#save_this_town: Στα Χανιά με τους Coretheband

Η Κρήτη, ο ήχος του σήμερα και η απλότητα.

Οι Coretheband είναι ένα indie pop συγκρότημα από τα Χανιά. Ενεργοί από το 2012, μόλις κυκλοφόρησαν τον πρώτο full length δίσκο τους (I Don’t Know, 2018) και βρίσκονται συνεχώς στο τρέξιμο, με συναυλίες στην Ελλάδα και την Αγγλία. Λίγο πριν την εμφάνισή τους στο Rockwave Festival, ταξιδέψαμε στην Κρήτη και βρήκαμε για καφέ στην πανέμορφη πλατεία της Σπλάντζιας, τον Jacob και τον Σήφη, όπου μιλήσαμε για τις ιδιαιτερότητες που αντιμετωπίζει ένα συγκρότημα μακριά από τα παραδοσιακά κέντρα εξελίξεων, την μουσική του σήμερα και την πανέμορφη απλότητα της ποπ που έχει πολλά να μας διδάξει…

Του Δημήτρη Φαληρέα

Φωτογραφίες: Ανδρέας Χουρδάκης

-Μπάντα από την Κρήτη. Πώς είναι;

-(J) Όπως το πάρει κανείς! Σε μία πιο κλειστή κοινωνία, εάν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σε βοηθήσει, θα το κάνει και θα τον βρεις πιο εύκολα. Το κακό είναι ότι για να βγεις εκτός Κρήτης είναι 40 ευρώ καράβι (αν είσαι φοιτητής) και 19 ώρες ταξίδι πήγαινε-έλα, το οποίο αν το κάνεις 2-3 φορές τον μήνα, καταντάει κουραστικό.

-Το “Support Your Local Band” λειτουργεί στα Χανιά;

-(J) Είναι περίεργο. Εμείς όταν αρχίσαμε, μέχρι ένα σημείο, δεν είχαμε support πέρα από λίγα άτομα. Σαν μπάντα όμως το έχουμε βάλει σα στόχο, όχι για να πάρουμε κάτι πίσω, αλλά γιατί θεωρούμε ότι είναι καλό να δίνεις κάτι στην κοινωνία και στον κύκλο των συγκροτημάτων. Και έχουμε βοηθήσει πολλές μπάντες, όπως αντίστοιχα μας έχουν βοηθήσει κι εμάς.

-(Σ) Και αντίστοιχα θα το κάνουν κι αυτοί με τη σειρά τους…

-Με άλλα συγκροτήματα εδώ στην πόλη έχει δημιουργηθεί κάτι πιο σταθερό σε αυτό το ύφος;

-(Σ) Υπάρχουν μικροί κύκλοι, αλλά στα Χανιά πλέον δεν έχουν μείνει μπάντες. Ε, υπάρχουν αυτές που παίζουν αποκλειστικά σε γάμους. Στον κύκλο μας όμως πολύ λίγες. Το βλέπουν πιο σοβαρά πλέον όποιοι ασχολούνται. Πλέον δεν υπάρχουν τα μαθητικά φεστιβάλ που υπήρχαν πιο παλιά. Τώρα δεν μπορείς κάπου να παίξεις για την πλάκα σου με την παρέα σου, οπότε οδηγεί στο πιο σοβαρό μόνο.

-(J) Υπάρχουν νομίζω 4-5 αυτή τη στιγμή που είναι σχολικές/φοιτητικές. Αλλά δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με κάτι τέτοιο. Ή κάποιες που εμφανίζονται 1 φορά το χρόνο, ή 1 φορά τα 2 χρόνια σε ένα φεστιβάλ. Όμως με το που κάναμε το πρώτο βήμα -δεν ξέρω αν ήταν σύμπτωση- αλλά άρχισαν κι άλλοι να βγαίνουν απ’ τα Χανιά και πλέον τα τελευταία 3 χρόνια, έχουμε μπει σαν πόλη στον χάρτη. Χανιώτικες μπάντες πάνε στο Schoolwave, που είχαν χρόνια. Αλλά έχει αλλάξει η κουλτούρα. Το πιο ωραίο μαθητικό φεστιβάλ που υπήρχε ήταν το Αντιρατσιστικό. Ήταν και το δικό μας πρώτο λάιβ το καλοκαίρι του ’12 και ήταν γεμάτο όλο το πάρκο. Τα τελευταία 2 χρόνια όμως, είχε 100 άτομα. Η κουλτούρα των συγκροτημάτων και των συναυλιών έχει πέσει εδώ.

