Γιατί γουστάρουμε τόσο τους Archive;

Οι Αθηναίοι αγαπούν τους Archive και οι Archive αγαπούν τους Αθηναίους.

Το trip-hop συγκρότημα από το Λονδίνο επιστρέφει για μια ακόμα φορά σε γνώριμα λημέρια, παρέα με τους Thievery Corporation και τους Kadebostany για τη σημερινή, τελευταία δυστυχώς, ημέρα του Release Athens Festival 2017 και είναι η καλύτερη ευκαιρία για να πούμε δύο λόγια για τη σχέση λατρείας που έχει αναπτύξει με τη χώρα μας.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

2002, 2004, 2005 με δύο sold out, 2006, 2009 άλλα τρία sold out, 2010 μίνι-τουρ στην Ελλάδα απ’ όπου κυκλοφόρησε live DVD “Live in Athens” (2011) και πάλι τώρα το 2017. Μια αφοσίωση και από τις δύο πλευρές (κοινό και μουσικούς) ανάλογη με εκείνη των Scorpions, του Hoyem, των Anathema και άλλων παρόμοιων περιπτώσεων. Το “Fuck U” παίζει σταθερά στις λίστες των ραδιοφωνικών σταθμών 13 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το “You Make Me Feel” πήζει από σχόλια και αφιερώσεις στα ελληνικά σε κάθε πιθανό βιντεάκι του Youtube, ενώ το “Numb” και το “Again” είναι σίγουρες παρουσίες σε κάθε playlist βροχερής ημέρας ή/και λοιπών μελαγχολικών στιγμών.

Λίγα λόγια όμως για την μπάντα. Οι Archive δημιουργήθηκαν το 1994 στο Λονδίνο, αλλά ήδη πριν τον πρώτο full-length δίσκο τους, ξεκίνησαν να αλλάζουν μέλη. Οι αντικαταστάσεις και οι αλλαγές στο line-up, καθώς και η διάλυση του συγκροτήματος, είναι μοτίβα που θα επανεμφανίζονται για πολλά χρόνια ακόμα, μέχρι που το 2004 αποφασίζουν να λειτουργούν στο εξής ως μια «κολεκτίβα» καλλιτεχνών που συνεισφέρει καθείς το δικό του μερίδιο. Το ’96 κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους, Londinium και θέτει τις βάσεις για τον ήχο τους, ο οποίος δε θα μεταβληθεί ιδιαίτερα μέσα στα χρόνια. Στο πνεύμα ενός είδους που τότε διαμορφωνόταν, στα βήματα των Portishead και των Massive Attack, σκοτεινές trip-hop μελωδίες που ανάλογα τη διάθεσή σου είτε σε χαλαρώνουν, είτε σε φυλακίζουν ακόμα πιο βαθιά στις σκέψεις σου. Τρία χρόνια μετά ακολούθησε το Take My Head, δίνοντας την πρώτη μεγάλη επιτυχία “You Make Me Feel”, ενώ με τα δύο επόμενα άλμπουμ, You All Look The Same to Me (2002) και Noise (2004), με τον Craig Walker στα φωνητικά, έφεραν την μεγάλη αναγνώριση, μαζί με μια στροφή από το trip-hop και τις ηλεκτρονικές ρίζες και πιο κοντά στο progressive, αλλά και το «κλασικό alternative» (αν υπάρχει αυτός ο όρος). Η επιτυχία εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη, με τη Γαλλία, την Ελλάδα, τη Γερμανία, την Πολωνία και την Ελβετία να είναι αυτές που δημιουργούν τις πιο ισχυρές fanbase, αλλά με το Ηνωμένο Βασίλειο να παραμένει σχετικά ασυγκίνητο μέχρι σήμερα. Η αποχώρηση του Walker και η μετατροπή της μπάντας σε συλλογικότητα μουσικών το 2004 έφερε το Lights (2006) και λίγα χρόνια μετά, τον πιο επιτυχημένο δίσκο τους κριτικά κι εμπορικά, Controlling Crowds (2009), μαζί με το χιτάκι “Bullets” και τη no.1 θέση στα ελληνικά και γαλλικά charts. Από τότε συνεχίζουν με συνέπεια, έχοντας κυκλοφορήσει άλλα τέσσερα άλμπουμ, With Us Until You’re Dead (2012), Axiom (2014), Restriction (2015) και τον περασμένο Οκτώβριο το The False Foundation (2016), από το οποίο περιμένουμε να ακούσουμε κομμάτια και έλαβε γενικά θετικές κριτικές (65/100 Metacritic).

Όμως από πού πηγάζει ο έρωτας του ελληνικού κοινού με τους Archive; Σίγουρα ένας παράγοντας είναι η συνεχής παρουσία του συγκροτήματος τόσο στην Αθήνα, όσο και σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη και η Πάτρα. Πολλές συναυλίες= πολλές ευκαιρίες για άνοιγμα σε νέο κοινό κι’ ενδυνάμωση της σχέσης με το ήδη υπάρχον κοινό= προώθηση του υλικού, συνεχής παρουσία σε συναυλίες και δέσιμο με τους μουσικούς. Ένας άλλος λόγος ίσως να είναι η απουσία ή μάλλον η όχι-τόσο-ισχυρή-παρουσία άλλων ονομάτων της trip-hop σκηνής όπως οι Hooverphonic ή οι Portishead. Ο σημαντικότερος όμως είναι η αγάπη προς την μελαγχολική μουσική που τρέφει εδώ και πολλά χρόνια ο Έλληνας. Δεν είναι το σύνδρομο της «ψωροκώσταινας» που επιτάσσει πως αφού δεν έρχονται τα «χ» ονόματα, θα βολευτούμε με αυτά που μας κάνουν τη χάρη, αλλά ο ίδιος λόγος που κανένας άλλος λαός δεν εκφράζει τόσο μαζική μανία για το Nick Cave, τους Madrugada, ή το υπόλοιπο soundtrack της Δέκατης Εντολής.

Ελλάδα χώρα του φωτός, Ελλάδα χώρα της μελαγχολίας(;). Παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε και σε χώρες όπως η Ισπανία και η Γαλλία. Μικρή παραγωγή αγγλόφωνων συγκροτημάτων και μάλιστα, όσα έχουν μια σχετική επιτυχία, τείνουν σε σκοτεινό ύφος. Σίγουρα ρόλο παίζει η αντίστοιχη προώθηση, αλλά αν δεν ανταποκρινόταν, δε θα πετύχαινε και ακόμα κι αν πετύχαινε, δε θα καθιερωνόταν για κάμποσες δεκαετίες. Άνθρωποι που δε βλέπουν σύννεφα και τα δημιουργούν για να δώσουν φωνή στις δικές τους βροντές. Οι Archive δεν έγιναν τόσο μεγάλο όνομα στη Βρετανία γιατί πολύ απλά η Βρετανία δε ζητάει κάτι τέτοιο. Ζητάει Oasis και Arctic Monkeys. Έγιναν όμως στην Ελλάδα γιατί ανταποκρίθηκαν σε αυτό που έλειπε. Ήρθαν κι έκατσαν στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα ακροατή που κρυφο-διαβάζει Πολυδούρη και γουστάρει τη λεγόμενη «ποιητική κλάψα». Θα ήθελα να το εξηγήσω πιο τεκμηριωμένα, αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να γίνει –τουλάχιστον χωρίς μια σοβαρή έρευνα. Θέλω να πω, πρόκειται για το κοινό που έβγαλε τα Διάφανα Κρίνα, αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό.

Οι Archive άθελά τους πάτησαν ακριβώς εκεί και βρήκαν τη θέση τους. Με ήρεμη και σταθερή φωνή, με χαλαρή και ταξιδιάρικη ενορχήστρωση και το γλυκόπικρο συναίσθημα να πλανιέται στην ατμόσφαιρα. Με απλούς, μονολεκτικούς τίτλους, είτε αφηρημένων εννοιών, είτε φαινομενικά αλληγορικών ουσιαστικών, που πλέον λειτουργούν σαν αυτόματες συνδέσεις στους άθελους μας συνειρμούς. 23 χρόνια και 10 δίσκους μετά την αρχή, κάπου στο Λονδίνο του ’94, έρχονται για άλλη μια φορά στην Αθήνα και θα είμαστε εκεί να τους υποδεχτούμε ξανά.

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε σήμερα στην Πλατεία Νερού…

back to top

Comments

Release Festival 2017

Rockwave Festival 2017

AGENDA

June 2017
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
25
26
27
28
29

Playlist

breaking-the-room by breakroom on 8tracks.

Editors' choice

top-twenty-sixteen by alexandros-nikas on 8tracks.