Βγαίνουν ακόμα μεγάλα ονόματα στην μέταλ;

Το σήμερα, το χθες και τα "μεγέθη" της metal.

Πριν από λίγο καιρό, διάβαζα ένα άρθρο σχετικά με το «επόμενο μεγάλο όνομα στο χώρο της metal μουσικής». Ποια θα είναι τα συγκροτήματα που στο μέλλον θα γεμίζουν κάθε χώρο που θα εμφανίζονται, όπως κάνουν τώρα οι Metallica, οι Iron Maiden, οι Slipknot και μερικοί ακόμα. Φυσικά, το συγκεκριμένο άρθρο ξεκίνησε με ένα τεράστιο name-dropping, για την απαραίτητη δόση ενθουσιασμού και clickbait, αναφέροντας όλα τα μεγάλα ονόματα που έχουν ήδη αποσυρθεί (για την ώρα), όπως οι Black Sabbath και (σύντομα) οι Slayer. Στη συνέχεια ανέφερε ότι «υπάρχουν ακόμα μπάντες που γεμίζουν χώρους 2000-4000 ατόμων εύκολα, αλλά όταν λέμε για μεγάλο όνομα εννοούμε για headliners σε φεστιβάλ, αρένες και γήπεδα». Για να γίνει πιο κατανοητό, να αναφέρω Lamb Of God, Mastodon, Killswitch Engage, Amon Amarth, Ghost, Whitechapel, Suicide Silence (γούστα είναι αυτά), Behemoth, Gojira. Όμως, στο συγκεκριμένο άρθρο έχει γίνει ένα θεμελιώδες λάθος. Η διαφορά των εποχών. Και πιο συγκεκριμένα, η διαφορά του «σήμερα» με πριν 20 και 30 χρόνια.

Γράφει ο Μάρκος Σκυριανός

Κατ’ αρχάς, ας γράψω το αυτονόητο. Από τα ονόματα που σήμερα γεμίζουν στάδια για την πλάκα τους, κανένα δεν ξεκίνησε έτσι. Όλα χρειάστηκαν τον χρόνο τους και διάφορες αποτυχημένες προσπάθειες μέχρι να φτάσουν εκεί. Κάποια μάλιστα επωφελήθηκαν από διάφορες καταστάσεις (βλ. το Back In Black για τους AC/DC – χωρίς το θάνατο του Bon Scott, δεν θα είχαν βγάλει ποτέ έναν τέτοιο δίσκο). Όμως, εκείνα τα χρόνια, ο συνολικός αριθμός των συγκροτημάτων που υπήρχε ήταν σαφέστατα μικρότερος του σημερινού. 

Αυτό σήμαινε κατ’ αρχάς, πως οι πιθανότητες να φτάσει η μπάντα σου σε αυτό το επίπεδο ήταν περισσότερες. Υπήρχε πολύ μικρότερος ανταγωνισμός. Φυσικά, θα μου πείτε για όλες αυτές τις μπάντες που δεν πέτυχαν. Ναι, το ξέρω. Αλλά, αν κάτσουμε να τις εξετάσουμε όλες μία προς μία, υπάρχει λόγος που δεν πέτυχαν. Οπότε, πάμε παρακάτω. 

Λιγότερες διαθέσιμες μπάντες, σημαίνει ότι ο συνολικός κόσμος που άκουγε το 1982 metal μουσική (τυχαία χρονιά), μοιραζόταν σε μικρότερο αριθμό συγκροτημάτων. Η αναλογία ήταν υπέρ των συγκροτημάτων. Όσο πέρναγαν τα χρόνια, αυξάνονταν τα συγκροτήματα. Αυξάνονταν βέβαια και οι ακροατές, αλλά όχι με τον ανάλογο ρυθμό. Η αναλογία ακροατών προς συγκρότημα, μειωνόταν. Αν το 1975 υπήρχαν 10 μεγάλα συγκροτήματα που γέμιζαν στάδια και τα άκουγαν 100.000 άνθρωποι, δέκα χρόνια μετά υπήρχαν 30 μεγάλα συγκροτήματα που τα άκουγαν 200.000 άνθρωποι. Οι μαθηματικές πράξεις είναι εύκολες.

Γιατί συνέβαινε αυτό; Γιατί τα συγκροτήματα αυξάνονταν πολύ περισσότερο από τους ακροατές τους; Γιατί πολύ μεγάλο ποσοστό των ακροατών rock και metal μουσικής, είναι ερασιτέχνες (τουλάχιστον) μουσικοί. Από αυτούς τους ακροατές-μουσικούς, προκύψαν αργότερα και άλλα συγκροτήματα. Περισσότερο εξειδικευμένα συγκροτήματα. Γιατί με τόσα συγκροτήματα που υπήρχαν, είχαν αυξηθεί οι επιρροές των μουσικών. Αυτός μάλιστα είναι ένας «κύκλος» που συνεχίζει να επαναλαμβάνεται μέχρι και σήμερα, ανεξάρτητα επιτυχίας αποτελέσματος. Όσο αυξάνονται οι επιρροές, τόσο αυξάνεται και ο αριθμός των συγκροτημάτων. Οι ακροατές όμως συνεχίζουν να μην αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό. So, there’s that. 

