Το 3ο κεφάλαιο των Avengers, αποτελεί την τέλεια κορύφωση στην συνεχώς αυξανόμενη κατάσταση του κινηματογραφικού σύμπαντος της Μάρβελ. Μέσα σε δυόμιση ώρες, οι αδελφοί Russo κατάφεραν να δείξουν όλα αυτά που έπρεπε, χωρίς να μας κάνουν να βαρεθούμε δευτερόλεπτο. Το Infinity Wars, δεν είναι μια ταινία στην οποία απλά χορταίνουμε καλό ξύλο, καθώς τα συναισθήματα που σου προκαλεί η ταινία είναι μοναδικά. Από προσωπική εμπειρία, όταν αποχώρισα από την αίθουσα, αισθανόμουν σαν να αποχώρησα από μια κηδεία. Το χτίσιμο των χαρακτήρων είναι εξαιρετικό, καθώς βλέπουμε ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας το καθενός, αλλά φυσικά δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο από τα Marvel Studios. Τέλος φυσικά πρέπει να σχολιάσω τον Thanos. Ένας εξαιρετικός κακός, που βλέπει τον εαυτό του ως ήρωα στην δική του ιστορία, με πολύ σωστά δομημένη προσωπικότητα. Πιστεύω πραγματικά πως ο Thanos θα μείνει στην ιστορία ως ο Darth Vader της εποχής μας. 

4. The Ballad of Buster Scruggs

Γνωρίζω ότι η επιλογή δεύτερης ταινίας western αντιφάσκει ελαφρώς με την αρχική μου τοποθέτηση περί ποικιλότητας στην λίστα, αλλά μου ήταν αδιανόητο να αφήσω έξω κάποια από τις δύο. Η ταινία ωστόσο, ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη του είδους. Το The Ballad of Buster Scruggs αποτελείτε από 6 μικρές ιστορίες, που διαδραματίζονται στην άγρια δύση. Η ιστορίες αυτές είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, ωστόσο καθώς προχωράει η ταινία, ο θεατής θα συνειδητοποιήσει ότι μοιράζονται πολλά κοινά σημεία, πέραν φυσικά του Κοενικού στοιχείου, που επικρατεί σε όλη την ταινία. Δράμα, κωμωδία, δράση, μουσική το Ballad of Buster Scruggs, έχει μια αφήγηση για κάθε κατηγορία θεατή. Οι αδερφοί Κοέν κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ταινία, που δεν ανήκει σε καμία κατηγορία (καθώς το western στοιχείο είναι κυρίως στιλιστικό) ενώ συγχρόνως έχει ξεκάθαρο χαρακτήρα. Με κορυφαία ηθοποιία, και μοναδικά πλάνα, με το Ballad of Buster Scruggs θα βυθιστείτε σε ένα μοναδικό διήγημα, βλέποντας πολλές διαφορετικές πτυχές της ζωής στην παλιά και άγρια δύση. 

3. Eighth Grade

Πρέπει να παραδεχτώ ότι στην επιλογή της συγκεκριμένης ταινίας για την συγκεκριμένη θέση, έπαιξε ρόλο η προσωπική μου προτίμηση περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ταινία της λίστας αυτής, καθώς ένιωσα μια ιδιαίτερη ταύτιση με τα περιστατικά που εξιστορούνται. Το Eighth Grade φυσικά είναι μια πολύ όμορφη ταινία, από κάθε άποψη. Η ιστορία είναι απλή αλλά ενδιαφέρουσα, καθώς δείχνει απλώς το πέρασμα μιας εσωστρεφούς κοπελίτσας από την τελευταία τάξη του Middle School (το αντίστοιχο γυμνάσιο), δείχνοντας όλο το φάσμα των ανησυχιών που έχει μια κοπέλα εκείνης της ηλικίας στην σύγχρονη εποχή. Το δέσιμο που δημιουργείτε με την πρωταγωνίστρια είναι μοναδικό. Από την αρχή κιόλας της ταινίας, βρέθηκα στο σημείο να χαίρομαι με την χαρά της και να λυπάμαι πραγματικά με τις ανησυχίες και τις στεναχώριες της, ενώ στο κλείσιμο της, ένιωσα σαν να είχα αποκτήσει έναν νέο φίλο. Το Eighth Grade πέρα από εξαιρετική ταινία, είναι μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία θέασης. 

