#interview: Οι Blame Canada μιλάνε στο Breakroom

Η ελληνική αγγλόφωνη indie αντεπιτίθεται!

H αγγλόφωνη ελληνική μουσική σκηνή βρίσκεται, σίγουρα, στο ζενίθ της και μας έχει χαρίσει ουκ ολίγα σημαντικά ονόματα τα τελευταία χρόνια. Πολλοί θα πούνε ωστόσο και ενδεχομένως όχι άδικα, πως γεννήθηκαν ονόματα σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος, αυτό του stoner, είδος που φαίνεται να λατρεύουν μουσικοί και κοινό. Ωστόσο, σε ένα παράλληλο δρόμο, όπως το γαλατικό χωριό που ήταν περικυκλωμένο από Ρωμαίους, οι Blame Canada δημιούργησαν αθόρυβα ένα από τα καλύτερα indie άλμπουμ που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Σε μία χώρα που βρίσκει ντόπιους μουσικούς ήρωες καθημερινά στο είδος του stoner, οι Blame Canada κρατούν ψηλά το λάβαρο για όλους εμάς που αγαπάμε περισσότερο την indie και ψάχναμε ανυπόμονα το δικό μας ήρωα. Με ένα παράξενο όνομα και έχοντας ήδη ένα (εξαιρετικό) άλμπουμ στο ενεργητικό τους, οι Blame Canada μιλάνε στο Νίκο Παπανικολάου πριν το επερχόμενο live τους με τους Desperate Journalist και τους Vagina Lips αυτή την Παρασκευή στο Death Disco, για τον Καναδά, την Αθήνα και τη σχέση μίσους και αγάπης που έχουμε με αυτή και το άλμπουμ που ετοιμάζουν, αποδεικνύοντας πως εκτός από μία ταλαντούχα μπάντα, είναι και εξαιρετικά ενδιαφέροντες συνομιλητές.

Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου

Φωτογραφία: Ιωάννα Κίτρου

Ο Καναδάς έχει έναν από τους πιο αγαπητούς πρωθυπουργούς και θεωρείται μία από τις πιο όμορφες χώρες στον κόσμο. Εσάς τι σας έφταιξε και μας προτρέπετε όλους να τον κατηγορήσουμε;

Καλύτερα να ρωτήσετε τους δημιουργούς του South Park που περιέλαβαν το ομότιτλο τραγούδι στην ταινία τους του 1999 “South Park: Bigger, Longer & Uncut” απ’ όπου και εμπνευστήκαμε για το όνομα του group. Φήμες λένε βέβαια ότι η έμπνευση αυτή μπορεί και να οφείλεται στο ότι η πρώτη μας τραγουδίστρια είχε καταγωγή (και) από τον Καναδά.

Στο review που κάναμε στο Breakroom για το City We Love To Hate, o Δημήτρης Φαληρέας έγραψε πως έρχεστε να δώσετε μία δεύτερη ευκαιρία στη ντόπια indie ενώ παράλληλα θεωρεί πως μπορεί να είστε αυτοί που θα αναγεννήσουν τη σκηνή αυτή. Πόσο δύσκολο είναι να προσπαθείτε να ζωντανέψετε ένα είδος σε μία εποχή που η ελληνική αγγλόφωνη σκηνή απαρτίζεται, κυρίως, από stoner μπάντες;

