Je suis humain

Λίγες λέξεις, πολλή λύπη.

Eίναι από τις περιπτώσεις που δε μπορείς να γράψεις και πάρα πολλά. Δε θες, μάλλον, όχι δε μπορείς. Γιατί θεωρώ πως αυτές είναι ώρες περισυλλογής περισσότερο, και όχι βεβιασμένων συμπερασμάτων. Γιατί κι αυτά είναι πολλά. Χθες βράδυ, το Παρίσι έζησε ξανά τον τρόμο, για δεύτερη φορά, μέσα σε λίγους μήνες. Από τη Charlie Hebdo και τους "βλάσφημους¨σκιτσογράφους, στους παρευρισκόμενους μίας συναυλίας και στους θαμώνες ενός εστιατορίου. Άπαντες, περισσότεροι από 150 άνθρωποι συνυπολογίζοντας όλες τις επιθέσεις, θύματα στο βωμό μίας παγκόσμιας πολιτικής και των αντίποινων που αυτή έφερε. 

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Η Δύση άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου χρόνια πριν. Ξεκινώντας να εισβάλλει σε ξένες χώρες, σε μία δήθεν επιβολή δημοκρατίας, σκοτώνοντας αμάχους, παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και θεωρόντας πως πλήρωσε αρκετά στα χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Από το 2001 έως και χθες, γίναμε μάρτυρες ενός κόσμου που αλλάζει και στον οποίο η λέξη τρομοκρατία ακούγεται, πλέον, καθημερινά. Από το Λονδίνο και τη Μαδρίτη, ως τη Βοστώνη, το Σίδνει και το Παρίσι κι από το Λίβανο ως τη Νιγηρία, την Αίγυπτο και την Παλαιστίνη. Η τρομοκρατία, άλλωστε, δεν κάνει διακρίσεις. Είναι τυφλή. Συμβαίνει καθημερινά στις ζωές των ανθρώπων στη Μέση Ανατολή, πράγμα που τους εξωθεί στο να χωθούν σε μία βάρκα και να ρισκάρουν τη ζωή τους για να έχουν μία ελεύθερη ζωή, στην οποία δε θα κινδενεύουν με κρέμασμα ή λιθοβολισμό αν δεν υπακούσουν στους Ταλιμπάν ή τους Ισλαμιστές μαχητές. Γιατί, μη γελιόμαστε, αυτά που συνέβησαν σε όλες αυτές τις δυτικές χώρες από το 2001 έως και χθες, είναι μία καθημερινή ρουτίνα σε όλες αυτές τις χώρες. Μία ρουτίνα που προσθέτει συνεχώς θύματα σε έναν λογαριασμό θανάτου. Η απελπισία, σε συνδυασμό με την έλλειψη μόρφωσης και τον θρησκευτικό φανατισμό, ωθούν ανθρώπους να γίνουν κινούμενες βόμβες. Και όταν αυτές εκραγούν, να πάρουν στο λαιμό τους όσους περισσότερους μπορούν. Η στρατηγική των τυφλών χτυπημάτων που ολοένα και αυξάνεται. 

Δεν έχουν όμως ευθύνη οι δυτικές χώρες; Πιθανότατα έχουν τη μεγαλύτερη. Ωστόσο μη θεωρείς δεδομένο πως όσοι πραγματοποίησαν τρομοκρατικά χτυπήματα, ήταν, απαραίτητα, άνθρωποι που έχασαν οικογένειες, παιδιά, γονείς. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που απλά κάποιοι φανατίστηκαν και θυσιάστηκαν στο βωμό μίας άρρωστης ιδεολογίας. Άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε δυτικές χώρες, που ουδέποτε γνώρισαν τον πόλεμο, άνθρωποι που προσυλητήστηκαν και θυσιάστηκαν. Ο φανατισμός σκοτώνει. Και δε χρειάζεται, απαραίτητα, να συγκρίνεις δύση και μέση Ανατολή. Θυμήσου τα γεγονότα καθολικών και προτεστάντων στη Σκωτία. Θυμήσου το Ντέρι και τη Μαύρη Κυριακή, από την οποία εμπνεύστηκαν και οι U2 το ομώνυμο κομμάτι. Οφείλουμε όλοι μας, όσοι θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, να αναγνωρίσουμε πως δεν υπάρχουν καλά και κακά θύματα. Ή δικαιολογημένα και αδικαιολόγητα. Υπάρχουν, απλά, άνθρωποι που χάνουν τη ζωή τους, γιατί επλήγη ένα νοσοκομείο "από λάθος", υπάρχουν άνθρωποι που πήραν το μετρό να πάνε στη δουλειά τους και δεν έφτασαν ποτέ, υπάρχουν άνθρωποι που παντρεύονταν και μία ρουκέτα απλά διέλυσε το γάμο, υπάρχουν άνθρωποι που βγήκαν Παρασκευή βράδυ και πήγαν να δουν μία συναυλία. Υπάρχουν αθώοι άνθρωποι και σε αυτό δε μπορεί να υπάρξει κανένας διαχωρισμός. Ανεξαρτήτου εθνικότητας, θρησκείας, χρώματος. 

Η μουσική, ανέκαθεν, αποτελούσε τη φωνή των καταπιεσμένων ανθρώπων. Η μουσική ποτέ δεν έκανε διάκριση σε χρώματα και θρησκείες. Η μουσική ήταν, είναι και θα παραμείνει η παγκόσμια γλώσσα των λαών όλου του κόσμου. Η μουσική έχει μιλήσει για αδικίες, θύματα, πολέμους, η μουσική έχει πει ιστορίες που κανείς δεν τόλμησε να πει. Από τον Bob Dylan ως τους U2 και από τον Bob Marley ως τη Sinead O' Connor. Και, ως άνθρωπος που ασχολούμαι με τη μουσική, και ως συντάκτης και ως ακροατής με σοκάρει το γεγονός πως χτυπήθηκε μία συναυλία και πως τα περισσότερα θύματα ήταν μέσα σε αυτή. Και όχι, δε με λυπεί περισσότερο από τα θύματα στη Μέση Ανατολή, ή τους πρόσφυγες, όλοι άνθρωποι είναι για μένα. Και πάντα θα είναι. 

Τέλος, υπάρχουν και όλοι αυτοί που πατάνε πάνω στο αίμα για να χαράξουν νέες πολιτικές ή για να περάσουν νέες αντιλήψεις σε ευάλωτα μυαλά. Μη γελιέσαι, φανατισμός είναι κι αυτός. Ο απλός πρόσφυγας, ουδεμία σχέση έχει με όσα έγιναν. Ο απλός πρόσφυγας είναι, όπως διάβασα κάπου, αυτός που τρέχει να ξεφύγει από όσα συνέβησαν στο Παρίσι χθες το βράδυ. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη αλήθεια. Μη γενικεύεις, μη βιάζεσαι, κάνε ένα βήμα πίσω και σκέψου. Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει καθημερινά, σε έναν κόσμο που η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία πλέον. Και είναι χρέος όλων εμάς, που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, να μην αφήσουμε γεγονότα όπως το χθεσινό να συμβούν ξανά και να μην αφήσουμε τη μισαλλοδοξία να μας κυριεύσει. 

 

 

 

 

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

prophets of rage athens 2019 breakroom

off the hook festival athens 2019 breakroom

AGENDA

August 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
30
31