#interview: Οι Jane Doe μιλάνε στο Breakroom

Μουσική, συναισθήματα, Τσακνής και Μαχαιρίτσας!

Είναι μία από τις πιο ξεχωριστές μπάντες που έχουμε. Και θα βρεθούν στην ίδια σκηνή με τους Mani Deum και τους Lower Cut, στο Ρομάντσο αυτό το Σάββατο και στις 16 Απριλίου στο Eightball στη Θεσσαλονίκη. Είναι από αυτά τα live που δεν πρέπει να χάσεις και στα πλαίσια αυτών, οι Jane Doe μίλησαν για πολλά. Τη μουσική, τον κόσμο, τον έρωτα και την οργή, την κρίση, τους πρόσφυγες, τον Τσακνή, τον Μαχαιρίτσα και τον Νταλάρα. Και αν τους αγαπάς για τη μουσική τους, αυτή η συνέντευξη θα σε κάνει να τους αγαπήσεις και για τα όσα έχουν να πουν. Και όχι άδικα.

Συνέντευξη στον Νίκο Παπανικολάου

Μετράτε εννιά χρόνια ως μπάντα. Πως προέκυψαν οι  Jane Doe;

Από αφέλεια. Νομίζαμε πως μπορούμε να αλλάξουμε τη μουσική, τους ανθρώπους, τον κόσμο  γενικότερα. Αποδείχθηκε πως μόνο τούς εαυτούς μας αλλάξαμε αλλά στην τελική αυτό ήταν πάντα το ζητούμενο… απλά δεν το καταλαβαίνεις στα 25. Μετά από αρκετές αλλαγές σε πρόσωπα και πράγματα αντιλαμβανόμαστε πως οι Jane Doe είναι το όχημα για να πάμε λίγο παραπέρα σε όλα τα πράγματα… να γίνουμε μια σπρωξιά καλύτεροι.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από την κυκλοφορία των τελευταίων σας άλμπουμ. Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο τώρα;

Έχουμε ολοκληρώσει ένα ΕΡ που ονομάζεται “B612 Revisited”  στο οποίο διασκευάζουμε τρία παλιότερα τραγούδια μας και τα παραδίδουμε σε τρεις φωνές που ήταν πλασμένες από πάντα για τα συγκεκριμένα κομμάτια. Υπάρχει κι ένα τέταρτο, καινούργιο, πιο προσωπικό, αφιερωμένο στο Θάνο Ανεστόπουλο. Από πίσω ακολουθούν καμιά ντουζίνα άσματα για τον καινούργιο δίσκο… κάποια στιγμή, ελπίζουμε σύντομα.

Πόσο δύσκολο ήταν να καταφέρετε να ηχογραφήσετε δύο άλμπουμ μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Ούτε τόσο δύσκολο όσο φαντάζεσαι, ούτε τόσο εύκολο όσο θέλαμε να πιστεύουμε. Στις πρόβες προέκυπταν τραγούδια, κι άλλα, κι άλλα, και περισσότερα, διαφορετικά μεταξύ τους, εξερευνήσαμε τόπους και τρόπους, αφεθήκαμε –ίσως παραπάνω απ’ όσο μας έπαιρνε. Αλλά αυτή την υπερβολή θέλαμε να την αποτυπώσουμε στους δίσκους. Έγινε, προέκυψε ένα αποτέλεσμα που πρώτα εμάς μας έκανε περήφανους και όλα τα άλλα είναι πίσω μας πια.

Ποια είναι αυτά τα πράγματα που σας επηρεάζουν ή σας εμπνέουν ώστε να πάρετε ένα χαρτί και να γράψετε;

Δεν έχουν όνομα. Είμαστε κοινωνοί ενός κόσμου που στριφογυρίζει, ματώνει, σέρνεται, οργίζεται, ερωτεύεται, μισεί με πάθος, σκοτώνει και χαρίζει τη ζωή. Αυτόν τον κόσμο προσπαθούμε να κάνουμε λέξεις και μουσική και σε αυτό τον κόσμο προσπαθούμε να καταλάβουμε ποια είναι η θέση μας και που πρέπει να σταθούμε, ενάντια σε ποιους και με ποιων το μέρος.