Είναι αλήθεια ότι η ελληνική (μη metal) σκηνή τα τελευταία χρόνια κατακλύζεται από μπάντες με stoner προσανατολισμό, ενώ σιγά σιγά πληθαίνουν και τα group των οποίων ο ήχος βασίζεται στην ψυχεδέλεια. Το ύφος της δικής μας μουσικής είναι κάτι που βγαίνει αβίαστα από μέσα μας και γι’ αυτό αν κάποιος μας ακούσει θα ανακαλύψει πολλές και διαφορετικές καταβολές που νομίζω δένουν κάτω από τον μανδύα της indie. Δυστυχώς ο ήχος αυτός, ενώ στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα βρίσκει πολλούς εκφραστές , στην χώρα μας δεν έχει το αντίστοιχο έρεισμα, και από μουσικούς αλλά και από ακροατές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δυσκολεύει και την «επιβίωσή» μας μέσα στην εγχώρια σκηνή. Δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας ούτε αναγεννητές, ούτε σταυροφόρους αυτού του ήχου. Παίζουμε τη μουσική που μας αρέσει και μας εκφράζει και σίγουρα ευχόμαστε να πληθύνουν τα indie groups και η σκηνή να ξαναγνωρίσει την άνθιση που κάποτε είχε.

Το City We Love To Hate αναφέρεται στη σχέση αγάπης και μίσους που έχουμε όλοι οι Αθηναίοι με την Αθήνα. Παρακμή και γκλάμουρ γίνονται ένα, σε μία μίξη που μόνο εμείς μπορούμε να καταλάβουμε. Ωστόσο την Αθήνα την αγαπάμε ή τη μισούμε περισσότερο;

Εκτός από αυτό που ανέφερες  η Αθήνα και ειδικά το κέντρο, τα προηγούμενα χρόνια ειδικά αποτέλεσε και τον καθρέφτη μιας οικονομικής καταστροφής, που ενέτεινε τις αντιθέσεις  που υπήρχαν ήδη. Αυτές τις εικόνες και αυτή την καθημερινότητα περιγράφουν αρκετοί από τους στίχους του album και το ομότιτλο τραγούδι, οπότε το διαλέξαμε για τον τίτλο. Κατά τα άλλα την αγαπάμε επειδή είναι το σπίτι μας, τη μισούμε επειδή είναι το σπίτι μας και η ζυγαριά γέρνει διαφορετικά κάθε μέρα.

Ποιο είναι το σημείο της Αθήνας που αγαπάτε περισσότερο και ποιο είναι αυτό που μισείτε;

Δεν ξέρω αν θα ακουστεί κλισέ η απάντηση, αλλά το κέντρο της πόλης είναι το πιο αγαπητό και το πιο μισητό σημείο της. Είναι το μέρος που θα βρεις την παρακμή, τη βρωμιά και τη δυστυχία αλλά θα βρεις και χρώματα, παλμό και δημιουργία αλλά κυρίως ανθρώπους που παλεύουν και αξίζουν τον θαυμασμό.

Ένα χρόνο μετά το πρώτο σας άλμπουμ, ετοιμάζετε το δεύτερο και με νέο frontman μάλιστα. Ποια είναι τα πράγματα τα οποία σας ενέπνευσαν για να ξεκινήσετε να γράφετε το άλμπουμ αυτό;

H έμπνευση για δημιουργία νέου υλικού δεν έχει μια συγκεκριμένη πηγή. Είμαστε μουσικοί, ερασιτέχνες, μια και βιοποριζόμαστε εκτός μουσικής, και οι ιδέες για νέο υλικό είναι μια σχεδόν καθημερινή ρουτίνα μιας και η μουσική είναι η διαφυγή μας από την καθημερινότητα. Έμπνευση αποτελούν τα πάντα, η καθημερινότητα και το τι συμβαίνει γύρω μας, οι προβληματισμοί του καθενός, οι ανθρώπινες σχέσεις  αλλά και η διάθεσή μας την εκάστοτε στιγμή. Ουσιαστικά το υλικό που προορίζεται για το νέο album ξεκίνησε να υπάρχει από την ημέρα που αποφασίσαμε ότι το υπάρχον υλικό μας θα αποτελέσει τον πρώτο μας δίσκο. Οποιαδήποτε νέα ιδέα από εκείνη την ημέρα και μετά προορίζεται για τον επόμενο. Διανύουμε μια φάση που μας είχε λείψει οφείλω να ομολογήσω γιατί εδώ και περίπου δύο χρόνια δουλεύαμε αποκλειστικά τα τραγούδια του “City We Love To Hate” για να πάρουν την μορφή που έχουν, να ηχογραφηθούν και να μπορέσουμε να τα υποστηρίξουμε όπως τους αρμόζει live. Εν τω μεταξύ μεσολάβησε και η αλλαγή τραγουδιστή και έχουμε μαζί μας πλέον τον Άγγελο, έναν πολύ δημιουργικό μουσικό, πράγμα που μας χαροποιεί ιδιαίτερα και μας δίνει ενέργεια και πολλές ιδέες για τη συνέχεια.

