Γιατί φοβόμαστε να πούμε ότι μας αρέσει η ποπ;

Γιατί η ποπ πρέπει να σταματήσει να είναι guilty pleasure και πρέπει να γίνει απλώς pleasure.

Κάνοντας μία μικρή έρευνα στα στενά της πιο πρόσφατης pop σκηνής, με αφορμή ένα θεματικό party που έπρεπε να φέρω εις πέρας, βρέθηκα στα mega hits των 90’ s και τις πιο ηλεκτρονικές “γκαζιές” των 00’s. Καλός πρόδρομος για όσα μας περίμεναν εν έτη 2018 αυτή η γέφυρα, χτισμένη μεταξύ της προκλητικής Madonna και των χαρακτηριστικών φωνητικών της Britney ή των χορευτικών της J-Lo. Στα μισά της διαδρομής αυτής γεννήθηκε στο μυαλό μου η εξής απορία, πόσο αθώα αντιμετωπίζουμε την pop σε σχέση με τον έφηβο εαυτό μας;  Αποτελεί η pop, μία αφορμή για να διασκεδάσουμε ενώ ταυτόχρονα απολογούμαστε που την απολαμβάνουμε τόσο;

Γράφει η Αναστασία Μαρκολέφα

Αρχικά θα ήταν καλό να ξεκαθαρίσουμε την έννοια της pop Μουσικής. Ορμώμενη από την popular σκηνή, που αρχικά ξεκίνησε ως κάτι ταυτόσημο της rock, όμως γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 1960 είδαμε να διαφοροποιούνται γοργά και ξεκάθαρα ως έννοιες. Σήμερα, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μας ακούγοντας τον όρο “pop” είναι μάλλον μελωδικά riffs, “κολλητικές”, σχεδόν γνώριμες, μελωδίες ή στίχοι και φυσικά το ηλεκτρονικό dance στοιχείο.

Αυτή η τελευταία μορφή της Pop έχει επιμείνει στην μέχρι σήμερα εποχή και για αυτήν θα πρέπει να αναρωτηθούμε· Γιατί φοβόμαστε να δηλώσουμε fans της κουλτούρας της pop; Γιατί αποτελεί μία ένοχη απόλαυση που ξεσπάει βίαια σε θεματικά party;

Μία πρώτη εξήγηση πηγάζει κατευθείαν από την τελική μορφή που έχει λάβει όλο αυτό το παρακλάδι της popular σκηνής. Κακά τα ψέματα, αλλά οι ενορχηστρώσεις των pop κομματιών δεν προσφέρουν σχεδόν καμία πρωτοτυπία και αυτό αποδεδειγμένα. Είναι προτιμότερο οι συνθέτες να πατήσουν σε κάτι γνώριμο και να “παίξουν” με το μυαλό μας, ώστε να είναι σίγουροι ότι η επόμενη pop επιτυχία θα είναι όντως επιτυχία, παρά να ρισκάρουν να πρωτοτυπήσουν. Έχουμε έτσι καταλήξει σε μία σταθερή μορφή κουπλέ- γέφυρας- ρεφρέν που περιστοιχίζεται από προβλέψιμα φωνητικά και σχεδόν παρόμοια ηλεκτρονικά dance στοιχεία, ανάλογα τις τάσεις της εποχής.

Σε μία δεύτερη σκέψη που μας οδηγεί η ποιότητα της pop είναι οι στίχοι που ντύνουν τις μελωδίες της. Το μοτίβο και πάλι επαναλαμβανόμενο, με θεματολογία που αγγίζει προβληματισμούς εφήβων. Στον κόσμο της pop, στο κουπλέ του κομματιού το γειτονόπουλο απέναντι σε πόνεσε πολύ και στο ρεφρέν ήρθε η ώρα να πάρεις την εκδίκηση σου και μόλις βρήκες πώς. Προφανώς το βάθος σκέψης σε κάθε δημιουργία δεν οφείλει να είναι το ίδιο, ούτε να πρεσβεύει πάντα έναν πολύπλοκο προβληματισμό, αλλά στην περίπτωση της pop οι εξαιρέσεις στον κανόνα είναι ελάχιστες.

Μία εργοστασιακή ενορχήστρωση και μία “πιασάρικη” σύνθεση στίχων με βασικό σκοπό την απήχηση στο ευρύ κοινό δεν θα μπορούσε να εξυπηρετείται φυσικά από τον οποιονδήποτε. Οι pop stars μπαίνουν στο κέντρο του στόχου, καθώς συχνά αποτελούν περιπτώσεις καλλιτεχνών που δεν παράγουν το δικό τους έργο, παρά εκτελούν κατά γράμμα συνταγές επιτυχίας -και μάλιστα δοκιμασμένες. Χάνεται κάθε ουσία αυθεντικής προσωπικότητας, ερμηνεύοντας κομμάτια που δεν εμπνεύστηκαν ή χειρότερα αντιπροσωπεύοντας ρόλους, δηλώσεις ή ακόμη και πιστεύω που είναι άγνωστο αν ασπάζονται. Σε πολλές περιπτώσεις αυτό το μοντέλο φυσικά εξελίσσεται και βλέπουμε καλλιτέχνες να τρέχουν μακριά από το αρχικό πρότυπο που λάνσαραν, βίαια και δυσαρεστημένα.

