18 άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει

Έξι συντάκτες επιλέγουν τα καλύτερα τους άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει.

Ακόμη μία χρονιά φεύγει, μία χρονιά που είχε ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες αλλά σίγουρα όχι όσες άλλες χρονιές. Πολλά μεγάλα ονόματα κυκλοφόρησαν άλμπουμ όπως οι Muse, οι Mumford And Sons, οι Franz Ferdinand και άλλοι ωστόσο πολλά αουτσάιντερ ήταν αυτά που κατάφεραν να μπουν στα αυτιά μας και να μείνουν εκεί. Έξι συντάκτες του Breakroom, ο Γιώργος Φακαλής, η Ιωάννα Μαλούνη, η Μάγδα Σαββινίδου, η Αναστασία Μαρκολέφα, ο Δημήτρης Φαληρέας και ο Νίκος Παπανικολάου, διάλεξαν τα τρία καλύτερα τους άλμπουμ για τη χρονιά που φεύγει. 

Γιώργος Φακαλής

1. Muse - Simulation Theory

Για όσους δεν διάβασαν τα δύο άρθρα που γράφτηκαν φέτος για τους Muse, ΝΑ ΠΑΝΕ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ας κάνουμε μια ψύχραιμη σύνοψη του Simulation Theory. Όχι, δεν μοιάζει σε τίποτα με το Origin of Symmetry και, ναι, αυτή η ριμάδα η τάση με τα synth και τα εφετζιλίκια, πολλές φορές. αλλοιώνει την ταυτότητα του ήχου που περιμένουμε να ακούσουμε από τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες. Ωστόσο, κάποια στιγμή, πρέπει να σταματήσει αυτή η ανεξήγητη, κυρίως στον κόσμο του ίντερνετ, παλαιοντολαγνεία. Το Simulation Theory είναι το άλμπουμ του μέλλοντος, ένας μπούσουλας για το πώς μπορεί να διατηρηθεί η ισορροπία μεταξύ της ατόφιας κιθαριστικής μουσικής με την EDM. Σε καμιά περίπτωση, κάποιος που δεν έχει άποψη για τους Muse μπορεί να εκτιμήσει τη συγκεκριμένη δουλειά που, σίγουρα, δεν είναι easy listening. Αντίθετα, μπορεί να χαρακτηριστεί περισσότερο ως guilty pleasure, παρά ως την απόλυτη αλμπουμάρα. Αυτή τη στιγμή, είμαστε παρατηρητές της γένεσης του stadium rock, ένα είδος που θα ξεφεύγει από την ψηφιοποίηση της μουσικής και θα τη μεταφέρει σε συναυλιακούς χώρους, όπου η τέχνη της Μουσικής θα μετενσαρκωθεί σε ένα ολοκληρωμένο οπτικοακουστικό προϊόν. Και, για αυτόν τον λόγο, το Simulation Theory είναι ο σπουδαιότερος δίσκος της χρονιάς.

2. Wooden Shjips - V.

Ο κόσμος είναι ρευστός. Παντού επικρατεί γαλήνη. Οι πλανήτες είναι τεράστια, μυρωδάτα λουλουδάκια και το συμπαντικό ηχείο παίζει Wooden Shjips. Μάλλον, γι’αυτό είναι όλα ήρεμα. Ό,τι πιο όμορφο και αισιόδοξο έπεσε στα χέρια μου φέτος. Το V. αποτελεί μια ομιχλώδη ωδή στο χαμένο ιδεαλισμό της δεκαετίας του ‘60, μια γλυκιά ολντσκουλιά, το γιν στο γιανγκ των Velvet Underground. Τα φωνητικά του Ripley Johnson σε βυθίζουν στο κάθισμα, οι κιθάρες τερματίζουν το fuzz, ενώ οι χαριτωμενιές του σαξοφώνου απορροφούν κάθε κακιά σκέψη που σε προβληματίζει. Ένα 40λεπτο ταξίδι που μπορείς να κάνεις οποιαδήποτε στιγμή, ένα χαλαρό ξύπνημα, ένα απαλό νανούρισμα, μια ηλιόλουστη Κυριακή με το καφεδάκι σου. Αν έπρεπε να επιλέξω κάποιο κομμάτι, αυτό θα ήταν το Golden Flower, το οποίο, για τους λάτρεις της στατιστικής, ήταν αυτό που άκουσα περισσότερες φορές το 2018. Συμβουλή, μην χάσετε την εμφάνισή τους στην Αθήνα στις 17 Μαρτίου.

