NME: Ο άδοξος θάνατος ενός μουσικού θρύλου

Και η σκληρή πραγματικότητα της έντυπης βιομηχανίας.

Η ανακοίνωση για το τέλος της έντυπης έκδοσης του NME ήταν κυνική και ψυχρή: «δυσκολία στις διαφημίσεις, επένδυση στην ηλεκτρονική έκδοση». Και κάπως έτσι μπήκε ένα άδοξο, αναμενόμενο ωστόσο, τέλος σε ένα από τα πιο σπουδαία μουσικά έντυπα όλων των εποχών. Σε μία εποχή που δε συγχωρεί τους ρομαντικούς και που η μυρωδιά του χαρτιού τείνει να γίνει μία ανάμνηση όσο τα πάντα μετριούνται, πλέον, σε ποσότητα και όχι σε ποιότητα.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Το NME είχε πάψει εδώ και καιρό να είναι αυτό που όλοι αγαπήσαμε, αυτό με το οποίο μεγαλώσαμε και γαλουχηθήκαμε μουσικά. Αυτό που κυκλοφορούσε τον τελευταίο καιρό ως free press ήταν ένα φάντασμα, ένα κακό κακέκτυπο, το οποίο απλά έφερε την ονομασία NME ως μία λυπηρή ανάμνηση μίας εποχής που το περιοδικό αυτό επί δεκαετίες καθόριζε τη μουσική καθημερινότητα ως φωνή μίας ανήσυχης νεολαίας που έβγαζε τη γλώσσα στον συντηρητισμό. Το NME των τελευταίων δύο χρόνων ήταν ένα περιοδικό ποικίλης ύλης, το οποίο περιλάμβανε μόδα, lifestyle, λίγη μουσική, πολλές διαφημίσεις σε ένα ολοένα και μικρότερο μέγεθος.

Το NME είχε χάσει τη θέση του και το κύρος του, ακόμη και στους κύκλους της μουσικής. Ουδείς πλέον ενδιαφερόταν για το ποιος ήταν στο εξώφυλλο, ποια ήταν τα νέα ονόματα που πρότεινε και τα οποία έπρεπε να ακούσεις ή τα πολυσυζητημένα του review σε άλμπουμ. Η ποιότητα του NME είχε αρχίσει να κατρακυλά όταν αυτό έχασε μερικούς από τους σπουδαιότερους συντάκτες του, ανθρώπους που ήξεραν από μουσική, είχαν μεράκι και είχαν καλό αυτί. Αλλά ο βασικός λόγος που το NME έπαψε την έντυπη κυκλοφορία του ήταν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες του, οι αρχισυντάκτες του και όσοι καθόριζαν την ύλη τα τελευταία χρόνια. Με μία θαυμαστή αυτοκαταστροφική συνέπεια, η ύλη του NME γινόταν ολοένα και πιο αλλόκοτη, με θέματα που απείχαν παρασάγγης από τη μουσική και από αυτό που πάντα αντιπροσώπευε το όνομα του NME: New Musical Express. Είχε χάσει το νέο, είχε χάσει το μουσικό και είχε χάσει την έκφραση. Ως εκ τούτου, το NME μέχρι και το τελευταίο του τεύχος έμενε να περιφέρει τρία κενά γράμματα σε ένα περιοδικό που έπνεε τα λοίσθια.

Και στο μουσικό κομμάτι ωστόσο, το NME είχε εμμονές που είχαν αρχίσει να κουράζουν και παράλληλα μία επιμονή σε ονόματα που έχουν πάψει εδώ και καιρό να ανήκουν στο μουσικό επίκεντρο. Σε μία θαυμαστή ανικανότητα να αφουγκραστεί τη μουσική του σήμερα, να προσπαθήσει να ακολουθήσει τα νέα δεδομένα της βιομηχανίας, του DIY και των ανεξάρτητων κυκλοφοριών, το NME έδειξε να μπερδεύεται ακατανόητα και να κάνει αλλαγή πλεύσης σε μία πιο hipster εκδοχή ως προς την ειδησεογραφία του ενώ παράλληλα προσπάθησε να κάνει ένα ακατανόητο πάντρεμα με απαρχαιωμένα ονόματα, με πολιτική, με προϊόντα styling και celebrities αμφιβόλου ποιότητας. Κι αυτό έφερνε μία αμηχανία, το λιγότερο, σε όσους από εμάς συνεχίζαμε να το διαβάζουμε. Άλλωστε, ο εγκεφαλικός θάνατος του περιοδικού είχε προκληθεί πολύ πριν τον φυσικό του.