2. BlackKklansman

O Spike Lee, παρά τον μεγάλο αριθμό καταξιωμένων ταινιών που έχει στην καριέρα, ποτέ δεν με έπεισε για τις σκηνοθετικές του ικανότητες, καθώς πίστευα πως οι ταινίες του είναι λίγο ή πολύ πανομοιότυπες, με ελάχιστα κινηματογραφικά ρίσκα. Αυτό όμως άλλαξε εντελώς με το BlackKklansman. Παρότι όπως όλα τα «Joints» του Spike Lee, πραγματεύεται (πολύ χοντρικά) κυρίως τον φυλετικό ρατσισμό, τι BlackKklansman είναι μια ταινία πολύ μοναδική στο είδος της. Καταρχάς, η ταινία ανήκει στην κατηγορία Comedy – Drama, με όλη την σημασία και των δύο λέξεων. Κάθε σκηνή έχει την απαραίτητη δόση και των δύο, με αποτέλεσμα  να δημιουργούνται πλήθος άβολων κωμικοτραγικών καταστάσεων,  αφήνοντας τους θεατές να αναρωτιούνται αν πρέπει να γελάσουν ή να προβληματιστούν. Έπειτα η ταινία είναι ειλικρινέστατη ως προς το μήνυμα που μεταδίδει, είναι θαρραλέα και δεν ντρέπεται κυριολεκτικά να μας το «τρίψει στα μούτρα», καθώς από την αρχή μέχρι και τα τελευταία δευτερόλεπτα, οι σκηνές είναι δυνατές, σκληρές και σοκαρίστηκες ενίοτε. Το BlackKklansman, και συγκεκριμένα η ιστορία που αφηγείται, είναι τόσο απίστευτη, όσο και προκλητική. Για την ηθοποιία της ταινίας δε χρειάζεται να πούμε πολλά. Ο Adam Driver είναι πλέον ένας απόλυτα καταξιωμένος ηθοποιός, με εξαιρετικές ικανότητες, ενώ ο John David Washington αποδεικνύει ότι είναι άξιο παιδί του πατέρα του. Δεν υπερβάλω καθόλου με την επόμενη μου δήλωση: Το BlackKklansman είναι αδιαμφισβήτητα από τις καλύτερες κοινωνικές ταινίες της τελευταίας εικοσαετίας, αν όχι του τελευταίου αιώνα. 

1. The Death Of Stalin

Μου είναι αδύνατο να συνοψίσω τους λόγους για τους οποίους αυτή η ταινία βρίσκεται στην κορυφή, χωρίς να την αδικήσω. Καταρχάς θα ήθελα κάνω μια αποποίηση ευθυνών. Αυτή η ταινία βγήκε ανάμεσα στο 2017 και το 2018, με μη ξεκάθαρη ημερομηνία κυκλοφορίας, ωστόσο νιώθω πως θα αδικούνταν αν δεν αναφερόταν σε καμία φετινή λίστα. Πίσω στο θάνατο του Στάλιν λοιπόν. Βασισμένο στο ομότιτλο κόμικ, είναι μάλλον αρκετά ξεκάθαρο το τι ακριβώς πραγματεύεται η ταινία. Όμως αυτό που καθιστά το φίλμ τόσο καλό, δεν είναι το τι πραγματεύεται απλά, αλλά το πώς το πραγματεύεται. Το Death of Stalin είναι μια μαύρη κωμωδία, με όλη την σημασία της λέξης. Κάθε περιστατικό της ταινίας μας κάνει να γελάμε, ενώ γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά πως δεν θα έπρεπε να γελάμε. Ο τρόπος που καταφέρνει να περιγράψει την κατάσταση που επικρατούσε στην εποχή του Στάλιν μέσα στην σοβιετική ένωση, η ειρωνεία, η υποκρισία, η μηδενική ανθρωπιά και το ένστικτο επιβίωσης, μέσα από απλές κωμικοτραγικές καταστάσεις είναι απλά μοναδικό. Ο Armando Ianucci δεν είναι αρχάριος στις πολιτικές σάτιρες, το «In the loop» είναι ένα διαμάντι του είδους. Όμως το The death of Stalin είναι ένα αριστούργημα. Λίγες ταινίες καταφέρνουν με τόσο πετυχημένο και πρωτότυπο τρόπο να συνδυάσουν την μετάδοση ενός μηνύματος, χωρίς να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα, όλα αυτά κάνοντας μας να δακρύσουμε από τα γέλια, δάκρια για τα οποία θα νιώσουμε τύψεις που ρίξαμε. Πρέπει όμως να πούμε ότι το The Death of Stalin δε θα ήταν ποτέ τόσο πετυχημένο, χωρίς το φανταστικό καστ που έχει. Με ονόματα όπως Steve Buscemi και Paddy Considine, κάθε ηθοποιός που συμμετείχε στην ταινία, κατάφερε με δικό του τρόπο να τελειοποιήσει τον ρόλο του, συνεισφέροντας τελικώς στο να γίνει το The Death of Stalin, η καλύτερη ταινία του 2018. 