-Και τι χρειάζεται για να ανέβει; Τι χρειάζεται μια σκηνή εκτός Αθήνας/Θεσσαλονίκης για να χτιστεί και να ανθίσει;

-(Σ) Εγώ πιστεύω είναι περίοδοι. 2005-2010 το βλέπαμε, υπήρχε. Μετά κάποια πράγματα άλλαξαν και ο κόσμος άρχισε να ασχολείται με άλλα. Τώρα είναι μόνο κλαμπ. Και δε φταίνε τα παιδιά. Δεν υπάρχει πια μουσική που απευθύνεται στο mainstream κοινό και μπορεί να προσφέρει κάτι στο κοινωνικό σύνολο. Ενώ θα ‘πρεπε, ειδικά σε αυτή την περίοδο. Αλλά πιστεύω σε 2-3 χρόνια θα ξανάρθει αυτό. Κι αν όχι σε 2, σε 5.

-(J) Γρεναδίνη, Lil Pump, Gucci Gang - Gucci Gang. Που δε λέω, εγώ αυτή την μουσική τη γουστάρω γι’ αυτό που είναι. Απλά και κάτι παραπάνω. Ίσως φταίει και ότι το κυρίαρχο genre είναι αυτή η μίξη χιπ-χοπ/τραπ/ποπ. Τα τελευταία χρόνια, Υποχθόνιος, Σνικ, όλοι αυτοί, έρχονται πολύ συχνά. Και ο κόσμος πηγαίνει εκεί, πουθενά αλλού. Είναι τα trends.

-Οπότε είναι καθαρά συγκυριακό;

-Ναι.

-Ναι αλλά αυτό δεν ακυρώνει το ίδιο το concept; Δεν πρέπει να είναι κάτι πάνω από αυτά;

-(Σ) Θα σου πω. Πιστεύω ότι αν κάποια παιδιά, κάποια στιγμή στα Χανιά αρχίσουν να ακούνε ροκ, αυτά τα παιδιά θα πουν «πρέπει να παίξουμε ροκ, γουστάρουμε να πάμε κάπου να παίξουμε ροκ», οπότε θα φτιαχτεί από μόνο του. Πιο παλιά, δεν άκουγε κανείς ροκ εδώ. Αλλά όσοι άκουγαν, ντυνόντουσαν ροκ, παίζανε ροκ, ζούσανε ροκ. Τότε που κανείς δεν το έκανε και ήταν κάτι πολύ επαναστατικό. Τώρα που δεν είναι κάτι περίεργο, μπορεί να γίνει και πιο εύκολα. Αλλά τώρα δεν είναι ροκ να είσαι ροκ.

-(J) Εγώ θεωρώ ότι η ροκ σαν ροκ δε θα επιστρέψει. Σαν μουσική χρειάζεται ένα τρελό revival γιατί έχει γίνει πολύ στεγνή και στάσιμη. Στη χιπ-χοπ/τραπ/rnb/όλη αυτή τη σκηνή, γίνονται πολλές περισσότερες καινοτομίες από άποψη παραγωγής και ιδεών. Κι εμείς δεν παίζουμε τόση κιθάρα πια. Πιο πολύ originality στο να βρούμε έξυπνα και ιδιαίτερα samples ηλεκτρονικά και να τον κάνουμε λίγο πιο rnb τον ήχο, παρά να βάλεις μια παραμόρφωση στην κιθάρα.

-(Σ) Σε αυτό είναι και στον καλλιτέχνη και αν υπάρχει η προθυμία να κάνει κάτι πρωτότυπο. Υπάρχουν καλλιτέχνες που παίζουν ροκ και το έχουν αλλάξει. Δες τους 1975. Έχουν πάρει ένα στιλ παλιό, το έχουν κάνει μοντέρνο κι έχει πιάσει.

-(J) Συμφωνώ, απλά και η λέξη «ροκ» έχει γίνει κάτι πολύ πιο ευρύ. Δες τα βραβεία, πέρσι ο δίσκος της Beyonce είχε θεωρηθεί ροκ. Και οκ, γιατί ήταν επαναστατικός δίσκος εν μέρει. Αλλά ροκ πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει ένα βάιμπ και όχι μια κιθάρα.

-Και φτάνουμε στο ήχο του σήμερα, κάτι που βλέπουμε και στο I Don’t Know. Αυτό που παίζει έξω και δεν παίζει στην Ελλάδα για χίλιους δύο λόγους. Εδώ το κάνετε εσείς, το κάνουν οι Sworr, το κάνουν λίγοι γενικά. Είναι ένας ήχος που σε εσάς βγήκε για ποιόν λόγο; Μπήκε στην εξίσωση το trend;

-(J) Ήταν μία φυσική αλλαγή. Όπως γράψαμε το πρώτο EP, μας βγήκε πιο κιθαριστικά. Μετά στο δεύτερο ep πειραματιστήκαμε λίγο παραπάνω με samples. Τώρα είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι καινούριο. Ψάχνουμε πλέον πολύ, την μουσική που παίζει έξω, πιο παλιά πράγματα, τύπου 80’s, άρα απλά ωριμάζουμε. Δεν το κάνουμε επειδή πρέπει να βγάλουμε κάτι συγκεκριμένο.