Η μουσική σήμερα λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να κερδίζουν μόνο οι δισκογραφικές και τα μεγάλα ονόματα του χώρου. Τα royalties που παίρνετε είναι από μηδενικά έως ελάχιστα, οι πλατφόρμες streaming κερδίζουν πολλά περισσότερα από αυτά που σας δίνουν και στο τέλος της ημέρας αυτός που είναι χαμένος είναι ο καλλιτέχνης ο ίδιος. Τι θα έπρεπε να αλλάξει κατά τη γνώμη σας; Υπάρχει δικαιότερος τρόπος να λειτουργήσει όλο αυτό;

Όλο αυτό που περιγράφεις είναι μια βιομηχανία, ένα τεράστιο μέγεθος. Τέτοια πράγματα δυστυχώς αλλάζουν πολύ δύσκολα. Και όπως έχει δείξει η ιστορία όποιος τα βάζει με όλη αυτή τη βιομηχανία στο τέλος ή εξαφανίζεται η συμβιβάζεται. Δεν ξέρω αν υπάρχει τρόπος να αλλάξει όλο αυτό αλλά σίγουρα πρέπει να αλλάξει. Τα ποσά που διακινούνται στη μουσική βιομηχανία είναι τεράστια με αυτούς που την παράγουν να παίρνουν το μικρότερο μερίδιο, όπως δυστυχώς γίνεται σε κάθε βιομηχανία παγκοσμίως. Αυτός που επι της ουσίας παράγει είναι ο φτωχότερος συγγενής.

Πιστεύετε στη δύναμη του κοινού ως προς τη χρηματοδότηση ενός άλμπουμ; Πιστεύετε υπάρχει μέλλον σε αυτές τις καμπάνιες; Δηλαδή δημιουργός και κοινό να γίνουν ένα κομμάτι αλληλένδετο και πρακτικά πλέον.

Έχουμε δει αυτό το μοντέλο να δουλεύει με μεγάλες μπάντες στο εξωτερικό οπότε δεν βρίσκω τον λόγο να μη δουλέψει και σε μικρότερα μεγέθη. Ούτως ή άλλως το μουσικόφιλο κοινό παγκοσμίως πληρώνει για τη μουσική που του αρέσει, είναι το χόμπι του και το μεράκι του. Η διαφορά του παραδοσιακού τρόπου χρηματοδότησης σε σχέση με το crowdfunding είναι ότι αντί ένα group να ψάξει μια δισκογραφική εταιρία για να χρηματοδοτήσει την ηχογράφηση ενός δίσκου, απευθύνεται στο κοινό του, βασιζόμενο σε μια σχέση εμπιστοσύνης, να χρηματοδοτήσει το δίσκο του πριν τον ακούσει, πριν καν ηχογραφηθεί. Εξάλλου, στην ανεξάρτητη σκηνή η όποια χρηματοδότηση ενός group γίνεται από το κοινό του, εκ των υστέρων βέβαια, μέσω των πωλήσεων των δίσκων και του merch και μέσω της υποστήριξης στα live.