Γράφει ο Άλκης Νικομάνης

Με το σωτήριο (μπορεί και όχι) έτος 2018 να μας αποχαιρετά σιγά σιγά, επανέρχομαι σε αυτή την παράδοση που έχει ξανασυμβεί μόλις ακόμα μια φορά στην ιστορία, να δημιουργήσω μια λίστα με όσα είδα και άξιζαν τη χρονιά που μας πέρασε. Να την εμπλουτίσω, να τη διαφοροποιήσω από την προηγούμενη, εν τέλει να την κάνω περισσότερο απρόσμενη από όσα εγώ πρώτα από όλα θα περίμενα. Δικαίως άλλωστε,  τα στοιχήματα έδιναν και έπαιρναν για το αν θα συμπεριλάβω μόνο υπερηρωϊκά φανταστικά blockbusters. 

Στις εκκρεμότητες της προηγούμενης χρονιάς δηλώνω μετανιωμένος για το σαρκασμό μου απέναντι στο Jumanji: Welcome to the Jungle που ήταν τιμιότατο, ακόμα δηλώνω μπερδεμένος για την οριστική άποψη μου επί Star Wars: The Last Jedi και δηλώνω ότι πολλές προφανείς απουσίες από τη φετινή λίστα έπεσαν θύματα του τεράστιου ανταγωνισμού. Το Bumblebee και το Aquaman ξεφεύγουν της πένας μου για φέτος λόγω της καθυστερημένης κυκλοφορίας τους.

Πάμε λοιπόν! Μια δεκάδα με τις ταινίες που είδατε, η παραλείψατε αλλά πάντως αξίζει να επισκεφθεί κανείς όταν μιλά για το 2018.

10. A Star is Born

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bradley Cooper, η πρώτη είσοδος της Lady Gaga στη μεγάλη οθόνη, ενδέχεται να τους οδηγήσει μέχρι τα Όσκαρ. Δικαίως, θα προσθέσω εγώ καθώς από την ερωτική ιστορία/music drama τους δεν έλειπε τίποτα. Ίσως εκτός από το καύχημα της πρωτοτυπίας, μιας που πρόκειται για 4ο remake της ομώνυμης ιστορίας από το μακρινό 1937. Ωστόσο κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι είχε στυλ, είχε rock και country αέρα, καλογραμμένους χαρακτήρες και το soundtrack της ήταν εθιστικό. Σε μετέφερε από το κοινό, στα παρασκήνια και κατόπιν στη σκηνή μιας πλήρους συναυλιακής εμπειρίας με όλες τις ανατριχιαστικές της λεπτομέρειες, στο ταξίδι που ξεκίνησε μια ταλαντούχα νεαρή τραγουδίστρια όταν ενέδωσε στο άτσαλο και μεθυμένο φλερτ ενός φτασμένου country rock star, όταν δε μπορούσε ακόμα να φανταστεί τον σκληρό αγώνα που είναι η διατήρηση της ταυτότητάς σου στον αδυσώπητο κόσμο του θεάματος. 