Ωστόσο, αυτό που είναι περισσότερο λυπηρό κι από τον ίδιο το θάνατο του έντυπου NME, είναι η σκληρή πραγματικότητα μίας βιομηχανίας που ολοένα δείχνει να συρρικνώνεται, αυτή του έντυπου Τύπου. Η απόφαση της ιδιοκτήτριας εταιρείας να κλείσει ένα περιοδικό με 66 χρόνια ιστορίας είναι ένα από τα πιο τρανά παραδείγματα πως το τέλος των εντύπων έχει έρθει και κάνει μεγάλο θόρυβο. Τα νούμερα άλλωστε μιλάνε από μόνα τους: Οι πωλήσεις των περιοδικών στο Ηνωμένο Βασίλειο είδαν μία πτώση της τάξεως του 42% καθώς από τα 23,8 εκατομμύρια τεύχη έπεσαν στα 13,9 εκατομμύρια από το 2010 έως το 2017. Παράλληλα, η διαφημιστική πίτα συρρικνώθηκε κατά 50% από 512 εκατομμύρια λίρες το 2010 σε 250 εκατομμύρια λίρες το 2017. Ο James Wildman, εκτελεστικός διευθυντής του περιοδικού Cosmopolitan δείχνει αισιόδοξος πως το τέλος των περιοδικών δεν έχει έρθει ακόμη αν και το ίδιο του το περιοδικό πουλάει μόλις 5 εκατομμύρια τεύχη μηνιαίως, νούμερο που είναι αρκετά καλό δεδομένων των συνθηκών. Ωστόσο, όπως ο ίδιος λέει, σχεδόν 1 εκατομμύριο millennial γυναικών που επισκέπτονται το Snapchat του Cosmopolitan κάθε βδομάδα, αγνοούν πως το Cosmopolitan υπάρχει και σε έντυπη μορφή.

Η ιστορία του NME όμως δίδαξε πολλά. Κυρίως ως προς τη διαχείριση ενός περιοδικού και το πως αυτό μπορεί να αφουγκραστεί το κοινό του. Το NME έπεσε θύμα των διαφημίσεων του, οι οποίες άρχισαν να ορίζουν το περιεχόμενο του, κάτι που έκανε τους αναγνώστες να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία του περιοδικού ακόμη και στο μουσικό κομμάτι του ή κυρίως σε αυτό. Άλλωστε από ένα σημείο ήταν εξαιρετικά δυσδιάκριτο τι αντιπροσώπευε αυτό το περιοδικό και σε ποιους απευθυνόταν. Από την άλλη, η μοίρα του NME δεν φαίνεται πως θα είναι ίδια για όλα τα μουσικά περιοδικά ή γενικότερα για τα περιοδικά. Την πεποίθηση του James Wildman επιβεβαιώνει και το παράδειγμα του περιοδικού Kerrang!, το οποίο πέτυχε στους τομείς που το NME πήρε κάτω από τη βάση. Μπόρεσε να προσαρμοστεί, αφουγκράστηκε το μουσικό σήμερα και αγκάλιασε όλες τις αλλαγές που υπήρξαν σε επίπεδο κουλτούρας και τεχνολογίας. Αυτό οδήγησε το περιοδικό στο να κάνει ακόμη πιο ισχυρό το brandname του, μην ξεχνώντας παράλληλα το βασικό του σκοπό: Να ενημερώσει με αξιοπιστία του fans του metal και του hard rock.

Ωστόσο, για το NME μόνο δάκρυα δε θα έπρεπε να υπάρχουν. Επί 66 χρόνια κατάφερε να αντέξει όταν άλλα περιοδικά κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο. Υπήρξε πρωτοπόρος σε μουσικά θέματα, διαμόρφωσε τάσεις και γνώμες και υπήρξε ένα περιοδικό που ταυτίστηκε με τις πιο μεγάλες στιγμές της μουσικής ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών. Κι αυτό γιατί η συντακτική του ομάδα απαρτιζόταν από ανθρώπους με μεράκι και βαθιά γνώση του μουσικού γίγνεσθαι. Και το τελευταίο είναι αυτό που πάντα θα κάνει απαραίτητους τους μουσικούς συντάκτες που πραγματικά θεωρούν τους εαυτούς τους τέτοιους και όχι αυτούς που προκειμένου να δουν το όνομα τους τυπωμένο θα αποθέωναν το οτιδήποτε κυκλοφορεί εκεί έξω. Τα περιοδικά χρειάζονται και πάντα θα χρειάζονται. Και επειδή η ιστορία τείνει να κάνει κύκλους, είμαι πεπεισμένος πως το NME θα εμφανιστεί ξανά μπροστά μας, δυνατότερο από κάθε άλλη φορά. Έτοιμο να ξαναβάλει τον εαυτό του εκεί που πάντα άξιζε να είναι. Στο επίκεντρο της μουσικής.

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

 

last drive nightstalker texnopolis athens

1000mods september 2018 athens

AGENDA

No event in the calendar
September 2018
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30

Editorial