-(Σ) Και είναι και οι επιρροές. Το τι ακούς εκείνο τον καιρό. Που επίσης άλλαζε συνέχεια.

-Αυτός είναι ένας ήχος στον οποίον θέλετε να δεσμευθείτε;

-(J) Όχι, θα το προχωρήσουμε. Αυτή τη στιγμή έχουμε γραμμένα κομμάτια που μπορεί να βγουν σε λίγους μήνες/ένα χρόνο, τα οποία είναι διαφορετικά. Πιο μοντέρνα, πιο «μπροστά» από αυτό που έχουμε τώρα. Και βγαίνουν και μας αρέσουν.

-Γιατί πιστεύετε ότι δεν το έχουν πιάσει άλλοι; Γιατί δεν έχει ριζώσει όπως στην Βρετανία ή την Αμερική;

-(J) Πιστεύω ότι θέλουν να φαίνονται ψαγμένοι οι περισσότεροι. Υπάρχει μία προκατάληψη σε σχέση με την ποπ και την μοντέρνα σκηνή. Οι πιο πολλές μπάντες θέλουν στόνερ, ψυχεδέλεια και τέτοια. Γουστάρω. Αλλά ας γίνει και κάτι άλλο. Και όλο αυτοί κράζουν την ποπ, αλλά αν δεις το thought process, δεν έχει καμία σχέση. Στο ένα ψάχνεις, στο άλλο παίζεις drop D. Και εντάξει, το ακούω, αλλά έτσι δεν προχωράει η μουσική. Ψάξου λίγο παραπάνω.

-(Σ) Κατά τη γνώμη μου, σε σχέση με αυτό, το πρόβλημα είναι ότι αυτοί που παίζουν στόνερ ακούνε στόνερ, αυτοί που παίζουν ροκ… εμείς δεν ξέρω τι παίζουμε, αλλά ακούμε τα πάντα. Από το πιο βαρύ λαϊκό, μέχρι το πιο βαρύ κρητικό και από το πιο βαρύ χιπ χοπ μέχρι το πιο βαρύ μέταλ. Και νομίζω βοηθάει.

-Οπότε όλη αυτή η μινιμαλιστική ποπ στην Ελλάδα δεν έχει μέλλον;

-(Σ) Αν αξίζει η μουσική, θα πιάσει. Ό,τι κι αν παίζεις, ό,τι κι αν κάνεις. Το θέμα είναι ότι ακόμα και τότε πρέπει να το προσπαθήσεις. Να κυνηγήσεις να παίξεις σε λάιβ, να κυνηγήσεις να πας σε όλη την Ελλάδα, να κυνηγήσεις την τηλεόραση, το ράδιο, τις συνεντεύξεις, γιατί αλλιώς δε θα σε ακούσει κανείς. Όταν μια μπάντα ξεκινάει, όλα τα πράγματα που μια μεγάλη μπάντα έχει ανθρώπους, τα κάνεις μόνος σου. Δεν είναι μόνο αυτό όμως και πάλι. Πετυχαίνουν και άνθρωποι που δεν πρέπει. Αλλά στην μουσική που παίζουμε, για να πετύχεις πρέπει να αξίζεις.

-(J) Είναι θέμα πρόμο, είναι θέμα δουλειάς. Το πρόμο είναι μέσα στη δουλειά. Τρέξιμο, λάιβ, χρήματα. Και είναι σαν να ξεκινάς μια επιχείρηση. Πρέπει να επενδύσεις και να βάλεις πολύ χρήμα. Δεν υπάρχει αυτό που γινόταν στα 70’s στο εξωτερικό, που «α, ήταν μια μπάντα που έπαιζε στο γκαράζ και πέρασε ένας παραγωγός με πούρο κι έλεγε να τους δοκιμάσει». Εκεί πατάει και η όλη κουλτούρα των ανθρώπων που σου λένε «ο μουσικός δε βγάζει λεφτά, πιάσε μια κανονική δουλειά, κοίτα να πάρεις το χαρτί, μάθε τέχνη κι ασ’την» και τέτοια. Και πολλές φορές ο κόσμος απλά δεν προσπαθεί αρκετά. Βλέπουν ότι δεν πάει στην αρχή, ξινίζουν και μετά πιάνουν μια δουλειά και «ο μουσικός δεν πετυχαίνει, κι εγώ είχα μια μπάντα στην ηλικία σου». Και το κονέ σε ένα βαθμό είναι μύθος. Όλοι λαμβάνουν μια βοήθεια, αλλά πετυχαίνουν επειδή κοπιάζουν, τη βρίσκουν, την αξιοποιούν.