“I’ m falling

in all the good times I find myself longing

for a change

and in the bad times I fear myself” 

Τραγουδούν και αυτομάτως κερδίζουν, αν μη τι άλλο, μια θέση στην μουσική playlist κάθε ανεξαιρέτως θεατή.

9. In The Fade

Στην υπερήφανη πιο ξεχωριστή πρόταση αυτής της λίστας, το “Aus Dem Nichts”/”In the Fade” του Fatih Akin ρίχνει μια γροθιά στο στομάχι σε όποιον νόμιζε, η ακόμα χειρότερα, ήθελε, ακόμα μια συμβατική ιστορία μυστηρίου. Ένα έγκλημα, ένας ερευνητής, μια σκοτεινή πόλη, ο υπόκοσμος, η σύλληψη, η τιμωρία,  η λύτρωση. Σωστά;

ΛΑΘΟΣ φωνάζει το In the Fade και μέσα σε δέκα λεπτά αποδομεί  το ίδιο του το είδος και απλώνει τα φτερά του σε πελάγη ρεαλισμού και απελπισίας. Με μια πανίσχυρη ερμηνεία από τη Diane Kruger, στο ρόλο της γυναίκας που δεν έχει τίποτα να χάσει πια στον κόσμο, η ταινία στοιχειώνει το θεατή με κραυγές απόγνωσης, διαπεραστικές ματιές και σε γενικές γραμμές την αποθέωση της ανθρώπινης φύσης στη στιγμή της απώλειας. Σε ρόλο έκπληξη, για να μην προδώσω περισσότερα, θα βρούμε και το ελληνικό στοιχείο. Η ταινία εναλλάσσεται μεταξύ αστυνομικού μυστηρίου, δικαστικού δράματος και εσωτερικής αναζήτησης, αναδεικνύοντας μια πρωτόγνωρη ζωντάνια όχι τόσο για να καθηλώσει το θεατή της, όσο για να αναδείξει πόσο όμορφα συνδέονται όλα τα παραπάνω σε μια υπόθεση τόσο προσγειωμένη που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει στην πραγματικότητα.

8. I Kill Giants

Μία ταινία που εκμεταλλεύτηκε το marketing, από τρέιλερ μέχρι αφίσες, ώστε να εκπλήξει το κοινό της, κάτι που οδήγησε αρκετούς στην απογοήτευση, μα για άλλους, ανάμεσα στους οποίους ο γράφων, στην αναγνώριση ενός μεγαλείου. Το I Kill Giants, πιθανότατα δε θα έχει την υστεροφημία που του αξίζει. Οι δυνατές και συναισθηματικές ερμηνείες των Madison Wolfe, Zoe Saldana και Imogen Poots, η ατμοσφαιρική μουσική και το coming of age σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία συνθέτουν κατά τη γνώμη μου μια αξιομνημόνευτη έμπνευση  βγαλμένη βέβαια από το ομώνυμο Graphic Novel, επανεκτελεσμένη βεβαιότατα και στο παρελθόν, αλλά οικεία και φρέσκια, αθώα και τελικά, μετά το πρώτο σοκ, ευφυέστατη. Επειδή δεν θεωρώ ότι θα συζητηθεί στο μέλλον ιδιαίτερα, αυτή είναι η τιμητική μου μνεία στην ιστορία μιας έφηβης που δραπετεύει σε κόσμους μυθικών και επικίνδυνων πλασμάτων για να διαφύγει από τα άλλοτε ανιαρά και άλλοτε αφόρητα προβλήματα της ζωής της. Όλα τα υπόλοιπα αξίζει να τα ανακαλύψετε στην πορεία.