3. All Them Witches - ATW

Μία από τις καταπληκτικότερες ιδέες που είχα ποτέ ήταν να μην δώσω μια ευκαιρία στα παλικάρια από το Νάσβιλ, γιατί το όνομα της μπάντας με παρέπεμπε σε υποείδος της μέταλ με τουλάχιστον τέσσερις λέξεις για την περιγραφή του. Τόσα ήξερα, τόσα έκανα. Στο ομώνυμο και πέμπτο άλμπουμ τους, οι ATW αποδεικνύουν ότι η κιθαριστική μουσική έχει ακόμα σφυγμό. Το ATW μυρίζει desertίλα, με απόλυτο σεβασμό στους προπάτορες του είδους, ενώ, παράλληλα, συμβαδίζει με το σύγχρονο μουσικό status quo, που θέλει τη ροκ να εκ-pop-ίζεται, με την έννοια της απήχησης σε μεγαλύτερο κοινό. Ψυχεδελικές μπλουζιές, ατμοσφαιρικό drumming και γκρουβάτα riff από ένα σκληροπυρηνικό hammondάκι συνθέτουν το ιδανικό soundtrack για ένα σκοτεινό roadtrip χωρίς προορισμό. Τα διαμάντια (sic) που ξεχωρίζουν είναι το πρώτο single του δίσκου, Diamond, καθώς και το εθιστικό Fishbelly 86 Onions, μια psychobillιά από αυτές που δεν γράφονται πλέον. 

 

Ιωάννα Μαλούνη

1. Beach House - 7 

Η ζωή είναι ένα χάος με φωτεινές ρωγμές. Κι οι Beach House το ξέρουν πολύ καλά.

Οι ιστορίες που αφηγείται το «7» δεν είναι ευχάριστες. Το «Pay No Mind» και το «Black Car» μιλάνε για σχέσεις που καταρρέουν και για το χάος που επέρχεται με τη συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης. Η μόνη ναυαρχίδα είναι η φωνή της Victoria. Το «Drunk In LA» είναι ο ύμνος της σταρλέτας που έχει πλέον γεράσει και αναπολεί όλα όσα έκανε – και μας θυμίζει γιατί η νιότη είναι ακριβώς αυτό το πράγμα, η ελπίδα για κάτι καλύτερο, η τροφή των ιστοριών που θα πούμε όταν μεγαλώσουμε. Αυτό είναι και στοίχημα του δίσκου. Να σου θυμίσει ότι η νιότη είναι όμορφη, η ζωή είναι ωραία, ακόμα κι αν τα πράγματα μοιάζουν χαοτικά και χωρίς τέλος. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τη Legrand που τραγουδάει «wanting strangers to be mine» γιατί σε στέλνει πίσω σε αυτά τα μεθυσμένα βράδια του –ίσως- πρόσφατου παρελθόντος που δε σε νοιάζουν πολλά πράγματα παρά μόνο να φλερτάρεις. Το «Lose Your Smile» είναι το πιο όμορφο τραγούδι για το κλάμα που θα ακούσεις ποτέ, αλλά το «Girl Of The Year» είναι ο έρωτας ο ίδιος. Και για όλα αυτά υπάρχει το Woo που σου λέει γλυκά «I want it all but I can’t have it» και σε κάνει να αισθάνεσαι καλά γι’ αυτό, γιατί σε αυτή τη ζωή μπορούμε να κάνουμε ωραία πράγματα με λίγες παροχές.

Δεν υπάρχει τίποτα στο «7» που δεν ενέχει φως – κι αυτό είναι που χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε κάποιον να μας λέει ότι όλα θα πάνε καλά όταν δε μπορούμε να το πούμε στον εαυτό μας. Μας χρειάζονται οι αξίες μας ότι χάνουμε τη Γη κάτω από τα πόδια μας. Μας χρειάζεται ο έρωτας όταν μας δίνει κίνητρο να αντιμετωπίσουμε κυρίαρχες νευρώσεις μας και να γίνουμε καλύτερα άτομα. Και πάνω από όλα χρειαζόμαστε τον εαυτό μας όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν. Χρειαζόμαστε το προσωπικό μας φως μέσα στο χάος – κι αυτό μας διδάσκουν οι Beach House.

2. Janelle Monae - Dirty Computer 

Κάθε στίχος στο «Dirty Computer» φωνάζει απελευθέρωση.

Η Janelle δεν έχει να απολογηθεί σε κανέναν. Έχει γράψει το «I Like That» για να σου τρίψει στη μούρη ότι είναι weirdo, ότι παίζει με τη ρευστότητα του φύλου και της αρέσει – «I don’t care what I look like» τραγουδάει και ξέρεις ότι το εννοεί. Στο «Crazy, Classic Life» σου λέει «I’m not America’s nightmare, I’m the American dream» και καταλαβαίνεις πόσο περήφανη είναι. Στο «Pynk» αγαπάει το γεγονός ότι είναι κοπέλα και τα έχει με κοπέλα. Από την αρχή – «we got the pink» λέει περήφανα. Δε γίνεται να μην την πιστέψεις. 

Γιατί η Janelle θέλει να γίνει ένα με το αρχέτυπο της δυνατής, μαύρης γυναίκας, να είναι ατρόμητη, να γίνει κάτι σαν το αστέρι που λάμπει στον ουρανό όταν χρειαζόμαστε ενδυνάμωση. Κάνει έναν unapologetic φεμινισμό. Κι αγαπάμε unapologetic φεμινισμό.

3. Still Corners - Slow Air

Οι Still Corners πάντα είχαν αυτό το ταξιδιάρικο που χρειάζεται η καλή dream pop. Γι’ αυτό τους ερωτεύεσαι.

Στο «Slow Air» το ταξίδι ξεκινά κάπου στη μέση της νύχτας – εξ ου και το In The Middle Of The Night – και δεν αφορά μόνο μέρη, αφορά και καταστάσεις. Για την ακρίβεια,  Slow Air είναι ένας δίσκος για τον επαναπροσδιορισμό καταστάσεων – ακόμα κι αν δεν είχε αυτήν την πρόθεση. Όταν η Tessa τραγουδάει το «sad movies make me cry ‘cause they remind me of you» στο «Sad Movies», δεν αφορά μόνο το ερωτικό απωθημένο – αναφέρεται σε αυτήν την ιδιότητα της ανθρώπινης φαντασίας να τοποθετήσει αυτό το απωθημένο σε ένα όμορφο θερινό σινεμά, σε ένα μέρος που χάνεται αυτή η ιδιότητά του. Όταν διαβάζει το σημείωμα στο «The Message», δεν αναφέρεται μόνο σε ένα χωρισμό – το αμάξι πηγαίνει σε άλλα μέρη, πολύ καλύτερα. Το «Black Lagoon» είναι η ίδια η νοσταλγία για επαρχίες που ίσως να μην επισκέφτηκες ποτέ, αλλά η Tessa φροντίζει να σε πάει εκεί.

 

Δημήτρης Φαληρέας

1. ΛΕΞ - 2ΧΧΧ

Ίσως έως σίγουρα, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσει για τον ΛΕΞ, καθώς η επαφή μου με την ελληνική χιπ χοπ / ραπ σκηνή, σταματάει στα Ημισκούμπρια πολλά χρόνια πριν. Δεν μπορώ όμως να μην αναγνωρίσω, ότι αυτό που έκανε ο φετινός δίσκος του ΛΕΞ στο ελληνικό κοινό, ήταν κάτι που είχαμε να δούμε πάρα πολλά χρόνια. Μια ολόκληρη γενιά καθηλωμένη όχι από ένα σινγκλάκι που σπαμαρίστηκε σε ραδιόφωνα και σταθμούς, αλλά με έναν ολόκληρο δίσκο. Μπορεί αυτή η γενιά να μην πήγε στο δισκάδικο, ή ακόμη και να μην τον αγόρασε και να τον έλιωσε στο YouTube, αλλά μας προσφέρει μια νέα πραγματικότητα, τόσο με βάση το μέσο, όσο και με τα άγχη που εν τέλει εκφράζει. Χωρίς φτωχογκανγκστεριλίκια, χωρίς νοσταλγίες. Κι όταν σε κάποια χρόνια κοιτάζουμε πίσω και θέλουμε να μιλήσουμε είτε για το 2018, είτε για αυτή την γενιά που τώρα ενηλικιώνεται, θα ανατρέξουμε στο 2ΧΧΧ.

