Nick Cave: Ο άγγελος με το διαβολικό πρόσωπο

Ο σαμάνος της μνήμης και της λήθης, ο αντιήρωας μιας ερωτικής νουβέλας, ο εξομολογητής των πιο βρόμικων και σαδιστικών ονείρων μας, ο προστάτης των βαθύτερων μυστικών μας.

22.000 ημερών, 23 δίσκων και αναρίθμητων ιστοριών πόνου, έρωτα, εσωστρέφειας, ευτυχίας, αυτοκαταστροφικών τάσεων και κάθαρσης. Το σκοτεινό γιν του ανέμελου Tom Waits, το νηφάλιο alter ego του αλλούτερου Iggy Pop. Ένα ανήσυχο, αεικίνητο πνεύμα των τεχνών. Ποιητής, συγγραφέας, ηθοποιός, συνθέτης, μουσικός. Nick Edward Cave, Αυστραλία, γράφει η ταυτότητά του. Τυπικότητες, για τον άνθρωπο των χιλίων προσώπων. Είναι ένας από εμάς, είμαστε εμείς όλοι από έναν.

Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Δύσκολο να μιλήσεις με απλά λόγια για τον Nick Cave. Όταν τον ακούς, άλλωστε, είτε φοράει το προσωπείο του αφηγητή στα τραγούδια του, είτε είναι ο πραγματικός εαυτός του, οφείλεις να ρουφάς και να επεξεργάζεσαι κάθε λέξη του μπας και βγάλεις άκρη μέσα από τις δαιδαλώδεις παρηχήσεις και τις αλληγορικές μεταφορές. Παρ' όλα αυτά, έχει καταφέρει μέσα στα διαφορετικά project που έχει επιχειρήσει με τα χρόνια να δημιουργήσει έναν μοναδικό τρόπο να συνδέεται εγκεφαλικά με τον κόσμο, μια μυσταγωγική διαδικασία που σε μεταφέρει σε μια μεταφυσική διάσταση, έστω και για κάποια δευτερόλεπτα.

Ο αληθινός Nick Cave δεν είναι αυτός του Weeping Song και του Into My Arms. Τουλάχιστον, δεν είναι μόνο αυτό. Ξεκίνησε το 1979 με τους The Boys Next Door, που μετονομάστηκαν σε Birthday Party τη δεκαετία του ‘80. Μιλάμε για τον “μεσαίωνα” του Cave, τη σκοτεινή περίοδο της ζωής του, κατά την οποία η ηρωίνη είχε καταλάβει ψυχή και σώμα, γεγονός που αποτυπωνόταν και στις proto punk, goth μουσικές του. Μάλιστα, οι Birthday Party θεωρήθηκαν από πολλούς ως η πιο βίαιη μπάντα της εποχής, προσελκύοντας στους κόλπους της νεοναζί, βιαστές και, γενικότερα, κάθε είδους εγκληματία που περίμενε να δει κάτι ακραίο πάνω στη σκηνή. Όπως εκμυστηρεύεται ο Αυστραλός, αυτά ήταν και τα χρόνια που στράφηκε στο θεό, μα όχι στη θρησκεία. “Όταν φτάνεις στον πάτο, ο θεός είναι ο μόνος δρόμος να σηκωθείς”, δηλώνει. Βαθιά αγνωστικιστής, αναφέρεται συχνά σε μια ανώτερη οντότητα στην οποία λογοδοτεί. 

Η ψυχική του γαλήνη, αν μπορούμε ότι τη βρήκε ποτέ, εξωτερικέυτηκε στη μουσική του όταν και συνάντησε τους Bad Seeds, που τον συντροφεύουν από το 1984. Στο πρόσωπο του μουσικού Warren Ellis, μιας ασυνήθιστης, ασύμβατης περσόνας (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, επισκέπτεται συχνά την Κρήτη για να συνεργαστεί με τον Ψαραντώνη) βρήκε την αδερφή ψυχή του, τον άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να μοιραστεί και να προσαρμόσει τις πρωτοπόρες μουσικές του ιδέες, διαμορφώνοντας και τελειωποιώντας τον πλέον αναγνωρίσιμο ήχο των Nick Cave & The Bad Seeds. Έκτοτε, έχουν εκδόσει μια από τις πληρέστερες δισκογραφίες της μουσικής βιομηχανίας, αναμειγνύοντας την punk με την experimental rock, το garage με την shoegaze, ουσιαστικά, εδραιώνοντας αυτό που, σήμερα, αποκαλούμε alternative rock. 