7. Upgrade

Βγαλμένο κατευθείαν από τις καλύτερες στιγμές του τηλεοπτικού Black Mirror, αυτό το διαμάντι αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως ένα μεγάλο budget δεν είναι το παν για μια εκπληκτική ταινία δράσης που θα διατηρήσει υψηλά το επίπεδο της αδρεναλίνης σε όλη τη διάρκεια της. Αν έχετε δει ταινίες όπως το Limitless η το Lucy, μια μικρή εισαγωγή θα αποτελούσε η προειδοποίηση ότι η ταινία απογειώνει ένα ανάλογο σενάριο. Ο κεντρικός ρόλος είναι ένας, ανήκει στον Logan Marshall-Green και είναι το μόνο που χρειάζεται. Η υπόθεση μας μεταφέρει σε ένα cyberpunk μέλλον, με αμέτρητες νέες εφαρμογές της τεχνολογίας να κάνουν την εμφάνιση τους στη διάρκεια της ταινίας. Ο τεχνοφοβικός Grey δέχεται εμφύτευση ενός chip, του STEM που λειτουργεί σαν αυτόνομη νοημοσύνη στον εγκέφαλό του όποτε εκείνος του επιτρέπει, ενώ του προσδίδει και κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες φυσικές ικανότητες μάχης. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί υπό αυτές τις συνθήκες στο να αναλάβει καθήκοντα τιμωρού απέναντι σε όσους του διέλυσαν τη ζωή; Με εντυπωσιακές χορογραφίες συγκρούσεων, γρήγορο, λακωνικό και ανατρεπτικό σενάριο θρίλερ και μια πικάντικη αίσθηση μαύρου χιούμορ, η ταινία αναβάθμισε το είδος της και κέρδισε μια θέση στα αξιομνημόνευτα της χρονιάς που φεύγει

6. Bohemian Rhapsody

Δεν χρειάζονται συστάσεις θεωρώ. Η ταινία αφορά ένα από τα πλέον θρυλικά συγκροτήματα όλων των εποχών, τους Queen. Με δύο από τα πρώην μέλη τους να δουλεύουν στο σενάριο, το βετεράνο σε υπερπαραγωγές Bryan Singer στο τιμόνι και έναν σεληνιασμένο Rami Malek να μαζεύει επαίνους από κάθε άποψη, το τελικό αποτέλεσμα της ταινίας είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό. Η ιστορία του Farrokh Bulsara/Freddie Mercury από τη Ζανζιβάρη που από απλός ακόλουθος ενός μικρού συγκροτήματος, αξιοποίησε τις ιδιαίτερες φωνητικές του δυνατότητες για να βρεθεί στην κορυφή αποτυπώνεται, αν όχι πιστά, σίγουρα με αμείωτο ενδιαφέρον, εμπλουτίζοντας φυσικά την αφήγηση με αυτό που όλοι επιθυμούσαν: μια ματιά στα καμαρίνια, στα στούντιο, στις ιδιαίτερες διαδικασίες συγγραφής των μεγάλων επιτυχιών. Ταυτόχρονα παρουσιάζεται η πολυτάραχη προσωπική ζωή του ταλαντούχου frontman, ένα κομμάτι της ταινίας για το οποίο εισέπραξε αρνητική κριτική επειδή εκτελέστηκε «με ασφάλεια», χωρίς τις ακραίες υπερβολές, τα διονυσιακά γλέντια και τις απολαύσεις στις οποίες ενέδιδε κατά διαστήματα ο αστέρας. Η αλήθεια είναι ότι αν η ταινία είχε ολοκληρωθεί κατά τον αρχικό της σχεδιασμό, με τον Sacha Baron Cohen στον ηγετικό ρόλο, ίσως να βλέπαμε περισσότερο από όσα πραγματικά θέλαμε. Όποιος επιθυμούσε μια πονηρή, πικάντικη ματιά στα καμαρίνια, ας κοιτάξει αλλού. Σε αυτή την ταινία βλέπουμε το χτίσιμο ενός θρύλου. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι δε γίνεται να δεις τη σκηνή του Live Aid και να μην ανατριχιάσεις, να μην εθιστείς, να μην τραγουδάς Queen συνεχώς τις επόμενες μέρες.

