O Παντελίδης

Σκατοψυχιές, θρηνόμετρα και ελληνικό Facebook.

Είναι μέσα στο DNA του μέσου Έλληνα χρήστη του Facebook, κάθε φορά που πεθαίνει ένας διάσημος, να θέλει να το παίξει εναλλακτικός. «Ναι μεν καταλαβαίνω τη θλίψη σας, αλλά…». Και κάπως έτσι, κάθε φορά που χάνεται ένας διάσημος άνθρωπος, γινόμαστε θεατές σε ένα θέατρο του παραλόγου, παρατηρώντας αυτές τις παθογένειες και τα κόμπλεξ που κουβαλάμε μέσα μας, τα οποία μόνο αισιόδοξο δε σε αφήνουν ως προς τη νοητική ικανότητα του λαού αυτού.

Το ελληνικό Facebook, κάθε φορά που χάνεται μία διασημότητα, θέλει να πει κάτι. Ακόμη κι  αν αυτό που θα πει είναι κακία, ακόμη κι αν δεν έχει να πει τίποτα επί της ουσίας ή αν είναι παντελώς άσχετος με το θέμα. Αυτό που προέχει είναι να αδράξει την ευκαιρία της είδησης ενός θανάτου και να μαζευτούν όσα περισσότερα likes γίνεται. Από την άλλη, υπάρχει αυτός ο κλασικός εναλλακτικός μαλάκας ο οποίος, βάσει του θρηνόμετρου του, θα σου κουνήσει επιδεικτικά το δάκτυλο για τον ποιον πρέπει ή δεν πρέπει να θρηνήσεις ή ακόμη χειρότερα, θα περιμένουν τη μέρα αυτή για να φτύσουν όλη την σκατοψυχιά που διαθέτουν. Είτε το ένα, είτε το άλλο, αμφότερα είναι άρρωστες αντιδράσεις.

Ο θάνατος του Παντελή Παντελίδη ήταν, αναμφίβολα, ένα σοκ. Και θα συμφωνήσω με όλους όσους λένε πως τόσα παιδιά σκοτώνονται σε τροχαία αλλά μόνο για τον Παντελίδη γίνεται ντόρος, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία που θα τη συζητήσουμε μία άλλη στιγμή. Ο θάνατος του Παντελίδη ήταν απροσδόκητος. Νεαρός, στο πικ της καριέρας του, δίνοντας ζωή σε μία δισκογραφία που πνέει τα λοίσθια εδώ και αρκετά χρόνια. Ο Παντελίδης, άσχετα αν συμφωνούσες ή όχι με τη μουσική του, άξιζε την υπόκλιση όλων μας. Για όσα κατάφερε και κυρίως για το πώς τα κατάφερε.

Σε μία Ελλάδα που μαστίζεται από την οικονομική κρίση, ο Παντελίδης προτίμησε να αφήσει τη σίγουρη δουλειά που είχε και να κυνηγήσει το δικό του όνειρο. Και τα κατάφερε όπως δε θα τα κατάφερνε κανείς άλλος. Με πίστη, με επιμονή, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη του ίντερνετ και μένοντας πιστός στο στόχο του. Να γίνει το μεγαλύτερο λαϊκό όνομα στην Ελλάδα. Και τα κατάφερε. Ο Παντελίδης έδωσε το φιλί της ζωής σε μία δισκογραφία που αργοπέθαινε. Ήξερε τι θα αρέσει στον κόσμο, είχε καλή φωνή, ήταν συμπαθέστατος φυσιογνωμικά και είχε άπλετο ταλέντο σε αυτό που έκανε. Ο Παντελίδης ήταν ο άνθρωπος που έδωσε ζωή στις πίστες, οι οποίες ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης, και επαναπροσδιόρισε την ελληνική μουσική δημιουργώντας νέα μονοπάτια που όλοι ήθελαν να ακολουθήσουν προκειμένου να τον φτάσουν. Ένα παιδί που δεν αναδείχθηκε από κανένα talent show αμφιβόλου αξιοπιστίας, ένας άνθρωπος που έφτασε στην κορυφή μέσω των θαυμαστών του. Γιατί είχε το ταλέντο και γιατί ήταν ένας από αυτούς.

Δεν ξέρω γιατί τους πειράζει όλους που κάποιοι θρηνούν τον Παντελίδη και γιατί δεν τους πείραξε όταν θρηνήσαμε τον Bowie(και δεν κάνω καμία σύγκριση μεταξύ των δύο). Ο καθένας έχει το δικό του μουσικό γούστο, τα δικά του βιώματα και επομένως και τους δικούς του ήρωες, τους δικούς του μύθους. Ο Παντελίδης υπήρξε τέτοιος για πολλούς εκεί έξω. Και είναι υγιές να κλαίνε για την απώλεια αυτή. Ο κάθε άνθρωπος συνδέεται με τη μουσική μέσω των δικών του βιωμάτων. Η ζωή η ίδια καθορίζει τη μουσική που θα ακούμε και η μουσική καθορίζει τη ζωή. Δύο πράγματα τόσο διαφορετικά και τόσο αλληλένδετα.

Ο Παντελίδης ήταν one of kind στην ελληνική μουσική σκηνή σήμερα. Και δεν υπάρχει δεύτερος. Αγαπήθηκε όσο λίγοι, τόσο για τη μουσική του, όσο και γιατί παρέμεινε αγαπητός και ηπίων τόνων μέχρι και το τέλος του. Και σε τέτοιους ανθρώπους που μπόρεσαν από το μηδέν και έφτασαν κάπου, δεν αξίζουν κακίες. Μόνο μία υπόκλιση. Ακόμη κι αν δεν τον άκουγες, ακόμη κι αν δεν τον κλάψεις. Οφείλεις, τουλάχιστον, να αναγνωρίσεις πως κατάφερε κι έκανε αυτό που όλοι ζηλεύουμε. Να κάνουμε πραγματικότητα το όνειρο μας μόνοι μας. Κι αν δε μπορείς να καταλάβεις ούτε αυτό, σεβάσου την απώλεια, την οικογένεια και τους φίλους που τον θρηνούν, τους θαυμαστές του, μα κυρίως σεβάσου τη νοημοσύνη σου και πάλεψε μέσα σου να βρεις αυτό που λέγεται συμπόνια. Ή ανθρωπιά. Κι αν δε μπορείς να βρεις τίποτα από τα δύο, απλά σώπασε. Ακόμη κι αυτό λέει πολλά. 

Καλή δύναμη στην οικογένεια και στους οικείους του Παντελή 

 

 

 

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

prophets of rage athens 2019 breakroom

off the hook festival athens 2019 breakroom

AGENDA

August 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
31