#interview: Οι Fuzztones μιλάνε στο Breakroom

Όταν μία μπάντα αναβίωσε ένα ολόκληρο είδος!

Πρόκειται, αναμφίβολα, για μία από τις πιο ιδιαίτερες μπάντες εκεί έξω. Πιστοί στο κοινό τους, τη μουσική τους και τις ιδέες τους, οι Fuzztones είναι η μπάντα που πήρε ένα είδος ημιθανές και το επανέφερε στη ζωή, αψηφώντας τις μουσικές "επαναστάσεις" των 80s και ακολουθώντας τα δικά τους πιστεύω. Λίγο πριν επιστρέψουν στην Ελλάδα για να παίξουν μπροστά σε ένα από τα αγαπημένα τους κοινά, ο Rudi Protrudi (ποιος άλλος;), μίλησε στο Breakroom για τα χρόνια του στη μπάντα, τη νέα πραγματικότητα της μουσικής, για το αν ο ρυθμός είναι έμφυτος ή αν τελικά μαθαίνεται και για τη μέρα που ενώ έπαιζε μαζί με τους Fuzztones στο Βέλγιο, κάποιος τον...πυροβόλησε. 

Συνέντευξη στο Γιώργο Φακαλή και το Λάμπρο Χαντζή

Ποια ήταν εκείνη η σπίθα, πίσω στις αρχές του ’80, που οδήγησε εσάς και άλλες μπάντες, όπως οι Cramps και οι Dead Moon, να αναβιώσετε την garage μουσική; Μπορείτε να το συσχετίσετε με την πτώση της εποχής της ντίσκο;

Μόνο υπό το γεγονός πως όλοι οι rocknrollers σιχαίνονταν τη ντίσκο. Ωστόσο, έχε στο μυαλό σου πως και η ροκ είχε γίνει πολύ πομπώδης και έπρηζε επίσης εκείνη την εποχή. Νομίζω πως οι μπάντες που ανέφερες ήθελαν να φέρουν το ροκ πίσω στις ρίζες του. Ξέρω πως αυτό θέλαμε οπωσδήποτε.

Μπορείτε να ανακαλέσετε ποια ήταν η πιο ακραία εμπειρία που είχατε κατά τη διάρκεια μίας συναυλίας σας σε όλα αυτά τα χρόνια;

Με πυροβόλησαν επί σκηνής όταν παίζαμε στη Λυών της Γαλλίας, το 1985. Το 1987 παίζαμε στο Neurorock Festival στο Βέλγιο και παρενοχληθήκαμε από κάποιους ναζί skinheads στο κοινό και έπρεπε να πηδήξω από τη σκηνή για να κοπανίσω ενός το κεφάλι. Νομίζω πως αυτές είναι οι δύο πρώτες ακραίες εμπειρίες μου.

Αν μη τι άλλο, η garage είναι συνυφασμένη με το groove, έναν όρο τόσο εύκολο να κατανοηθεί αλλά τόσο δύσκολο να οριστεί. Πως θα περιγράφατε το groove με λίγα λόγια και πιστεύετε πως είναι κάτι που μπορεί να διδαχθεί ή να μάθει κανείς;

Το groove, για μένα, είναι το συναίσθημα. Έχει να κάνει με τον ρυθμό και πως τα όργανα συσχετίζονται με αυτό. Η punk για παράδειγμα έχει ένα βιαστικό groove, που την κάνει να ακούγεται πολύ πιο επιθετική. Τα blues, από την άλλη, έχουν έναν πιο χαλαρό ρυθμό. Ο ντράμερ συνήθως παίζει αμυδρά πίσω από το ρυθμό, το οποίο το κάνει να ακούγεται τεμπέλικο. Ένα μέσο ροκ κομμάτι, έχει tempo περίπου 120 BTU, το οποίο είναι ανάλογο με τους χτύπους της ανθρώπινης καρδιάς. Οι Fuzztones παίζουν λίγο πιο κάτω από αυτούς τους χτύπους και όχι απαραίτητα τόσο γρήγορα όσο οι 120 χτύποι, έτσι εστιάζουμε στο ρυθμό του σεξ. Εκτός αν το κομμάτι απαιτεί ένα πιο άμεσο συναίσθημα, όπως το Epitaph For A Head για παράδειγμα. Μπορεί να διδαχθεί σε μία συγκεκριμένη έκταση αλλά μόνο σε μουσικούς που έχουν το ρυθμό μέσα τους. Η garage είναι η αναβίωση της ρυθμικής κιθάρας.

Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε μπάντες να κυκλοφορούν ένα ή δύο άλμπουμ και μετά να αποφασίζουν να διαλυθούν. Οι Fuzztones, ωστόσο, κατάφεραν να μείνουν μαζί για περισσότερα από 35 χρόνια. Ποιο είναι το σημαντικότερο στοιχείο για να κρατηθεί μία μπάντα ενωμένη και τι σας δίνει κίνητρο να συνεχίσετε μετά από τόσα χρόνια επιτυχίας; 

Για μένα, το βασικό συστατικό είναι η αγάπη μου για τη μουσική. Πάρα πολλοί μουσικοί μπαίνουν στη βιομηχανία με το στόχο να τα καταφέρουν και είναι πρόθυμοι να παίξουν κάθε είδους σκατένια μουσική αν νιώσουν πως αυτή θα τους κάνει επιτυχημένους. Βλέπεις τόσους πολλούς μουσικούς του ενός χιτ, να έχουν την επιτυχία της μίας βραδιάς και την επόμενη μέρα να εξαφανίζονται. Οι μουσικοί που έχω επιλέξει για τους Fuzztones πραγματικά αγαπούν να παίζουν τη μουσική μας και μπορείς να το δεις και να το ακούσεις στις ερμηνείες μας.

Από την αρχή της καριέρας σας, προωθήσατε τη δουλειά σας μέσω βινυλίων, κασετών και CDs. Ποια είναι η άποψη σας για το πως η προώθηση λειτουργεί σήμερα και για το αν η μουσική στην ψηφιακή εποχή είναι ένα βήμα μπροστά για τις μπάντες και για τη μουσική βιομηχανία γενικότερα.

Δε μπορώ να πω πως είναι κάποιου είδους βελτίωση. Οι ψηφιακές ηχογραφήσεις ποτέ δε θα ακουστούν τόσο καλά όσο οι αναλογικές. Δεν είμαι επίσης πολύ υπέρ του «κάνω download μερικά κομμάτια», καθώς ο καλλιτέχνης σπάνια πληρώνεται για τα πνευματικά δικαιώματα. Από την άλλη, ο καλλιτέχνης σπάνια πληρώνεται για τα πνευματικά δικαιώματα και από τις πωλήσεις των δίσκων. Η μουσική βιομηχανία είναι γεμάτη από ασυνείδητους δικηγόρους.

Το ελληνικό κοινό, ιστορικά, δεν είναι πολύ εξοικειωμένο με τον ήχο της garage. Ωστόσο, από το πρώτο σας live στην Αθήνα το 1988, φαίνεται πως υπάρχει μία σχέση αγάπης μεταξύ εσάς και του κοινού αυτού. Πως μπορείτε να το εξηγήσετε αυτό και τι θα θέλατε να πείτε σε όλους τους fans σας εκεί έξω;

Λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, το garage rock είναι σπουδαίο rocknroll. Όλοι λατρεύουν το rocknroll. Δεύτερον, όπως είπα ήδη, αγαπάμε αυτή τη μουσική κι αυτό φαίνεται όταν ερμηνεύουμε και πιστεύω πως αυτό το κάνει πιο απολαυστικό για το κοινό. Έχουμε μία πιστή fan base στην Αθήνα και είναι πάντα υπέροχο να παίζουμε εκεί.

Αν κάποιος θέλει να βουτήξει στη garage, ποιες μπάντες πρέπει να ψάξει εκτός από τους Fuzztones; Υπάρχει κάποια νέα μπάντα που σας εντυπωσίασε πρόσφατα;   

Θα ξεκινούσα από τις ρίζες: Τις garage μπάντες των 60s. Μερικές από τις μεγαλύτερες επιρροές μας είναι οι Music Machine, Electric Prunes, Shadows Of Knight, Seeds και οι Sonics. Πρέπει να συμπεριλάβω και τους Doors επίσης, αν και ποτέ δε θα τους θεωρήσω Garage. Ωστόσο εκείνοι μαζί με τους Stones, σίγουρα επηρέασαν πολλές μεταγενέστερες garage μπάντες. Σε ο’τι αφορά τις νέες μπάντες, υπάρχουν αρκετές καλές. Μου αρέσουν οι Spyrals, οι Sonic Dawn, οι Morning Girls. Υπάρχουν κι άλλες αλλά δε μπορώ να τις θυμηθώ τώρα.

Κατά τη διάρκεια όλων των χρόνων που οι Fuzztones είναι ενεργοί, οι πηγές εισοδήματος για έναν καλλιτέχνης έχουν αλλάξει. Είναι ευκολότερο τώρα ή όχι για μία μπάντα να συντηρήσει τον εαυτό της κι επίσης να είναι ανταγωνιστική και να κάνει μία καριέρα;

Δεν έχω ιδέα πως είναι για μία μπάντα να αρχίζει σήμερα. Φαντάζομαι πως θα είναι δυσκολότερα από όταν αρχίζαμε εμείς όπως νομίζω πως τα airplay του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης είναι αρκετά δύσκολο να κατακτηθούν. Σίγουρα, η οδός του self-promotion είναι ευκολότερη τώρα απ’ ότι ήταν όταν ξεκινήσαμε, λόγω του ίντερνετ.