5. The Ballad Οf Buster Scruggs

Το ιδιόρρυθμο Western των αδερφών Coen έχει πραγματικά τόσο πολλά να πει, τόσες εξαιρετικές στιγμές να προσφέρει που δεν θα μπορούσε, στο τέλος της ημέρας, να μην είναι ανθολογικό.  Μου έφερε στο μυαλό ορισμένες φορές μια απαράδεκτη παρωδία του είδους που είχε βγει πριν λίγα χρόνια, το A Million Ways to Die in the West, με τη σημαντική διαφορά ότι ενώ εκείνη ήταν μια από τις μεγαλύτερες σπατάλες του χρόνου μου, αυτή είναι μεγαλειώδης και απολαυστική. Ο ίδιος ο Buster Scruggs, μια φονική καρικατούρα Λούκι Λουκ με απαράμιλλο στυλ και αφοπλιστικό, κυριολεκτικά, χιούμορ, ενσαρκώνει όλο το πνεύμα, την περιέργεια με την οποία πρέπει να αντιμετωπιστεί η απερίγραπτα ανατρεπτική εποχή του πυρετού του χρυσού. Εάν το πρώτο επεισόδιο, ένα παραλίγο μιούζικαλ αποτελεί μια από τις πιο διασκεδαστικές εισαγωγές σε Western, αφήνοντας το κοινό να παρακαλεί για μια μεγαλύτερη ταινία αποκλειστικά βασισμένη στον κεντρικό πρωταγωνιστή του, τα επόμενα πέντε επεισόδια αξίζουν επίσης αναγνώριση διότι καταφέρνουν πλήρως σε 20-25 λεπτά, με διαφορετικούς χαρακτήρες να εξετάζουν διαφορετικές πτυχές της ζωής της Άγριας Δύσης. Την παράσταση κλέβουν αρχικά τα εντυπωσιακά τοπία στα οποία εκτυλίσσονται οι ιστορίες, αλλά, όπως είναι φυσικό και τα μεγάλα ονόματα των ηθοποιών όπως ο James Franco, ο Tom Waits και ο Liam Neeson που ενσαρκώνουν ανώνυμους σχεδόν «ήρωες» και κακούς, σε μια εποχή όπου οι δύο έννοιες ήταν ομολογουμένως μπερδεμένες, με μεγάλη πρωτοτυπία και πηγαίο σκοτεινό χιούμορ. Τελικά, η μπαλάντα του Buster Scruggs, αποτελεί μια από τις εξαιρέσεις στον κανόνα που θέλει το Netflix να μην εντυπωσιάζει ακριβώς με τις παραγωγές ταινιών. 

4. Ready Player One

Ένας μεγαλοπρεπέστατος φόρος τιμής στην pop κουλτούρα, την έννοια της νοσταλγίας και τη δεκαετία-συνώνυμο της ένοχης απόλαυσης, δε θα μπορούσε παρά να γυριστεί από τον πρωτοπόρο της, Steven Spielberg. Σε αυτή τα λίστα, το Ready Player One αναλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον τίτλο της καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων διότι απλούστατα καμία άλλη δεν επιχειρεί να τον διεκδικήσει. Πράγματι, αν ρίξουμε μια ματιά στον ανταγωνισμό, οι Απίθανοι φέτος, παρότι επέστρεψαν σε ένα πολυαναμενόμενο sequel χάθηκαν ανάμεσα στη σπουδαία κληρονομιά του προκατόχου τους και τον εμπλουτισμό του είδους την τελευταία δεκαετία, ενώ το Isle of Dogs πλανάται ακόμα στα περίπλοκα οράματα του δημιουργού του. Αντίθετα το Ready Player One, βασισμένο και κατά πολλούς εμπλουτίζοντας την ίδια του την πηγή, το ομώνυμο μυθιστόρημα του 2011, εντυπωσιάζει, προκαλεί για επαναλαμβανόμενες θεάσεις, κάνει αξιοπρόσεκτες και επιμελείς αναφορές σε βιντεοπαιχνίδια, ταινίες, χαρακτήρες, comics και βιβλία από το 1970 έως τη δεκαετία που διανύουμε, ένα εγχείρημα για το οποίο χρειάστηκε να εξασφαλιστούν πνευματικά δικαιώματα με το κιλό για απλά cameos. Το  υπερθέαμα με πρωταγωνιστές τους νεαρούς Tye Sheridan και Olivia Cooke είναι κατά κύριο λόγο ψηφιακό, εξ’ ου και η αυθαίρετη εκ μέρους μου κατηγοριοποίηση του στο animation, διηγείται δε μια αναζήτηση easter eggs στο απύθμενο ψηφιακό σύμπαν του OASIS, μιας πλατφόρμας που δίνει στους χρήστες της απεριόριστες δυνατότητες να βιώσουν, σαν τους αγαπημένους τους χαρακτήρε, την εμπειρία της επιλογής τους.  Ο κόσμος αυτός συναρπάζει και τον πιο απαιτητικό θεατή και υπόσχεται, αντίθετα με την πλειοψηφία των ταινιών που βασίζονται σε βιντεοπαιχνίδια, μια απόλυτα διασκεδαστική εμπειρία.