Κάποια στιγμή πρέπει να βάλουμε στη συζήτηση και το internet. Για ένα θετικό, και έναν αρνητικό λόγο. Ο θετικός είναι η ευκολία με την οποία μπορούμε να αναζητήσουμε καινούρια συγκροτήματα βάσει κριτηρίων, σε πολλές περιπτώσεις τελείως υποκειμενικών. Θες συγκρότημα που να παίζει thrash, με Γρηγοριανά φωνητικά και παραδοσιακά Φινλανδικά όργανα; Δεν ξέρω προσωπικά κάποιο τέτοιο, αλλά υπάρχει πιθανότητα να βρεις. Και πως θα το βρεις; Μέσω internet. Και μπορείς να αγοράσεις και τους δίσκους του, να συνεισφέρεις σε κάποιο πιθανό fundraising για να ηχογραφήσουν τον επόμενο δίσκο τους, και άλλα πολλά.

Από την άλλη πλευρά όμως, το internet έχει μειώσει σε μεγάλο βαθμό το attention span των ακροατών. Δείτε για παράδειγμα το feed σας στο Facebook. Πόσους είχατε δει να post-άρουν σαν τρελοί τραγούδια των Ghost από τον Απρίλιο μέχρι και τον Αύγουστο; Και τώρα; Που πήγαν οι Ghost; Και σκεφτείτε ότι αυτό συμβαίνει με ένα συγκρότημα που παίζει το marketing στα δάχτυλα. Με ένα συγκρότημα που θεωρείτε «καυτό» όνομα αυτή τη στιγμή. Για 3-4 μήνες σε κάθε κυκλοφορία δίσκου κοινώς. Και για ακόμα μικρότερο χρονικό διάστημα όταν θα βγει ένα καινούριο single, ένα video-clip ή όταν θα ανακοινωθεί μία μεγάλη περιοδεία.

Αφού κάνουμε τη σύγκριση των 2 εποχών από την οπτική των συγκροτημάτων και των ακροατών, υπάρχει ακόμα μία οπτική που δεν έχουμε εξετάσει. Και μάλιστα είναι μία οπτική που εξετάζεται σπάνια, όταν γίνεται η (λανθασμένη) σύγκριση μεταξύ διαφόρων εποχών. Η οπτική της δισκογραφικής. 

Όπως λέει και ο Frank Zappa σε μία συνέντευξή του, στη δεκαετία του ’60 οι υπεύθυνοι στις δισκογραφικές ήταν μεγάλοι σε ηλικία που όλη μέρα κάπνιζαν τα πούρα τους. Όμως, έπαιρναν ρίσκα. Δεν καταλάβαιναν τα περισσότερα από τα συγκροτήματα που είχαν στο roster τους, αλλά δεν το έπαιζαν εκ του ασφαλούς. Ήταν της άποψης «Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ακούω. Βγάλ' το έξω στον κόσμο, και θα δούμε». Και αυτό γιγαντώθηκε και έφτασε στο επίπεδο του arena rock (που είναι ο προπάτορας αυτού που συζητάμε εδώ).

Αργότερα όμως, στη μουσική βιομηχανία μπήκαν κάποιοι hip τύποι, που είχαν ύφος. Και το στήριζαν στο «εγώ ξέρω τι θέλει ο κόσμος να ακούσει». Δεν έπαιρναν ρίσκα, απλώς έσπρωχναν χρόνο και χρήμα προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Αυτές που θα τους έδιναν το σίγουρο και εύκολο κέρδος (βλ. glam metal των ‘80s). Έτσι, γιγαντώθηκε ακόμα περισσότερο το φαινόμενο του συγκροτήματος που γεμίζει αρένες για την πλάκα του. Και κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι το πόσο παροδικό και fake ήταν ουσιαστικά αυτό. Και ψάχνουμε στο σήμερα, αστόχως και ανούσια, να βρούμε το επόμενο μεγάλο όνομα που θα γεμίσει τα στάδια του κόσμου. 

Το συμπέρασμα όλων αυτών, είναι δυστυχώς λίγο κλισέ. Καλά, χρυσά και άγια τα μεγάλα ονόματα. Πάντοτε θα είναι εκεί, είτε ως παρουσίες είτε ως έργο, και θα μπορούμε να επιστρέφουμε σε αυτούς ξανά και ξανά. Αλλά η ουσία βρίσκεται στο ψάξιμο. Η metal μουσική είναι αποτέλεσμα εξέλιξης. Δεν γίνεται στο σήμερα ως ακροατές αυτής της μουσικής να αρνιόμαστε (έμμεσα) αυτή την εξέλιξη ψάχνοντας την επόμενη «μεγάλη μπάντα» λες και ζούμε ακόμα στο 1990. Υπάρχουν άπειρες αξιοπρεπέστατες μπάντες, που «το έχουν» και που δεν χρειάζονται κανένα γήπεδο ή αρένα για να το δείξουν. Αρκεί να τους ψάξουμε. Και όχι να κάνουμε sold out μόνο στους Iron Maiden (pun seriously intended).

 

 

 

back to top

Comments

brit floyd piraeus academy 2018 banner athens breakroom

gimme shelter festival gagarin 2018 banner athens breakroom

mogwai piraeus academy athens breakroom

vevilos βέβηλος piraeus academy athens breakroom

paradise lost piraeus academy athens breakroom

AGENDA

No event in the calendar
December 2018
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31