2. Parquet Courts - Wide Awake!

Προσπαθώντας να βγάλω την τρέχουσα τριάδα, πιέστηκα αρκετά προσπαθώντας να διαλέξω ανάμεσα στους καλύτερους και τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Ανάμεσα στους Beach House και τους MGMT να το θέσω πιο σωστά. Κάπου εκεί ήρθαν οι Parquet Courts για να με σώσουν με το Wide Awake και να στρογγυλοκαθίσουν στην πρώτη θέση και των δύο κατηγοριών. Δεν ξέρω αν ξαναεφηύραν την indie, ή άλλες βαρύγδουπες ατάκες που γράφτηκαν κατά καιρούς, αλλά σίγουρα έβγαλαν έναν δίσκο που χαίρεσαι να ακούς και πιο σημαντικό, χαίρεσαι όταν τον ακούς. Κάτι που χρόνο με τον χρόνο, γίνεται όλο και πιο σπάνιο.

3. Idles – Joy Αs Αn Act Οf Resistance

Και μόνο ο τίτλος του δίσκου ήταν αρκετός για να τους βάλει στην δεκάδα, αλλά το περιεχόμενο του, τους έβαλε στην τριάδα. Από το επιβλητικό marching song “Colossus”, μέχρι το αδιαμφισβήτητα μαγνητικό “Samaritans”, οι Idles κοιτάζουν στα 40 χρόνια ιστορίας της punk, ρίχνουν κλεφτές ματιές στην post των 00’s και μέσα από τα πιο πρωτόγονα υπέροχα ντραμς που έχουμε δει τα τελευταία 15 χρόνια, μετασχηματίζουν την οργή σε τέχνη. Και τούμπαλιν.

 

Μάγδα Σαββινίδου

1. Muse - Simulation Theory

Με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία από τις προηγούμενες φορές, επέστρεψαν σε αυτό το άλμπουμ οι αγαπημένοι μου Muse. Πάντα με σφραγίδα τη ροκ-συμφωνική μουσική τους, μας προσφέρουν νέες μουσικές συγκινήσεις. Σίγουρα, ένα άλμπουμ που θεωρώ ότι ξεχώρισε το 2018. Προσωπικά, ξεχωρίζω το 'The Dark Side' και το 'Break It To Me'. Μου ζήτησαν να γράψω με λίγα λόγια για αυτό το δίσκο,οπότε θα αρκεστώ στο να πω το εξής: Ακούστε το, αξίζει όπως πάντα. Muse είναι.

2. Franz Ferdinand - Always Ascending

Ένα ακόμη αγαπημένο μου συγκρότημα κυκλοφόρησε νέο άλμπουμ μέσα στη χρονιά που φεύγει. Αποχαιρετώντας το μουσικό 2018, οι Franz Ferdinand έφεραν μία νότα ανανέωσης στον ήχο τους ωστόσο ροκάρουν όπως πάντα με τον δικό τρόπο. Highlights, για μένα, το 'Lazy Boy' και το 'Paper Cages'.

3. Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino

Εδώ και πολλά χρόνια, αυτή η μπάντα γράφει ιστορία και εξαιρετική μουσική. Κάθε άλμπουμ τους περιέχει κομμάτια που θα αποτελούν soundtrack των στιγμών σου, σίγουρα θα βρεις ένα κομμάτι να ταυτιστείς. Το νέο τους άλμπουμ έχει πιο ρομαντικό ύφος και είμαι σίγουρη πως  θα σε κάνει να τον αγαπήσεις. Για μία ακόμη φορά οι Αρκτικές Μαϊμούδες κατάφεραν να ξεχωρίσουν για εμένα.

 

Αναστασία Μαρκολέφα

1. Editors - Violence

Επέστρεψαν φέτος με το πρώτο τους άλμπουμ μετά το In Dream του 2015 και μένουν σταθεροί σε όσα μας προσφέρουν εδώ και καιρό, την ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα, τις πιό σκοτεινές μας σκέψεις σερβιρισμένες σε μελωδίες που δεν μπορούμε να αντισταθούμε. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι Editors συνεχίζουν να τραγουδούν για τις πιο κρυφές μας σκέψεις και η μουσική τους τρυπώνει στα πιο σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μας.