3. Mission Impossible: Fallout

Τι να πρωτοπεί κανείς για μια σειρά ταινιών που δεν παύει να εκπλήσσει 22 χρόνια μετά την αρχή της; Σημειωτέον: Δεν μιλάμε καν για μικροτεχνάσματα συντήρησης της ζωής της, όπως αλλαγή ηθοποιού όταν ο πρωταγωνιστής γερνάει, αντικατάστασή του από κασκαντέρ σε επικίνδυνες σκηνές , πλοκή που να διαδραματίζεται μακριά στο μέλλον και δίνει τη δυνατότητα στον άλλοτε αστέρα να λάβει θέση μέντορα για τη νέα γενιά και άλλες τέτοιες αστείες σχεδόν αλλαγές. Ο μόνος λόγος φυσικά που τις αποκαλώ αστείες είναι ο αγέραστος αυτός Σαϊεντολόγος της καρδιάς μας, ο Tom ο Cruise που το μόνο που δεν έχει κάνει ακόμα είναι να πεθάνει για τη διασκέδασή μας. Στα 56 του, κρατά μαζί με τον Keanu Reeves πολύ ψηλά τη σημαία των 90s action stars. Φρέσκο όσο ποτέ, φέρνει στο παιχνίδι παλιά αγαπημένα αλλά και νέα πρόσωπα και εκτοξεύει τον πήχη με μάχες που ζαλίζουν, τρέξιμο σε δρόμους, λόφους και ταράτσες, πτήσεις με αλεξίπτωτα, ελικόπτερα και πολύ, εννοώ απίστευτα ρεαλιστικό συναίσθημα. Πόσες σειρές ταινιών μπορούν να υπερηφανευτούν ότι η έκτη είναι η καλύτερη;

Στην όσο το δυνατόν συντομότερη επισκόπηση της πλοκής, συναντάμε για ακόμα μια φορά την Impossible Mission Force με τους κεντρικούς πράκτορες της Ethan, Luther και Benji να επιχειρούν, με βοήθεια από προηγούμενους και νέους συμμάχους, να καταπολεμήσουν την ακόμα κραταιά εξτρεμιστική οργάνωση της προηγούμενης ταινίας πριν προκαλέσει πυρηνικό όλεθρο, ενώ επιτηρούνται από τον πράκτορα της CIA, August Walker, δηλαδή τον μυστακοφόρο Henry Cavill. Οι θαυμαστές των κατασκοπικών περιπετειών, και όχι μόνο, δεν θα προλάβουν να πάρουν ανάσα, καθώς ανακαλύπτουν γιατί δικαίως ήδη χαρακτηρίζεται μια από τις καλύτερες στο είδος της, όλων των εποχών. Ακούτε κύριε Bond; 