-Αυτό το στιλ της ποπ «του τώρα» που κι εσείς στην παρούσα φάση εκπροσωπείτε, ανεξάρτητα με την εμπορικότητα, το ποιος αξίζει να πετύχει κλπ, είναι κάτι που μπορεί στο μέλλον να εμπνεύσει; Τουλάχιστον αντίστοιχα με τις επιρροές του.

 -(Σ) Εντάξει, η μουσική πάντα εμπνέει τον κόσμο. Και υπάρχει και μουσική αξιόλογη στο σήμερα. Το θέμα είναι αν θα είναι κάτι που θα διαφοροποιηθεί. Και φυσικά να λες κάτι στα κομμάτια σου, να περνάς ένα μήνυμα. Αν δεν το κάνεις αυτό, κατά τη γνώμη μου δεν είναι κάτι ιδιαίτερο. Για να σε εμπνεύσει κάτι, πρέπει να έχει ένα νόημα.

-(J) Όσο έχει έμπνευση και φαντασία ο άνθρωπος, θα υπάρχει εξέλιξη. Δηλαδή ποιος φανταζόταν όταν το ’94 ακούγαμε το "Dookie" των Green Day, ότι σήμερα θα ακούγαμε Post Malone; Κανείς.

-Και από εδώ που μπορεί να πάει;

-(J) Αν το ξέραμε αυτό θα ήμασταν ήδη διάσημοι! Πράγματα που θα ακούσεις και θα πεις «ουάου» κυκλοφορούν. Το θέμα είναι αν σ’ αυτό το «ουάου», το ορίτζιναλ που θα ακούσεις και θα γουστάρεις, οι δισκογραφικές και τα mainstream media θα θέλουν να επενδύσουν ή θα προτιμήσουν ένα γρήγορο χιλιάρικο με τον κάθε “Lil”.

-(Σ) Εγώ πιστεύω ότι η μουσική θα γυρίσει πίσω. Τα χιπ χοπ και τα τραπ θα φύγουν και θα επικρατήσει κάτι σε synthwave. Ή ακόμα και στην τζαζ.

-Τα 5 συγκροτήματα/καλλιτέχνες της δεκαετίας που ίσως είναι η βάση για το «μετά»;

-Alt-j, twenty one pilots, Mac DeMarco, Bruno Mars, 1975

-Ωραία και για το φινάλε… 6 Ιουλίου, Rockwave Festival, παίζετε μαζί με Arctic Monkeys, Alt-j, Miles Kane, Get Well Soon. Συναισθήματα.

-(J) Εεε είναι τέλειο ρε φίλε! Θεωρώ ότι στην όλη μοντέρνα alternative, ταιριάζουμε… και ανεξάρτητα από το ότι είμαστε κι εμείς μέσα, νομίζω ότι είναι ένα απ’ τα καλύτερα line-up.

-(Σ) Ξέρεις τι; Το έχουμε ξανακάνει πολλές φορές, αλλά όταν παίζεις με καλλιτέχνες που μεγάλωσες ακούγοντας τους και ξαφνικά σε πετάνε σε μια σκηνή μαζί τους, είναι τεράστιο…

[Το “Save This Town” είναι ένα τραγούδι των Blue Foundation. Είναι επίσης μια μηνιαία σειρά συζητήσεων του Breakroom.gr με ανθρώπους της πόλης που προέρχονται από διάφορα πόστα και φορείς, με κοινό τόπο τη δημιουργία και την έμπνευση. Σε μία κατά τα άλλα αμήχανη περίοδο, ο στόχος δεν πρέπει να είναι η προώθηση ή/και το εφήμερο κέρδος, αλλά η διαμόρφωση και η κοινοποίηση μιας διαφορετικής νοοτροπίας, ικανής να κινητοποιήσει προς μια νέα κατεύθυνση προσέγγισης της Τέχνης, της πραγματικότητας και του ατόμου.]

  • 001
  • 002
  • 003
  • 004
  • 005
  • 006
  • 007
  • 008

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

brit floyd piraeus academy 2018 banner athens breakroom

gimme shelter festival gagarin 2018 banner athens breakroom

mogwai piraeus academy athens breakroom

vevilos βέβηλος piraeus academy athens breakroom

paradise lost piraeus academy athens breakroom

AGENDA

No event in the calendar
November 2018
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30