Θα έσωζε ένα GREXIT το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Η ζοφερή πραγματικότητα ενός βαριά άρρωστου αθλητισμού.

Κάθε φορά που γίνονται επεισόδια σε έναν αγώνα, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ακούω τις συνήθεις ατάκες: «Να μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο», «εξυγίανση τώρα», «διακοπή πρωταθλήματος» και «να διώξουν από την Ευρώπη τις ομάδες όπως έκανε η Θάτσερ». Ο Σταύρος Κοντονής, μέσω του νομοσχεδίου  που προώθησε, ήθελε να βάλει ένα τέλος στη σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου, καταργώντας το αυτοδιοίκητο. Όταν όμως η UEFA απείλησε, στα σοβαρά, με αποκλεισμό όλων των ελληνικών ομάδων από την Ευρώπη, τα ευχολόγια ξεχάστηκαν στο βωμό του χρήματος.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Άλλωστε κανένας νοήμων άνθρωπος δεν πίστεψε πως οι πρόεδροι των ελληνικών ομάδων θέλουν να μπει ένα τέλος σε μία κατάσταση που γνωρίζουν καλά και τη συντηρούν εδώ και δεκαετίες έχοντας κάνει το αυτοδιοίκητο χωράφι τους, το οποίο εκείνοι καθορίζουν πως θα λειτουργεί, φυσικά με τις πλάτες της UEFA.

Οι απειλές της UEFA, η υποκρισία της και η ελληνική πραγματικότητα

Η UEFA ήταν ξεκάθαρη. Αν περάσει το νομοσχέδιο, ξεχάστε την Ευρώπη. Αυτή είναι η πολιτική της και δεν πρόκειται να αλλάξει, ακόμη κι αν πρόκειται για μία τόσο αρρωστημένη κατάσταση όπου τα επεισόδια, οι τραυματίες, τα στημένα παιχνίδια και, ενίοτε, οι νεκροί αποτελούν κάτι σύνηθες. Κατά την UEFA, κουμάντο στο ελληνικό ποδόσφαιρο κάνει η ΕΠΟ και όχι η εκάστοτε κυβέρνηση. Και, φυσικά, έχοντας αυτό το πάτημα εδώ και πολλά χρόνια, η κατάσταση ολοένα και χειροτερεύει και το μέλλον δείχνει ζοφερό. 

Η UEFA είναι ένας είδος ποδοσφαιρικής τρόικας. Για εκείνους όλα είναι νούμερα, στατιστικά και χρήματα. Αυτός είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε, με αυτόν τον τρόπο κερδίζει δισεκατομμύρια και δεν πρόκειται να χάσει ούτε ευρώ από αυτά. Άλλωστε στη λογιστική όλα είναι νούμερα. Είτε είναι χρήματα, είτε είναι επεισόδια, είτε είναι νεκροί. Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Κι αυτό θα όφειλε να το αντιληφθεί τόσο η UEFA όσο και ο Υφυπουργός Αθλητισμού. Άλλωστε από τον Μπλιώνα μέχρι και τον Κατσούλη, η λίστα των θυμάτων της παράλογης βίας μεγαλώνει. Και θα μεγαλώνει όσο τα λόγια μένουν λόγια και μέχρι να βρεθεί κάποιος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη μίας τέτοιας απόφασης.

Το παράδειγμα της Θάτσερ

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις, άπαντες ευαγγελίζονται την απόφαση της Μάργκαρετ Θάτσερ, το 1989, να αποβάλλει τις αγγλικές ομάδες από την Ευρώπη, μετά και την τραγωδία του Χίλσμπορο. Όμως δεν ήταν η Θάτσερ αυτή που άλλαξε την εικόνα του άρρωστου αγγλικού ποδοσφαίρου. Το έκαναν τα χρήματα που επενδύθηκαν σε αυτό και κυρίως η θέληση των παραγόντων να παρουσιάσουν ένα ελκυστικό πρωτάθλημα που θα τους έφερνε περισσότερα χρήματα. Άλλωστε η βία δεν εξαλείφθηκε, απλώς δεν έχει θέση μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Οι Άγγλοι βγάζουν δισεκατομμύρια από το πρωτάθλημα τους και είναι αποφασισμένοι να το προστατεύσουν με οποιοδήποτε τρόπο. Μην παραμυθιάζεσαι πως σέβονται τον άνθρωπο περισσότερο από τα κέρδη. Σέβονται τον πελάτη. End of story.

«Πελάτες», χούλιγκαν και ηθικολογίες

Το ελληνικό πρόβλημα είναι μακράν πιο σύνθετο από το αγγλικό για να λυθεί με ένα GREXIT. Στο παράδειγμα της Αγγλίας υπήρξαν παράγοντες ομάδων που θέλησαν να αποβάλλουν τη βία από τα γήπεδα, έστω κι αν το έκαναν για οικονομικούς λόγους. Στην Ελλάδα είναι ένας φαύλος κύκλος. Χούλιγκανς, στημένα παιχνίδια, απειλές, ξύλο, τραυματίες, νεκροί, μπράβοι και οπαδικοί στρατοί που συντηρούνται από τους ίδιους τους προέδρους. Το ελληνικό πρόβλημα είναι πως το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζεται από τους προέδρους και τους οπαδούς ως ένας χώρος όπου μπορούν να κάνουν κάθε λογής παρανομία χωρίς κανείς να μπορεί να τους πειράξει. Και έτσι είναι. Κανείς δε μπορεί να πειράξει κανέναν από τη στιγμή που οι αυτοί οι παράγοντες στηρίζουν αυτούς τους οπαδούς και το ανάποδο. Και όλα αυτά με την ανοχή της εκάστοτε κυβέρνησης που δεν τολμάει να κοντράρει ένα κατεστημένο δεκαετιών, προφανώς μη θέλοντας να πάρει ένα πολιτικό κόστος που θα της στερήσει αρκετές ψήφους.

Και τι θα μας σώσει τελικά;

Σίγουρα όχι οι πρόεδροι και μάλλον όχι η πολιτεία. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορούν να το σώσουν μόνο όσοι αγαπάνε πραγματικά το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό, ξέχωρα από σημαίες ή φανέλες. Ας μάθουμε λοιπόν να είμαστε φίλαθλοι, όχι οπαδοί. Ας μάθουμε να σεβόμαστε τους αντιπάλους, στην τελική είναι ένα παιχνίδι απλά. Ας σταματήσουμε να δίνουμε λεφτά στους ανθρώπους που συντηρούν αυτή την κατάσταση, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς που τα χρήματα είναι υπέρ πολύτιμα. Ας μάθουμε να μην έχουμε ως πρότυπα αθλητές που προκαλούν και φωτογραφίζονται πλάι σε χούλιγκαν, κρατώντας μαδέρια. Ας γυρίσουμε την πλάτη στους κάφρους που βρίζουν νεκρούς. Ας μάθουμε στα παιδιά πως το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι και τίποτε περισσότερο. Ας τους μάθουμε πως άλλο η καζούρα και άλλο η βία. Ας τους μάθουμε να θαυμάζουν πραγματικά πρότυπα. Να θυμάσαι πως η βία στον αθλητισμό είναι ακριβώς το ίδιο με την κοινωνική βία. Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν με την παιδεία και τον σεβασμό στο διαφορετικό ή την έλλειψη αυτών. Είτε λέγεται ομάδα, είτε εθνικότητα, είτε σεξουαλική προτίμηση. Όλα τα υπόλοιπα είναι για τη φιγούρα. 

* Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο είναι του Αργύρη Μακρή / In Time Sports

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31