Στο πλαίσιο της διαρκούς εξερεύνησης των μουσικών ορίων του, ο Cave δε δίστασε να ξεφύγει από το βασικό του project και να στραφεί σε δρόμους που θα τον “ελάφρυναν” από τον δυστοπικό, νατουραλιστικό, ελεγειακό, πείτε το όπως θέλετε, κόσμο των Bad Seeds. Έτσι, το 2006, ο Νικόλας με τον Ellis αποφάσισαν να δημιουργήσουν τους Grinderman, την, κατά την ταπεινή μου άποψη, πιο ώριμη και αυθεντική μουσική της καριέρας του. Ο ήχος σκλήρυνε, η φωνή έγινε τραχιά, η πεταλιέρα συνδέθηκε στην κιθάρα του Ellis με το distortion τσίτα τα γκάζια και το πιάνο του Cave πήγε στη γωνιά του να ξαποστάσει για λίγο. Αποτέλεσμα, το γκρούβι στοιχείο που ενίοτε λείπει από τους Bad Seeds να ξεπηδήσει, με τα διαμαντάκια No Pussy Blues και Mickey Mouse & The Goodbye Man να αφήνουν το στίγμα τους στις καρδιές των φανατικών οπαδών του Cave, ολοκληρώνοντας το παζλ της πολύπλευρης μουσικής του ταυτότητας. Μετά από δύο άκρως επιτυχημένα άλμπουμ, το 2010, ο κύκλος των Grinderman έκλεισε οριστικά. Από τις υπόλοιπες συνεργασίες που χρήζουν αναφοράς είναι αυτή με την PJ Harvey στο Henry Lee, η απροσδόκητη συνύπαρξη του με την Kylie Minogue στο When The Wild Roses Grow, καθώς και η πιο πρόσφατη με τους UNKLE, σε μια εξαιρετική διασκευή του Hyper Worm Tamer των Grinderman.

Για να πούμε, πάντως, και του στραβού το δίκιο, Nick μου, έχεις κάνει κι εσύ τα φάουλ σου. Αναφέρομαι στη στάση του στο BDS (Boycott, Divestment, Sanctions), το καλλιτεχνικό κίνημα κατά της οποιασδήποτε στήριξης στο Ισραήλ, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης στα Παλαιστινιακά εδάφη. Χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, μιας και δεν είναι της παρούσης, ο Cave δήλωσε στην εμφάνιση του, στο Τελ Αβίβ, μάλιστα: “So at the end of the day there are two reasons why I am here. One is that I love Israel and I love Israeli people and two is to make a principled stand against anyone who wants to censor and silence musicians.” 

Βέβαια, η υπόσταση του ως μουσικός ουδέποτε δεν έδωσε δικαίωμα για “ναι μεν, αλλά”. Δεν είναι και δεν του ταιριάζει να είναι ο καλλιτέχνης που κυνηγάει τη δόξα ή τα φράγκα. Το μόνο που επιδιώκει είναι εκείνες οι στιγμές που θα πάψει να είναι ο εαυτός του, αλλά θα μεταλλαχθεί σε εμένα, σε εσένα, στον οποιοδήποτε. Το μόνο για το οποίο με πείσμα προσπαθεί είναι να μην ξεχάσουμε όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε. Και μέσω των αναμνήσεών μας, να εξελιχθούμε ως υπάρξεις, να λάμψουμε, όπως ο ταπεινός ανθρωπάκος του Jubilee Street. Και ας ελπίσουμε, όσοι παρευρεθούν σε λίγες ώρες στο Ejekt Festival, να έχουν τύχη να βρεθούν σε μία από αυτές τις στιγμές, που θα ξεχάσουν ποιοι είναι και, έστω και για λίγο θα γίνουν οι πρωταγωνιστές της ιστοριών του Nick Cave.  

Γιώργος Φακαλής

Μουσικός συντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31