Πολλά από τα κομμάτια σας έχουν ονομαστεί με τίτλους που υπαινίσσονται σεξ ή αντίστοιχα υπάρχει κάποιο τέτοιου είδους περιεχόμενο στους στίχους. Πως ξεκίνησαν όλα αυτά; Είναι κάποιου είδους ταυτότητα για τους Fuzztones;

Τι μπορώ να πω; Αγαπώ το σεξ! Δε νομίζω πως συσχετιζόμαστε με το σεξ και τη θεματολογία αυτού περισσότερο από τους Aerosmith ή τους Stones. Τουλάχιστον εμείς έχουμε πάντα διπλή έννοια σε αυτά που γράφουμε, οπότε ελπίζω πως μάλλον βγαίνει προς τα έξω πιο έξυπνα και παιχνιδιάρικα. Σιχαίνομαι τους ωμά σεξουαλικούς και μισογυνιστικούς στίχους των περισσότερων ραπ καλλιτεχνών.

Αν ρίξουμε μια ματιά στην ιστορία σας, θα δούμε πολλά πρώην μέλη κατά τη διάρκεια των χρόνων παρότι η μπάντα κατόρθωσε να είναι σταθερή ηχητικά. Ήταν δύσκολο για το κάθε νέο μέλος να κατανοήσει τη φιλοσοφία σας και να είναι μέλος τη μπάντας;

Όχι ιδιαίτερα. Οι περισσότεροι ήταν ήδη fans των Fuzztones. Μερικοί έπρεπε να διδαχθούν, ήταν αυτοί που δεν κράτησαν για πολύ.  

Μπορείτε να θυμηθείτε ένα πράγμα στην καριέρα σας για το οποίο είστε περήφανος και ακόμη ένα το οποίο μετανιώνετε σήμερα;

Υπάρχουν τόσες πολλές στιγμές στην καριέρα μου για τις οποίες είμαι περήφανος. Νομίζω πως αυτό για το οποίο είμαι περισσότερο περήφανος είναι πως είμαστε η μπάντα που έφερε ξανά αυτή τη μουσική και ευαισθητοποίησε τον κόσμο και το κράτησε ζωντανό για 37 χρόνια. Πρέπει να θυμηθείς πως αυτό που σήμερα αποκαλούμε “garage” το έλεγαν, στις μέρες του, απλά rocknroll ή ποπ. Συνήθιζαν να το παίζουν οι νεότερες μπάντες, οι πιο εφηβικές και παρότι δεν ήταν καλογυαλισμένες όπως κάποιες άλλες μπάντες, έμπαιναν στο airplay, τα κατάφερναν να μπουν όντως στο airplay, και ήταν πιθανό να ακούσεις το 96 Tears των Question Mark & The Mysterians να μπαίνει σφήνα ανάμεσα στα νέα κομμάτια των Beatles και στο Strangers In The Night του Frank Sinatra. Όλα ήταν Top 40. Μόνο αργότερα, όταν ο Lenny Kaye κυκλοφόρησε το compilation με τίτλο Nuggets, στα τέλη του ’70, οι κριτικοί άρχισαν να αναφέρονται στη garage ως είδος. Ήταν κυρίως ένα αμερικάνικο φαινόμενο και είμαστε οι πρώτοι που το φέραμε στην Ευρώπη.

Σε οτι αφορά κάτι που έχω μετανιώσει, όπως έχουν πει οι Ol’ Blue Eyes, “I’ve had a few, and then again, too few to mention”.

Οι Fuzztones έχουν ανακοινώσει δύο διαλύσεις. Ωστόσο είστε ακόμη εδώ μετά από τόσα χρόνια. Βλέπετε ακόμη μακρύ το μέλλον ή το τέλος είναι κοντά;

Αν εξαρτιόταν από μένα θα το έκανα μέχρι να μη μπορώ να το κάνω άλλο σωματικά. Αλλά με την κατάσταση του κόσμου όπως είναι, το τέλος μπορεί να είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.

Όταν δεν κάνετε πρόβες ή ηχογραφείτε, ποια είναι τα μη μουσικά πράγματα που κάνουν τα μέλη των Fuzztones;

Η Lana κι εγώ γίναμε γονείς πριν δύο χρόνια, οπότε το να μεγαλώνουμε την κόρη μας μας παίρνει πρακτικά όλο τον ελεύθερο μας χρόνο. Η Lana μόλις ξεκίνησε το δικό της label και κυκλοφορεί σόλο υλικό, ο David έχει τη δική του μπάντα, τους Jett Screams, όπου είναι ο τραγουδιστής και ο κιθαρίστας ενώ γράφει όλα τα κομμάτια επίσης. Ο Marco έχει ένα πειραματικό project με την κοπέλα του, το οποίο λέγεται Gut Reaction.

Έχετε κάποια μελλοντικά σχέδια για τη μπάντα;

Έχουμε πολλές συναυλίες και περιοδείες για την επόμενη χρονιά και επίσης σχεδιάζουμε να ηχογραφήσουμε ένα νέο άλμπουμ. 

back to top

Comments

paradise breakroom gagarin205 banner

undergound youth breakroom

gimme shelter film festival breakroom gagarin

an gagarin anniversary breakroom banner

AGENDA

November 2017
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
26
27
28
29
30

Editorial