#interview: Οι Underground Youth μιλάνε στο Breakroom

«Άνθρωποι που δημιουργούν και παλεύουν για αυτά που πιστεύουν.»

Οι Underground Youth είναι ένα όνομα που μάλλον το έχετε ακούσει. Ακόμη κι αν δεν το έχετε ακούσει, θα το νομίζετε κι αυτό οφείλεται στις δύο λέξεις του ονόματός τους που κεντρίζουν αυτόματα την προσοχή θυμίζοντας δύο μεγάλες αγάπες, τους “Velvet” και τους “Sonic”. Το μεγάλο εύρος των αναγνωρίσιμων επιρροών τους, σε έναν ήχο που καταλήγει αυθεντικός, είναι μια από τις φωτεινές εξαιρέσεις του σημερινού μουσικού ελλείμματος και πρωτοστατεί στην ευρωπαϊκή underground σκηνή τα τελευταία χρόνια. Η συναυλία τους λοιπόν στην Αθήνα στις 24/11 ήταν μια ευκαιρία να μιλήσουμε με τον Craig Dyer (τραγουδιστή και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος) και να μάθουμε κάτι παραπάνω για τη φιλοσοφία πίσω από τα τραγούδια των Underground Youth, να σταματήσουμε να αγχωνόμαστε για το που οδεύει η μουσική και ο κόσμος μας, να αναπολήσουμε ταινίες της nouvelle vague και στο τέλος να κάνουμε και μερικές κλισέ ερωτήσεις…

Συνέντευξη στο Δημήτρη Φαληρέα

-Στην τελευταία σας κυκλοφορία “What Kind of Dystopian Hellhole is this?” (2017), από τον τίτλο του άλμπουμ, μέχρι τραγούδια όπως το “Beast” και το “Amerika”, παρατηρούμε μια αλλαγή στους στίχους σας, με έμφαση σε πολιτικά και κοινωνικά μοτίβα. Τι ώθησε αυτή την αλλαγή; Κάποιο μείζον πολιτικό γεγονός και η συνολική «δυστοπική σκατότρυπα» που ζούμε ή μια επιθυμία να εκφραστούν προσωπικές ιδέες και σκέψεις;

-Δεν υπήρξε μια συνειδητή απόφαση να εστιάσει ο δίσκος συγκεκριμένα σε αυτά τα θέματα. Τον έγραφα στα μέσα και το τέλος του 2016, όπου υπήρχε μια ακολουθία πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων που πραγματικά επηρέασαν αυτά που έγραφα. Ακόμα θεωρώ ότι είναι επίκαιρες ανησυχίες, άλλωστε τίποτα δεν έχει βελτιωθεί.

-Εκτός από την μουσική, από την ποίηση μέχρι την πολιτική και τη φιλοσοφία, ποιες είναι οι πιο εξέχουσες σας επιρροές; Ποια είναι τα στοιχεία-κλειδιά που λανθάνουν στην μουσική σας και τη διαμορφώνουν;

-Οι αληθινοί άνθρωποι, οι αληθινές ιστορίες, οι αληθινές σχέσεις κλπ. Ένα ευρύ φάσμα λογοτεχνίας, ποίησης και κινηματογράφου από όλο τον κόσμο, ο ρεαλισμός αλλά και ο υπερρεαλισμός στην τέχνη και οι άνθρωποι που δημιουργούν και παλεύουν γι’ αυτά που πιστεύουν…

-Τι έχετε να σχολιάσετε για την έκρηξη των ψυχεδελικών επιρροών στις indie μπάντες της τρέχουσας δεκαετίας; Είναι οι Underground Youth, οι Night Beats και άλλες μπάντες του ίδιου ύφους ένας σκοτεινός επανορισμός και προσαρμογή των 60’s στη σύγχρονη κοινωνία;

Το ύφος λειτουργεί σαν κύκλος και όλα επανέρχονται. Όλοι όσοι δουλεύουν σε κάθε μορφή τέχνης έχουν επηρεαστεί και εμπνευστεί από ό,τι έχει προηγηθεί, είναι φυσικό αυτό. Αλλά το θέμα είναι να πάρεις αυτά τα στοιχεία και να τα «μεταφέρεις σε ένα νέο μέρος». Με το να χειριστείς τις επιρροές σου και να τις πετάξεις όλες σε ένα μεγάλο καζάνι μαζί με την ταυτότητα του χώρου και του χρόνου που βρίσκεσαι, μπορείς να δημιουργήσεις κάτι νέο και να γεννηθεί ένα καινούριο στιλ ή σκηνή.

-Μιας και είμαστε σε αυτό το θέμα, ποιο είναι το μέλλον της Ευρωπαϊκής underground σκηνής; Είναι το να προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια ενός παζλ του εαυτού της μέσα από την αναβίωση, την μίξη και την ύμνηση περασμένων ειδών και τάσεων, όπως το post-punk και το shoegaze ή πιστεύετε ότι είναι απολύτως απαραίτητο για τη νέα γενιά underground συγκροτημάτων να δημιουργήσει κάτι από την αρχή για να καταφέρει να ακουστεί; Είναι κάτι τέτοιο καν εφικτό το 2017;

-Ποτέ μη λες ποτέ, σωστά; Δε γνωρίζω που θα πάει ή πως θα μείνει κλπ η τρέχουσα σκηνή. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να μην ανησυχούμε τόσο πολύ για τέτοιες ερωτήσεις. Ο κόσμος δημιουργεί πολύ καλή μουσική και τέχνη και απ’ όλα. Είναι κάτι που εμπνέει αυτό, οπότε ας το απολαύσουμε και ας προσπαθήσουμε να μην ανησυχούμε για το πώς θα οριστεί στο μέλλον.

