Please, could you stop the noise?

Mία πρόχειρη σούμα, σε χίλιες και κάτι λέξεις.

Πριν απορήσεις τι δουλειά έχει εδώ ένα τέτοιο κείμενο, θα σου πω πως είναι μία απλή παρένθεση σε αυτό που κάνουμε. Να μιλάμε και να γράφουμε για μουσική, όταν όλοι μας έχουμε στραμμένα τα αυτιά μας και τα μάτια μας σε όσα συμβαίνουν.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Μετράμε αισίως πέντε χρόνια σε αυτό που λέμε μνημόνια, τρόικα, θεσμούς, όπως θες πες το. Το ίδιο είναι. Το όνομα αλλάζει απλά. Πέντε χρόνια που χάσαμε δουλειές, χρήματα, σπίτια και σε χειρότερες περιπτώσεις, φαγητό και αξιοπρέπεια. Ζήσαμε πέντε χρόνια που μας άγγιξε όλους αυτό που συνέβη. Άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο, ωστόσο ουδείς βγήκε αλώβητος από αυτό. Πέντε χρόνια που ζήσαμε, και ζούμε, μία κοινωνική κρίση, μία άνοδο της ακροδεξιάς, μία κουλτούρα από είδωλα της μίας νύχτας.

Πέντε χρόνια που μετρηθήκαμε με τους εαυτούς μας και με τους φόβους μας. Κάποιοι τα καταφέραμε, κάποιοι άλλοι όχι, δυστυχώς. Δε θέλω να μετράω απώλειες σε αριθμούς. Κάθε απώλεια, ανθρώπινη κυρίως, έχει μία ιστορία, μία ζωή πίσω. Είναι πολύ λίγος ένας αριθμός για να περιγράψει αυτό που χάθηκε. Πέντε χρόνια που βλέπαμε ουρές σε συσσίτια και στον ΟΑΕΔ αλλά κανένα κανάλι δε μερίμνησε γι’ αυτές. Ο τρόμος που προκαλούσαν δεν ήταν αρκετός για το τρομόμετρο των ελληνικών καναλιών.  Αντιθέτως αυτές στα ΑΤΜ είχαν μεγαλύτερη πέραση, περισσότερο τρόμο, πιο πιασάρικο hashtag. Αλλά είναι η μοίρα της σύγχρονης ενημέρωσης. Της διαρκούς ενημέρωσης. Προκαλεί κοντή μνήμη.

Ζήσαμε πέντε χρόνια τα οποία ήταν, από μία μεριά η «τιμωρία» μας για τα όσα έπραξαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και μαζί οι ψηφοφόροι αυτών. Σαράντα χρόνια κυβερνήσεων που κατασπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα, έπαιζαν στο χρηματιστήριο τα αποθεματικά των ταμείων, ατελείωτων μιζών και συμφωνιών κάτω από το τραπέζι. Σαράντα χρόνια ψηφοφόρων, ένα μεγάλο μέρος αυτών έστω, που ψήφιζαν με βάση το ρουσφέτι, που έπαιρναν επιδοτήσεις κι αγόραζαν σπίτια κι αυτοκίνητα, δημοσιογράφων και καναλιών που ζούσαν πλουσιοπάροχα χωρίς να δίνουν ούτε δραχμή, ή ευρώ, γι’ αυτό. Σαράντα χρόνια κομματικοποίησης, όχι πολιτικοποίησης, σαράντα χρόνια που έμπαιναν πολλά λεφτά στην τσέπη και ουδείς σκεφτόταν το λογαριασμό. Και για να μην παρεξηγηθώ, μιλάω για ένα συγκεκριμένο είδος ψηφοφόρων, νομίζω όλοι ξέρουμε ποιο, το οποίο, δυστυχώς, αντιπροσώπευε το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού. Στον κανόνα, υπήρχαν και πολλές εξαιρέσεις, φυσικά, αλλά δεν αποδείχθηκαν αρκετές. Και πληρώνουν το μάρμαρο σήμερα, χωρίς να φταίνε. Μαζί με μένα, με σένα, με όποιον άλλο ήταν τυπικός. Ή και αγέννητος.

Πέντε χρόνια ευρωπαϊκής πολιτικής, σχεδόν, εκδικητικής προς την Ελλάδα. Λιτότητα, περικοπές, ανεργία, εξαθλίωση και ένα λάθος πρόγραμμα, για το οποίο το μόνο που έκαναν ήταν να ζητήσουν μία συγνώμη, βγάζοντας, φυσικά, την ουρά τους απ’ έξω για τις ευθύνες και τις συνέπειες που προκάλεσε αυτό. Μίας ευρωπαϊκής πολιτικής που είχε πλήρη επίγνωση του φαγοποτιού των τελευταίων σαράντα ετών, και για το οποίο σφύριζε ανέμελα, και τώρα σπεύδει να μας τραβήξει το αυτί και να μας πει ανεύθυνους τεμπέληδες. Μίας ευρωπαϊκής πολιτικής που δε βλέπει, ή δε θέλει, ανάπτυξη στην Ελλάδα. Να βρούμε εμείς, οι 20something, δουλειές, να ζούμε αξιοπρεπώς, δε με νοιάζει το πλουσιοπάροχα. Μίας ευρωπαϊκής πολιτικής που δε την ενδιέφεραν οι απολύσεις, οι αυτοκτονίες, οι εξώσεις. Ήταν στατιστικές και νούμερα. Χασούρα και κέρδος. Με κυβερνήσεις που υπέγραφαν μνημόνια χωρίς να τα διαβάσουν, καταδικάζοντας εμένα κι εσένα για κάτι που ποτέ δε φταίξαμε.