Όλη αυτή η καλοστημένη βιομηχανία, είναι λογικό (και μελετημένο) να βρει τρόπο να αγγίξει τις καρδιές μας σαν έφηβους ακροατές ή να συντροφεύσει τα πρώτα μας party, όμως μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεται κανείς την επίπεδη φύση της. Είναι δύσκολο να κρατήσει το φανατικό της κοινό καθώς εκείνο ενηλικιώνεται. Ένας από τους βασικότερους λόγους λοιπόν που η σημερινή pop σκηνή κινητοποιεί την ένοχη απόλαυση μέσα μας, είναι η αντίληψη μας ότι πρόκειται για κάτι φτηνό, αρέσει στα αυτιά μας αλλά είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε λίγο παρακάτω από αυτό. 

Παρόλα αυτά, ο βασικός σκοπός της pop δεν είναι ούτε να μοιραστεί προβληματισμούς, ούτε να αλλάξει την κοσμοθεωρία μας. Θέτει όμως έναν πρωταρχικό στόχο και εκεί ακριβώς βρίσκεται το κλειδί της απάντησης. Η ένοχη απόλαυση δεν βρίσκεται πάντα στην μουσική αυτή καθεαυτή, αλλά σε αυτό που τελικά προκαλεί, τον χορό. Συχνά οι άνθρωποι αισθάνονται υποσυνείδητα την ανάγκη να απολογηθούν σε κάθε στιγμή που παρασύρθηκαν και “τα έδωσαν όλα”. Πόσες φορές ακούσατε από εκείνον τον συμφοιτητή σας που πετύχατε έξαλλο στο μπαράκι “Καλά, τις προάλλες ήπια τόσο πολύ που φαντάσου χόρευα όλο το βράδυ” ή κάτι αντίστοιχο. O κόσμος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει ξεφύγει από την κουλτούρα του χορού, οι ομαδικοί χοροί αποτελούν παρελθόν της σημερινής κουλτούρας και καθημερινότητας, ενώ ελάχιστα είδη μουσικής παρέχουν τα δικά τους “βήματα” για να σε βοηθήσουν να τα ακολουθήσεις. Η pop λοιπόν, επικοινωνεί μία δίοδο που σου θυμίζει αφενός την ψυχολογία σου ως έφηβο- ανεξαρτήτως χρονολογίας του άσματος- και αφετέρου ένα combo μελωδίας για να πατήσεις πάνω στις πιο ξέφρενες φιγούρες σου. Με χαρούμενα video clips και πρωτότυπες χορογραφίες, κάνει εικόνα όσα επιθυμεί να συσχετίσεις με τον ρυθμό της και να αντιγράψεις υποσυνείδητα.  Απαλλάσσει το περιεχόμενο της από βαθύτερες σκέψεις και σε καλεί να διασκεδάσεις ανάλαφρος. Ενίοτε αυτό είναι κάτι που προκύπτει ως ανάγκη, όχι μόνο έξω με φίλους αλλά και στη διάρκεια μίας δύσκολης ή βαρετής μέρας. Θα πρέπει να απαλλαγούμε από την δεύτερη σκέψη πίσω από το αγαπημένο μας pop hit και να αφεθούμε στον ρυθμό του. Είναι σχεδόν μία μορφή ψυχοθεραπείας. 

Βρισκόμαστε στην εποχή που ο ορισμός της Pop έχει απομακρυνθεί αρκετά από το πρότυπο των Beatles, τη φινέτσα του Elvis, ακόμη και από τις πρωτότυπες εμφανίσεις της Madonna ή τις ιστορικές φιγούρες του Michael Jackson. Δεν ξέρω αν αυτά τα pop έως τότε είδωλα χαίρουν τον θαυμασμό μας, ένεκα της χρονικής απόστασης που μας χωρίζει και τον σεβασμό που αυτό γεννά. Παρόλα αυτά, ακόμη και αν θεωρήσουμε πως αντικειμενικά η ποιότητα των συνθέσεων έχει μειωθεί και αυτό καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από το ηλεκτρονικό στοιχείο και τα digital όργανα, η pop συνεχίζει να μένει πιστή στον σκοπό της. Επομένως, πρέπει να ξανασκεφτούμε αν την αντιμετωπίζουμε ενοχικά και με μισό μάτι, όχι επειδή υπηρετούμε πιστά την ποιότητα μας ως ακροατές, αλλά την ποιότητα μας ως χορευτές.

 

 

 

back to top

Comments

brit floyd piraeus academy 2018 banner athens breakroom

gimme shelter festival gagarin 2018 banner athens breakroom

mogwai piraeus academy athens breakroom

vevilos βέβηλος piraeus academy athens breakroom

paradise lost piraeus academy athens breakroom

AGENDA

No event in the calendar
December 2018
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31