-Με ποιους τρόπους έχει επηρεάσει τη σχέση σας με το γράψιμο και το παίξιμο μουσικής η πλούσια μουσική ιστορία του Μάντσεστερ;

-Όσο είναι ζήτημα ιστορίας, άλλο τόσο είναι η ατμόσφαιρα και το συναίσθημα της πόλης. Μπορεί να είναι πηγή έμπνευσης και νομίζω είναι ένας από τους λόγους που τόσα πολλά μεγάλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες ξεκίνησαν από εδώ. Τώρα έχουμε μεταφερθεί στο Βερολίνο, μια πόλη που είναι επίσης τεράστια πηγή έμπνευσης με πλούσια μουσική ιστορία. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να μπορείς να αισθάνεσαι την ατμόσφαιρα της πόλης μέσα στην οποία δημιουργείς μουσική.

-Σε ολόκληρο το δίσκο σας “The Perfect Enemy for God” (2013) βλέπουμε στιχουργικά μοτίβα έρωτα, απελπισίας, πιστολιών και το γενικό αποτύπωμα μιας femme fatale, δίνοντας έναν τόνο “film noir”. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο τίτλος αναφέρεται σε ένα άλλο βασικό noir στοιχείο, έναν πληγωμένο άνδρα και άλλοι δείχνουν τη femme fatale, αλλά ποιος είναι ο «ιδανικός εχθρός για το Θεό»;

-Μ’ αρέσει αυτό. Δεν το έχω ακούσει να περιγράφεται έτσι ποτέ, αλλά ναι, ο δίσκος έχει ένα “noir” συναίσθημα. Ένα καλό film noir θα ήταν το ιδανικό οπτικό συμπλήρωμα γι’ αυτό το δίσκο σίγουρα. Ο κόσμος μπορεί να εκλάβει τον «ιδανικό εχθρό» όπως θέλει- δεν είναι απαραίτητα για έναν άνδρα ή μια γυναίκα.

-Πρέπει να ρωτήσω, ποια είναι η ιστορία πίσω από την επιλογή της μούσας του Godard, Anna Karina για το εξώφυλλο του “Mademoiselle” (2010).

-Όταν έγραφα και ηχογραφούσα το άλμπουμ το 2009, παρακολουθούσα πολλές γαλλικές ταινίες της Nouvelle Vague. Ήταν ένα κινηματογραφικό κίνημα πολύ σημαντικό για εμένα, επηρέασε την μουσική και τους στίχους μου και λατρεύω την Anna Karina. Δεν μπορώ να θυμηθώ την ακριβή στιγμή που επέλεξα το εξώφυλλο, αλλά κοιτώντας πίσω, μάλλον δούλεψε…

-Συμφωνείτε ότι η μουσική των Underground Youth είναι προορισμένη να ακούγεται τη νύχτα;

-Θα αφήσω αυτή την απόφαση στους ακροατές.

-Και τώρα ένα δίλημμα: Velvet Underground ή Brian Jonestown Massacre και γιατί;

-Και τα δύο συγκροτήματα πολύ βασικά στην απόφασή μου να ασχοληθώ με την μουσική και να ξεκινήσω μια μπάντα. Στην παρούσα φάση θα πω BJM. Ο Anton έχει γίνει φίλος μας από όταν μετακομίσαμε στο Βερολίνο και είναι ένας πολύ σημαντικός καλλιτέχνης για να έχεις γύρω σου.

-Αν έπρεπε να περιγράψεις την καριέρα της μπάντας με ένα τραγούδι που έχετε γράψει, ποιο θα ήταν;

-Το “Hope & Pray”.

-Υπάρχει κάποιο τραγούδι σας που αποφεύγεις να παίζεις σε συναυλίες για είτε καλλιτεχνικούς, είτε προσωπικούς λόγους;

-Βασικά υπάρχουν αρκετά! (γελάει) Αλλά οι λόγοι που δεν τα παίζω είναι οι λόγοι που δεν τα συζητάω!

-Και τώρα για το φινάλε, τι έχετε να πείτε για τη σχέση σας με το Ελληνικό κοινό; Τι σας κάνει να ξανάρχεστε σχεδόν κάθε χρόνο από την πρώτη σας επίσκεψη εδώ;

-Το Ελληνικό κοινό είναι και πάντα ήταν από τα πιο παθιασμένα που έχουμε βιώσει. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να εξηγήσω- ήταν έτσι από την πρώτη μας φορά και αυτή τώρα θα είναι η 5η! Είναι πάντα μια από τις πιο δυνατές στιγμές της περιοδείας.

-Σας ευχαριστούμε…

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

tomorrowland athens armin van buuren breakroom

AGENDA

July 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31