Ζούμε πέντε μέρες μαζικού πανικού, μετά και την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Για μία αμφίβολη συμφωνία που οτιδήποτε άλλο παρά ανάπτυξη φέρνει. Ένα δημοψήφισμα από μία κυβέρνηση που έκανε, κατά πολύ, πίσω στις προεκλογικές της δεσμεύσεις. Ας είμαστε ειλικρινείς. Μίας κυβέρνησης, ωστόσο, που άσκησε κοινωνική πολιτική, και προς τιμήν της, προς τους συνταξιούχους και τους μισθωτούς. Μπορεί να σου φαίνεται αυτονόητο, δεν είναι όμως. Μίας κυβέρνησης που ουδέποτε έγινε αρεστή προς τα μεγάλα κεφάλια που αποφασίζουν τις τύχες των χωρών. Των μεγάλων κεφαλιών που έχουν μπει πάνω από λαούς και συντάγματα. Το πώς και το γιατί είναι μία άλλη ιστορία. Μίας κυβέρνησης που προσπαθεί να μείνει όρθια, βαλλόμενη από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Δίκαια ή άδικα θα το κρίνει ο καθένας μας, πίσω από την κάλπη.

Πέντε μέρες, λοιπόν, που όλοι γίναμε οικονομολόγοι, πολιτικοί, καθηγητές διεθνών σχέσεων, μα το σημαντικότερο, πέντε μέρες που χωριστήκαμε σε δεξιούς και αριστερούς, σε ναι και όχι, πέντε μέρες που ξεκατινιαζόμαστε με τον χειρότερο τρόπο. Πέντε μέρες που οι μεν απειλούμε του δε, πέντε μέρες πανικού, ουρλιαχτών, τσακωμών, σε έναν διαδικτυακό εμφύλιο που αποδεικνύει, για όποιον μένει αμέτοχος παρατηρητής, τον έναν λόγο για τον οποίο φτάσαμε όπου φτάσαμε. Γιατί δε μάθαμε να συζητάμε. Να ακούμε. Να παρατηρούμε. Να σεβόμαστε την άλλη άποψη. Γιατί ξέρουμε μόνο να μετράμε το ποιος την έχει μακρύτερη. Νηφάλιες φωνές, λίγες, δυστυχώς. Από μεν και δε. Αντί να σωπάσουμε και να σκεφτούμε. Τι θέλουμε. Από μας, από τους δίπλα μας, από τους γύρω μας. Αντ’ αυτού αναλωνόμαστε σε έναν άσκοπο διαδικτυακό πόλεμο που καταστρέφει φιλίες, υποτιμάει χαρακτήρες και στο τέλος της ημέρας, δεν έχει καμία σημασία.

Την Κυριακή λοιπόν μπορείς να επιλέξεις τι θες. Δεν ξέρω αν θα μετρήσει στην πραγματικότητα, αλλά θα έχεις την ευκαιρία. Η δημοκρατία για την οποία όλοι μιλάμε, αλλά λίγοι από μας την υιοθετούν. Αυτό το κείμενο δε γράφτηκε για να σου πει τι να κάνεις ή τι να ψηφίσεις. Αυτό το κρίνει ο καθένας μέσα του, ανάλογα με το τι έχει να χάσει ή να κερδίσει. Εγώ τα τελευταία χρόνια έχασα λεφτά, με ζόρισε, αλλά επέζησα, ήμουν από τους τυχερούς. Έμαθα να επενδύω σε σχέσεις, φίλους, ανθρώπους, πράγματα που δεν κοστολογούνται. Να εκτιμάω τη ζωή μου, τα όσα μου δίνονται. Όχι, δε το παίζω ταπεινός, απλός ρεαλισμός. Έμαθα πως είναι τα πραγματικά προβλήματα, αυτοί που με ξέρουν, γνωρίζουν για το τι μιλάω. Έμαθα επίσης να τα ξεπερνάω αυτά. Γιατί όλα ξεπερνιούνται, όλα τα βάζεις κάτω.

Είμαι άνθρωπος που ποτέ δε θα κρίνω και δε θα τσακωθώ με άνθρωπο για τα πιστεύω του. Πολιτικά, θρησκευτικά, σεξουαλικά ή οτιδήποτε άλλο. Έχω φίλους αριστερούς, δεξιούς (ακροδεξιούς δε κάνω παρέα, αυτή είναι μία άλλη υποκατηγορία, γενικά είναι υπό), γκέι, άθεους, θρήσκους. Και τους σέβομαι όλους. Και θα τους σέβομαι. Γιατί, most of all, θεωρώ πως η δημοκρατία και η ισότητα είναι στα μικρά, τα καθημερινά τα πράγματα. Δε κλείνεται σε κάλπες ή σε κοινοβούλια μόνο. Δημοκρατία, εκτός των άλλων, είναι ο σεβασμός στο διαφορετικό από την άποψη σου. Το αντίθετο.

Υ.Γ: Όλοι εσείς με τις rainbow φωτογραφίες σας, υπέρ των δικαιωμάτων των gay, που φωνάζετε και βρίζετε αυτούς που θα ψηφίσουν κάτι αντίθετο από σας, υπάρχει κάτι το οξύμωρο στο προφίλ σας. Σκεφτείτε το. 

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31