2. The Wombats - Beautiful People Will Ruin Your Life

Τα παιδιά από το Liverpool συνεχίζουν να έχουν την ίδια φρεσκάδα που είχαν και πριν από 15 χρόνια. Κάθε δίσκος που βγάζουν είναι σα να είναι η πρώτη τους φορά, σαν να ηχογραφούν τον πρώτο τους δίσκο. Για το λόγο αυτό συνεχίζουν να προκαλούν τον σεβασμό μας απέναντι στο ποπ στοιχείο που πρεσβεύουν τόσο σωστά μέσα στη ροκ κουλτούρα τους ενώ παράλληλα συνεχίζουν να κρατούν την ίδια αυθεντικότητα.

3. Black Rebel Motorcycle Club - Wrong Creatures

Είναι από τις περιπτώσεις που σπάνια μας απογοητεύουν με τις δουλειές τους καθώς μένουν σταθεροί από τον πρώτο δίσκο τους σε όσα μας έχουν συνηθίσει. Ατόφιο Rock 'n' Roll σε κάθε έκφανση του και ένα άλμπουμ που μπορεί να μην είχε την εμπορική επιτυχία παλαιότερων άλμπουμ τους, ωστόσο είναι ένα άλμπουμ που θα αγαπήσουν όλοι οι fans της μπάντας. Προσωπικά το θεωρώ ως την καλύτερη ροκ κυκλοφορία της χρονιάς που φεύγει.

 

Νίκος Παπανικολάου

1. The Voidz - Virtue

Το side project του Julian Casablancas με είχε κερδίσει από το πρώτο άλμπουμ, το Tyranny, που είχαν κυκλοφορήσει πριν από πέντε χρόνια. Το Virtue, ωστόσο, είναι μια διαφορετική ιστορία. Πολύ πιο ανεβαστικό, πιο χαρούμενο, πιο κεφάτο, δίνει στον Julian αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη. Να είναι frontman μίας underground μπάντας χωρίς να έχει όλα τα φώτα στραμμένα πάνω του. Αυτό ακριβώς είναι που τον έχει απελευθερώσει μουσικά και καλλιτεχνικά. Πλαισιωμένος από εξαιρετικούς μουσικούς, o Julian κατάφερε να δημιουργήσει ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς για εμένα. Αν περιμένεις να ακούσεις Strokes, μη το επιχειρήσεις καν. Αν όμως σου αρέσουν οι πειραματισμοί από καταξιωμένους μουσικούς, αυτό το άλμπουμ είναι για σένα. 

2. Phosphorescent - C'est La Vie

Οι Αμερικάνοι μπορεί να μετρούν 15 χρόνια ως μπάντα, ωστόσο τα τελευταία χρόνια τους έμαθε ο περισσότερος κόσμος. Το 'Song For Zula' είχε αποτελέσει ίσως το εμπορικότερο κομμάτι της μπάντας ενώ παράλληλα ήταν και αυτό με το οποίο τους έμαθε ο περισσότερος κόσμος. Το νέο τους άλμπουμ, C'est La Vie, απέδειξε πως το alternative rock είναι ακόμη δυνατό και μπορεί να δώσει εξαιρετικά άλμπουμ αν και εφόσον έχει γίνει τόσο καλή δουλειά από πίσω τους. Χωρίς φανφάρες και υπερβολές, οι Phosphorescent κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα από τα ομορφότερα άλμπουμ της χρονιάς που φεύγει. 

3. Cat Power - Wanderer

Για την αξία της Cat Power είναι περιττό να πει κανείς το οτιδήποτε. Ωστόσο είναι αξιοθαύμαστο πως παρά τα όσα έχει καταφέρει συνεχίζει να δημιουργεί εξαιρετικά άλμπουμ ενώ παράλληλα είναι από τους λίγους μουσικούς που μπορεί να αφουγκράζεται την πραγματικότητα γύρω της. Προσπαθόντας να κάνει τη δική της μουσική επανάσταση για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας αλλά και στον μικρόκοσμο μας, ακροβατεί σε διαφορετικά θέματα και μουσικά είδη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως έκανε ένα άνισο άλμπουμ. Αντιθέτως, καταφέρνει αυτό στο οποίο πολλοί αποτυγχάνουν κι αυτό αποδεικνύει τη σπουδαιότητα της ως μουσικό. 

Media

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
January 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31