Θεωρείτε το κοινό της Ελλάδας ψαγμένο μουσικά;

Το ελληνικό κοινό έχει δείξει πολλάκις ότι είναι μπροστά από την εποχή του. Πολλά group από το εξωτερικό δημιουργούν πολύ γρήγορα κοινό στην Ελλάδα, αρκετά δυσανάλογο με το κοινό που εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή έχουν στο εξωτερικό, αν συνυπολογίσεις ειδικά και το μέγεθος και τη θέση της χώρας. Αυτό αποδεικνύεται και από το φαινόμενο όπου πολλά group  έρχονται για live μετά τον πρώτο ή δεύτερο δίσκο τους, πριν γίνουν «μεγάλα» , τα οποία είναι και πολύ επιτυχημένα από πλευράς προσέλευσης κόσμου.

Γιατί τα ραδιόφωνα δεν παίζουν σχεδόν τίποτα από την εγχώρια αγγλόφωνη σκηνή; Αν σκεφτείς πόσα αξιόλογα ονόματα έχουμε, δεν είναι άδικο;

Η ελληνική σκηνή τα τελευταία χρόνια βρίθει αξιόλογων μουσικών, group και κυκλοφοριών. Αν δεις το πρόγραμμα των venues είναι γεμάτο από live με εγχώρια σχήματα πράγμα που δείχνει το μέγεθος της μουσικής που παράγεται εδώ. Βλέπουμε επίσης τα τελευταία 2-3 χρόνια πολλές μπάντες να επιλέγουν να περιοδεύσουν στο εξωτερικό, αρχικά στα Βαλκάνια, έπειτα στην κεντρική Ευρώπη και σιγά σιγά πια και στην Αμερική, δείγμα της ποιότητας της μουσικής αλλά και του ότι οι ελληνικές μπάντες γίνονται σιγά σιγά international. Από την άλλη τα ραδιόφωνα, εδώ και χρόνια είναι μόνο κατ΄ευφημισμό ραδιόφωνα. Είναι μέσα που απλά αναπαράγουν προκατασκευασμένες λίστες τραγουδιών που πραγματικά αδυνατώ να κατανοήσω σε τι ακριβώς εξυπηρετούν. Χιλιοπαιγμένα τραγούδια, χωρίς να παραγνωρίζω φυσικά την αξία ή την ποιότητά τους, μακριά από τον παλμό της σημερινής μουσικής μακριά από το τι συμβαίνει στην εγχώρια σκηνή και σίγουρα μακριά από την έννοια του ραδιοφώνου όπως εγώ προσωπικά σαν έφηβος τη γνώρισα, όταν είχα «σταμπάρει» εκπομπές σε όλο το φάσμα των ερτζιανών για κάθε δυνατή ώρα της εβδομάδας, γνωρίζοντας ότι θα ακούσω φρέσκια μουσική αλλά και διαμάντια του παρελθόντος, μια διαδικασία μέσω της οποίας διαμορφώθηκα μουσικά, πολύ πριν την ευκολία που μας προσφέρει σήμερα το internet. Φυσικά και είναι άδικη λοιπόν μια τέτοια αντιμετώπιση. Τον παραδοσιακό ρόλο του ραδιοφώνου πλέον έχουν αντικαταστήσει τα web-radios που τα τρέχουν άνθρωποι με μεράκι και ενθουσιασμό και σίγουρα βοηθάνε πολύ και την εγχώρια σκηνή.

Ποια είναι τα πέντε άλμπουμ που αγαπάτε περισσότερο και καθόρισαν το ύφος σας;

Pixies: Doolittle [1989] για το songwriting

Joy Division: Unknown Pleasures [1979] γιατί μας έχει γίνει βίωμα

Sonic Youth: Daydream Nation [1988] για την πρωτοπορία του

Radiohead: OK Computer [1997] για την αισθητική του

Mogwai: The Hawk Ιs Howling [2008] γιατί κατά βάθος μας αρέσει ο λυρισμός, η ατμοσφαιρικότητα και κυρίως τα κιθαριστικά ξεσπάσματα και τα μεγάλα riff

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31