2. Avengers: Infinity War

Δικαιωματικά το μεγαλειώδες έπος που εκτόξευσε στο επόμενο επίπεδο το υπερηρωϊκό είδος (λίγο πριν κάνει ένα βήμα πίσω με το Ant Man and the Wasp), θα μπορούσε να βρισκόταν και στην κορυφή. Το κοινό που ακολουθεί αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν, αποζημιώνεται πλήρως για την δεκαετή του αφοσίωση με μια διαγαλαξιακή περιπέτεια η οποία παρά τους πολυπληθείς ήρωες της, στο τέλος της ημέρας καταφέρνει να στρέψει τους προβολείς πάνω στον κακό. Ίσως αυτή να είναι η πρώτη φορά που επιτυγχάνεται η εν λόγω προσέγγιση μετά το The Dark Knight και κανείς δε μπορεί να αρνηθεί ότι γίνεται μεγαλοπρεπώς. Η τελική και μεγαλύτερη απειλή του Marvel Cinematic Universe, ο κοσμικός Τιτάνας Thanos (τιτάνιος  Josh Brolin),επιτέλους είναι εδώ, αποπνέει δέος και θέτει μεγάλες προκλήσεις σε καθέναν από τους ανοργάνωτους, είναι η αλήθεια υπερασπιστές της γης, αλλά πλέον και του σύμπαντος. Μια ταινία γεμάτη συγκινήσεις και ανατρεπτικές αλληλεπιδράσεις των κυριότερων ηρώων δεν αρκεί όμως για μια κοινότητα, που πλέον καταπίνει κάθε νέο τρέιλερ με ρεκόρ προβολών, ετοιμάζει θεωρίες και αναλύει λεπτομέρειες για τη συνέχεια. Ατέλειες υπάρχουν, ιδιαίτερα όσον αφορά τη σύνδεσή της με προηγούμενες ταινίες αλλά είναι μηδαμινές για να χαλάσουν την εντύπωση που άφησε το τελικό αποτέλεσμα. Μόνο σεβασμός λοιπόν για την επιτομή της μεταφοράς ιστοριών comic στη μεγάλη οθόνη και αναμένουμε την (σπαρακτική ίσως) συνέχεια.

Μόνο συγχαρητήρια στους αδερφούς  Russo και στο υπόλοιπο cast, η αλήθεια είναι πως εδώ δε χωράνε οπαδικά.

1. BlacKkKlansman

Η ταινία βρίσκεται στην πρώτη θέση, όχι απλά για τον προφανή λόγο, ότι είναι μια πολύ καλή ταινία, αλλά επίσης διότι ταυτόχρονα είναι και πολύ σημαντική ταινία. Μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς που πέρασε, το BlacKkKlansman συνδύασε απίστευτα το είδος του αστυνομικού θρίλερ με την κωμωδία και το κάνει με τόση φυσικότητα που καταλήγει να κάνει πλάκα σε κάθε αντίστοιχη buddy cop comedy εκεί έξω. Αλλά το σημαντικότερο: Θίγει αβίαστα ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα, αυτό των φυλετικών διακρίσεων με πραγματικά πρωτότυπους τρόπους, γρήγορη ροή και αμείωτο ενδιαφέρον. Με εύστοχο χιούμορ αλλά και σοβαρές πινελιές, ειρωνεύεται  την επικαιρότητα και καταλήγει κατά στιγμές ξεκαρδιστικό και ειλικρινές. Βουτηγμένη βέβαια στην υπερβολή και την αόριστη απειλή ενός νέου αμερικανικού εμφυλίου στα χρόνια που ακολούθησαν τη δολοφονία του Martin Luther King, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός ευσυνείδητου αφροαμερικάνου αστυνομικού που με τη βοήθεια ενός ακόμη συναδέλφου του, εβραϊκής καταγωγής, επιχειρούν την παρείσφρηση στην τοπική Κου Κλουξ Κλαν στη δεκαετία κοινωνικών αντιρατσιστικών κινημάτων του 1970. Η σημασία μιας τέτοιας ταινίας είναι μεγάλη, στα χρόνια που η ιδεολογία της υπεροχής της λευκής φυλής βρίσκει έδαφος έκφρασης στα ανώτερα κλιμάκια της αμερικανικής κυβέρνησης. Η ταινία λοιπόν είναι ρηξικέλευθη με κινηματογραφικό τρόπο, ξεχωρίζει δε επειδή ανάμεσα σε πολλά (ας το παραδεχτούμε δεν είναι κακό) Oscar bait διδακτικά δράματα για την αναμφισβήτητη καταπίεση που έχει υποστεί η πολυπληθής αυτή αμερικανική κοινότητα, αφήνει χώρο στο θεατή για περισσότερες σκέψεις μετά τη θέαση. Ο John David Washington και ο εξαιρετικός σε οτιδήποτε έχει επιλέξει (αν και για κάποιους θα είναι πάντα ο Kylo Ren), Adam Driver, είναι το νέο αγαπημένο μου αστυνομικό παρεάκι και πολύ πιθανόν να γίνουν και το δικό σας.

Αυτό ήταν για φέτος! Καλές γιορτές και καλές θεάσεις!

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
March 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31