Δεδομένου του ότι η οικονομική κρίση μας έχει χτυπήσει όλους, σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε και να κάνετε κάτι άλλο;

Να τα παρατήσουμε για ποιο λόγο; Επειδή δεν βγάζουμε λεφτά; Άλλες είναι οι ανάγκες που ενεργοποιούν τους Jane Doe. Έχουμε μια ανοιχτή πληγή που για να κλείσει θέλει φίλους, θέλει συντροφικότητα, θέλει αποδράσεις, θέλει κάτι για να ξεχνάει έστω και μία ώρα το σκοτάδι αυτού του κόσμου.  

Είχατε γράψει το Recipes For Refugees πολύ πριν την προσφυγική κρίση που ζούμε σήμερα. Ποια είναι η συνταγή σας για τους ανθρώπους αυτούς σήμερα;

Δεν έχουμε καμία συνταγή. Δεν μπορούμε ούτε στο ελάχιστο να καταλάβουμε τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι. Δεν έχουμε ιδέα. Χαμπουργκεροαναθρεμμένα αγοράκια είμαστε που νομίζουμε πως όλα είναι μια κινηματογραφική ταινία και πως η άποψη μας είναι ιερή αγελάδα και πρέπει να εισακουστεί το μουγκανητό της. Αυτή τη περίοδο προτιμάμε να το βουλώνουμε και να κάνουμε ένα-δυο απλά πράγματα για να βοηθήσουμε όσους το έχουν ανάγκη. Χωρίς «πώς», χωρίς «αλλά». Λίγο ξεβόλεμα και τη σκέψη πως στη θέση τους θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς. 

Πείτε μου μερικά ονόματα που έχουν επηρεάσει τον ήχο σας;

Monty Python, Alan Moore, Stanley Kubrick, Woody Allen, Arthur Rimbaud, Gabriel Garcia Marquez, Philip Dick και άλλοι πολλοί ακόμα… και μερικοί μουσικοί…

Παρατηρείτε διαφορές στο κοινό της Θεσσαλονίκης με το κοινό της Αθήνας; Έχω ακούσει πως πάνω είναι λίγο πιο φασαριόζοι απ’ ότι εδώ.

Φήμες. Αυτά τα γλειψιματάκια τα αφήνουμε για εκείνους που ξέρουν καλύτερα να το κάνουν και μας αγαπάνε όλους.

Έχετε ξαναμοιραστεί τη σκηνή με τους Mani Deum και θα το επαναλάβετε. Υπάρχει έρωτας; Γιατί είναι και ομορφόπαιδα οι άτιμοι.

Άμα βρεις καλή παρέα τη κρατάς. Είμαστε ο Τσακνής τους και είναι ο Μαχαιρίτσας μας. Οι Lower Cut μάλλον είναι ο Νταλάρας και συγνώμη για το μπινελίκι.

Κόντρα στην αρνητικότητα της καθημερινότητας, ποια είναι αυτά τα πράγματα που σας κάνουν να ελπίζετε και να συνεχίζετε χωρίς να το βάζετε κάτω;

Δεν είμαστε αισιόδοξα παιδιά... έχω την εντύπωση πως δεν είμαστε καν παιδιά πια… από την άλλη κι αν υπήρξαμε ελάσσονες σε ότι κάναμε, προσπαθήσαμε ειλικρινά, με όλη μας τη ψυχή. Και επειδή δεν έχουμε καμιά διάθεση να βάλουμε το πιστόλι στο κρόταφο και να παραιτηθούμε, λέμε να τραβήξουμε το δρόμο κι όσο πάει, να πέσουμε, να σηκωθούμε, να βρούμε μερικούς ανθρώπους στη διαδρομή να μιλήσουμε, να ενώσουμε χέρια, να αγαπήσουμε. Κι όταν τελειώσει όλο αυτό το όμορφο πανηγύρι να μη μας μείνει ούτε μίσος, ούτε οργή να μας βαραίνει.

 

 

 

 

 

 

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial